39
CAPVT
IV.
universalis
nomenclaturam
dedêre.
Suam
enim
impotentiam,
in
inscitia
fundatam,
cogunt
ad
ar¬
bitrium
axiomatis
malè
intellecti,
&
pejus
appli¬
cati:
(22).
Siquidem
indubium
est,
quod
liceat
confe¬
stim
abscindere
laqueum
suspensi,
ut
privatus
aëre,
illo
quantocius
potiatur.
Item
quod
liceat
sub¬
mersum,
statim
prono
situ
deponere,
ut
aquam
è
pulmone
rejiciat.
Liceat,
inquam,
aliquem
sta¬
tim
ad
ripam
extrahere,
liceatque
statim
vulnus
ab
indispositione
liberare,
&
cicatrice
claudere.
Plurima
enim
sic
vulnera
unico
die
sigillantur:
quod
solutio
continui,
nil
indiget
praeter
sui
reu¬
nitionem,
liceat
statim
os
fractum
vel
dissocatum
reponere.
Liceat
similiter
in
Caduco,
Syncope,
lipothymiâ,
crampo,
quanto
citius
infirmos
re¬
vocare,
excrementorum
detentiones
solvere
sta¬
tim,
statímque
profluvium
muliebre
sistere.
Ne¬
que
enim
autumandum,
quòd
natura
in
propria
destructione
gaudeat,
quodque
è
statu
sano,
re¬
pentinam
quidem
mortem
intromittat,
remedium
autem
recuset,
quod
repente
morbum
repellat.
Alioqui
non
faceret,
quod
in
possibilibus
est
lon¬
gè
optimum,
uti
nec
unumquodque
desideraret
esse,
&
conservari.
In
Mathesi
quidem
statuitur
impossibile,
ab
extremo
ad
extremum
pergere
abs¬
que
medio,
negatque
istud
medium,
omnem
pe¬
nitus
interiacentiam:
quàm
si
in
naturalibus;
cum
quadam
latitudine
dederimus,
adhuc
confestim,
atque
optimè
egisse
censebimur.
A
deóque
nec
licet
illud
Matheseos
ad
sanationes
torquere.
Fateor
equidem,
non
licere
hydropem,
per
paracenthe¬
sin,
unica
affatim
vice
educere:
ut
neque
pus,
è
grandi
apostemate
totum
elicere;
nec
conglacia¬
tùm
prae
frigore,
immediatè
ad
hypocaustum
de¬
ferre,
neque
fame
paenè
extinctum,
affatim
alere.
At
sanè,
istud
non
cogit
mediocritatis
tardus,
&
neces¬
C
4