30
DE
FEBRIBVS
cur
non
unà
cum
bile
praecedentis
accessus,
est
ablegata
per
venas,
quae
iam
antea
in
venis
cum
cruore
detinebatur?
vel
an
fortè
ista
residua
atque
putrida
bilis,
praenovit
contingentem
fore
bidui
abstinentiam,
ut
scilicet
in
hunc
defectum
se
reser¬
varet,
ad
continuandam
febrim,
alioqui
prae
bilis
penuriâ
perituram?
Vel
an
natura
sibi
complacuit
in
custodia
bilis
putridae?
Quòd
si
verò
ista
bilis
è
venis
affluens,
non
sit
putrida;
profectò
iam
insa¬
nit,
atque
furit
natura,
quòd
cruorem
dissolvat
potiùs,
ut
habeat
quod
putrefaciat,
in
continua¬
tionem
futurae
febris.
Sed
Scholae
Galenicae
faten¬
tur
illam
putridam,
singulísque
accessibus
effundi
per
venas
humorem
putridum,
ac
deferri
in
exiles
venarum
extremitates:
illúdque
esse
causam
tre¬
moris,
accessus,
&
frigoris
immensi.
Cujus
videli¬
cet
humoris
putredo,
dum
ibidem
magis
intendi¬
tur
mox
dein
causet
tantum
aestum.
Has
ego
cen¬
sui
aridas
stipulas,
indignas
fabulas,
miseranda
sig¬
menta
anilia,
&
generi
humano
pernitiosissimas
ignorantias.
(18).
Ac
sanè
Fernelius
hanc
Scholarum
inscitiam
detexit
primus.
Quare
Rondeletius,
&
asseclae
Galeni,
in
Fernelium,
tamquam
Scholae
desertorem,
atque
Apostatam
invehuntur.
Ferne¬
lius
itaque
nidum
Intermittentium,
circa
Stoma¬
chum,
Duodenum,
&
Pancreas,
primum
subodo¬
ratus
est,
&
Continuarum
sedem,
circa
Cor
fixit
quidem:
sed
à
veteri
curandarum
febrium
normâ,
non
ausus
fuit
deflectere.
Caeperat
enim
apertè
con¬
tra
praecedentes
Scholas
disputare,
pro
febrium
nido:
sed
postmodum
inter
abdita
se
occultavit;
stramineis
nempe
vinculis
humorum
putridorum
se
extricare
non
valens,
passus
est
sibi
eripi
febrium
essentiam,
&
cognitionem.
(19).
Paracelsus
verò,
fe¬
brium
rigore
terrefactus,
febrilem
cognitionem
auribus
tenere
sibi
persuadens,
suo
sibi
Microcosmi
invento