42
DE
FEBRIBVS
(30).
Quapropter
medicus
ex
conscientia,
&
in
chari¬
tate
tenetur
mederi,
non
per
dispendium
subita¬
neum
virium,
ut
neque
per
pericula
inde
conse¬
quentia,
nec
etiam
per
vitae
abbreviationem
neces¬
sariam,
iuxta
psalmum.
Spiritus
meus
attenuabi¬
tur
(ergo)
dies
mei
abbreviabuntur.
Cúmque
jux¬
ta
Sacra,
vita
gliscat
in
sanguine,
utut
hunc
affatim
dimiseris,
non
nisi
cum
vitae
praejudicio
emiseris,
Intentio
enim
perpetua
naturae,
sanandis
febribus,
est
per
sudores.
(31).
Ideóque
accessus
plerumque
termi¬
nantur
per
sudores.
Sed
huic
intentioni
diametra¬
liter
opponitur
venaesectio.
Siquidem
haec
vellit
cruorem
introrsum,
ad
replendum
vasa
cruore
de¬
pleta:
motus
verò
naturae,
ad
sanationem
febrium
requisitus,
procedit
à
centro
foras,
à
nobilibus,
&
visceribus,
ad
pellem.
Quod
autem
venaesectio
debilitet
necessariò,
licet
fortiores,
&
plethorici,
id
secus
experiri,
&
testari
videantur:
si
textus
Sa¬
cer,
qui
vitam
in
sanguine
habitare
admonet,
non
satis
ponderis
habeat,
saltem
id
manifestum
fiet
si
liberaliori
sanguinis
missione
peccaveris,
statim
enim
vires,
&
aeger
concidunt.
Ergo
in
mathesi
si
sex
notabiliter
laedant:
tria
non
possunt
non
laede¬
re,
quanquam
non
ita
sensibiliter.
(32).
Laedere
autem
naturam,
qui
eandem
sanare,
&
restituere
debet,
non
est
permissum,
si
ipsa
sibi
natura
debeat
esse
medicatrix,
tantoque
felicior,
quo
fortior.
Satis
enim
sit
medico,
quod
aeger
alioqui
inexcusabili
debilitate
labascat
per
morbum,
inedias,
inappe¬
tentias,
inquietudines,
dolores,
anxietates,
vigi¬
lias,
sudores
&c.
neque
idcirco
fidus
Auxiliator,
de¬
bet
debilitatem
addere
debilitatibus.
Fraudulen¬
tum
est
sublevamen,
quod
venaesectio
adfert,
ejus¬
que
tam
incertum
est
remedium,
quod
nemo
me¬
dentum
hactenus
ausit
polliceri
sanationem
inde
futuram.
Quisque
artificum
facit,
quod
promittit.
Statua¬