41
CAPVT
IV.
conservandis
sumitur,
totum
sanationis
scopum
moderetur.
Vt
ergo
ratio,
vires
custodiendas
sua¬
det:
ita
&
cruorem,
quòd
hic,
illas
contineat.
(27).
Hip¬
pocrates
quidem
in
plethora
Athlaetarum,
statim,
&
cumulatim,
cruorem
iussit
mittendum.
Idque
Scholae
pro
venaesectione
ubique
intonant.
Sed
ri¬
diculè,
istud
pro
morborum,
febriúmque
sanatio¬
ne
allegatur.
Non
enim
id
jussit
propter
metum
plethorae,
utcunque
venae
illorum
sanguine
sat
abundent:
sed
solùm,
ne
vasa
repleta,
in
roboris
exercitiis
dissiliant,
ac
dehiscant.
Alioqui
quid
Ath¬
laetis
sanis,
cùm
sanatione
febrium
intercedit
com¬
mune?
non
enim
febrienti
metus
est
plethorae,
nec
ut
vena
exercitiis
rumpatur,
notandum
porrò,
de¬
pletiones
cruoris
sic
se
habere.
(28).
Quod
quae
à
venere
facta
est,
sit
irreparabilis
virium
exhaustio,
quia
de¬
mit
de
innato
cordis
spiritu.
Huic
autem
propin¬
qua
est
exhaustio
per
venaesectiones
facta,
eò
quòd
promptè
suffuretur
Archeum
influum,
&
affatim.
Morbus
verò,
etsi
vires
directè
quoque
oppugnet:
quia
tamen
id
non
efficit
affatim,
sed
sensim,
ideo
vires
potiùs
concutit
&
atterit,
quàm
quod
verè
exhauriat.
(29).
Facilior
itaque
est
virium
restitutio,
à
morbo
attributarum,
quàm
exhaustarum
à
venae¬
sectione.
Nam
qui
à
venaesectione
debilitantur
in
morbis,
plerumque
destituuntur
crisi,
&
si
à
morbo
resurgant,
paulatim,
multísque
anxietatibus
valetu¬
dinarii
convalescunt,
longâ
dierum
serie,
&
non
sine
metu
recidivarum.
Qui
verò
morbo
decumbunt
absque
venaesectione,
restituuntur
de
facili,
&
con¬
valescentes,
mox
pristinum
attingunt
statum.
Sin
verò
remediis
destituti,
etiam
nonnunquam
ad
extremum
devenerint,
crisim
tamen
natu¬
ra
molitur,
eósque
reficit,
eò
quòd
illorum
vires,
etsi
à
morbo
conquassatae
quidem
sint,
non
tamen
perierint,
exhaustae
affatim
per
cruoris
emissiones.
Qua¬
C
5