43
CAPVT
IV.
(33).
Statuarius
nempe
statuam,
calcearius
calceos
in
dubiè
parat.
Solus
autem
Medicus
nil
audet
ex
arte
spondere
suâ:
quia
nititur
fundamentis
incertis,
per
accidens
dumtaxat,
subinde,
atque
dolosè
profi¬
cuus.
Quia
utcunque
rem
verteris,
ignorantiae
ple¬
num
est,
procurata
debilitate,
sanare
velle.
Per
re¬
pentinam
nempe
cruoris
depletionem,
cumulatè
factam,
plerumque
natura
negligit
expulsionem
sui
hostis.
Quam
attamen
expulsionem
demon¬
stravi
continere
totam
febrium,
&
naturae
scenam.
In
confesso
est
praeterea,
quòd
materia
febrilis
non
consistat
in
vena
supra
Cor:
(34).
&
per
consequens,
ne¬
que
venaesectio
materiam
occasionalem
ullatenus
exhauriat,
aut
directa
medendi
intentione,
effe¬
ctivè
sanet.
Denique,
si
mittendus
cruor,
ob
per¬
spirationem
facilem
arteriarum.
(35).
Id
saltem
frustra¬
neum
in
initiis
&
incrementis
febrium,
cùm
calor
nondum
viget.
Cúmque
in
statu,
ut
neque
in
de¬
clinatione
sit
mittendus
cruor.
Ergo
nunquam.
Quod
autem
non
in
statu,
probatur:
quia
praepe¬
ditur
crisis,
cùm
natura
(ut
scribunt)
maximè
im¬
pedita
luctatur,
&
plerumque
victrix,
minimè
tum
toleret
virium
jacturam,
&
avocationem
à
duello.
Sin
verò
in
statu
natura
victa
sit,
quid
erit
venae¬
sectio
tum
aliud,
quàm
merum
homicidium?
Si
ergo
in
statu
non
convenit
venam
pandere,
dum
maximus
calor,
anxietas,
&
potissima
arteriarum
exigitur
respiratio:
multò
certè
minus
conveniet
in
initiis,
&
augmentis.
Praesertim
quod
primis
statim
diebus,
metus
plethorae
abeat,
adeóque
sat
facilis
sit
arteriarum
perspiratio.
Quod
autem
mor¬
bi,
in
sua
declinatione,
venaesectionem
nec
petant,
nec
tolerent,
tam
est
clarum,
&
omnium
voce
te¬
statum:
quod
nemo
venaesectionem
unquam,
per
declinationem
morbi,
intentet.
(36).
Consideremus
praeterea,
quod
in
febribus,
cruor
in
venis,
vel
bonus