25
CAPVT
III.
Denique
si
lubet
è
propinquo
cruore,
parasse
hu¬
morem
putridum,
frustra
quantitatem
congruam¬
bilis
expectabit
toto
biduo.
At
si
humor
iste
pu¬
truerit,
priusquam
ad
venarum
extrema
attinge¬
ret:
tum
contradicunt
sibi
Scholae,
eritque
sedes
Intermittentium,
non
in
habitu
corporis:
sed
in
primis
humorum
officinis.
Denique
si
è
venis,
totus
unica
accessionis
vice
putridùs
humor
di¬
spergatur
in
habitum
corporis,
usque
in
sui
con¬
sumptionem:
saltem
cur
ille
Separator,
aut
pro¬
pulsor
(cùm
nil
moveatur
à
seipso
quod
non
sit
vitale)
minus
erit
generosus
in
visceribus,
quàm
qui
in
venarum
extremis
locatur?
Tandem,
quo
delirii
fine,
haec
humoris
putridi,
erit
transmigra¬
tio
à
Mesenterio
per
Hepar,
&
Cor,
usque
ad
ex¬
trema
venarum?
Res
periculi
plena;
metuendum¬
que
quin
mox
totum
sanguinem
frequenti
tran¬
situ
inquinet
suâ
putredine,
ac
tabo
lethali.
Et¬
enim
vel
decumanùm
esto
Galeni
mendacium:
vel
natura
humana
sponte
propriam
meditatur
ruinam.
Caditque
hoc
modo
revulsionis
necessi¬
tas,
per
venae
sectionem
ostentata.
Siquidem
spon¬
tanea
Intermittentium
vi,
statis
horis,
à
nido
ge¬
nerationis,
humor
putridus
revellitur,
imò
spon¬
te
profluit,
usque
ad
extrema
venarum:
nisi
fortè
periculosa
censeatur
ista
revulsio
quae
tota
per
Cor,
trans
venam
cavam
fieri
debet,
tam
in
Intermittentibus,
quàm
per
venae
sectiones.
Dein¬
de
vel
tota
materia
febrilis
per
singulos
accessus,
trahitur
è
nido
nativitatis,
vel
non
tota.
Si
tota,
non
erit
causa
reditus:
si
non
tota
exhauritur.
Quare
novus
humor,
qui
ad
singulos
futuros
accessus
putrescit,
non
magis
febrilem
acces¬
sum
movebit
sui
putrefactione,
quàm
sui
ex¬
pulsione?
Siquidem
major
labor
&
dolor
dum
pus
fit,
quàm
facto
pure.
Cur
isto
casu,
sedes
B
5