45
CAPVT
IV.
totius
naturae
condum.
Probentque
insuper,
quod
imminuto
bono
sanguine,
&
viribus,
proportio¬
naliter,
sit
major
potestas
residuo
impuro,
in¬
quinatóque
per
putredinem
(ut
supponunt)
seip¬
sum
praeservandi
à
putrefactione
imminente.
Doceant
item
contra
Textum
Sacrum,
quod
vita,
atque
anima
sint
potiùs
&
libentiùs
in
contami¬
nato
sanguine
residuo,
quàm
in
puriore,
per
venaesectionem
ablato.
Alioqui
regulariter
boni
eductio,
includit
residui
mali
auctam
proportio¬
nem,
effrenémque
licentiam.
Quid
si
demum
in
febri,
ac
venis,
cruor
sit
malus,
bonúmque
ajunt
(tanquam
signum
&
effectum)
quod
in
mis¬
sione
cruoris,
malus
effluat:
putentque,
tantum¬
dem
saltem
mali
cruoris,
abreptum.
Primò
pro¬
bent
cruorem,
quem
censent
noxium,
verè
noxium,
prout
ante,
iam
probavi
insontem:
Ac
dein
do¬
ceant,
per
ejusmodi
mali
cruoris
festinam,
&
ple¬
nam
emissionem,
nil
praejudicii
viribus
esse
abla¬
tum:
quódque
superstite
cruore
inquinato,
minu¬
tis
jam
viribus,
sanguinis
facta
depletio,
erit
in
cau¬
sa,
cur
putredo
residui
cruoris,
pergere
minus
va¬
leat?
&
an
sperent
quandoque
in
venis
semel
putre¬
facto
cruore
quomodolibet,
ab
ejusmodi
videlicet
privatione,
dari
in
natura
regressum?
Etenim
osten¬
dant,
non
contradicere,
quod
febri
proprium
sit,
cruorem
ipsum
inquinare,
&
hanc
proprietatem
tolli¬
à
posteriori,
à
putrefacti
scilicet
remotione?
(38).
etenim
si
primum
impurior
sanguis
è
vena
depromatur,
iteratò
venam
pandunt
interim
vires
consternunt,
turbantque,
hinc
&
crisis
spem
tollunt,
quid
si
tum
rubicundior
effluxerit.
Certè
exclamant.
Quasi
totum
mali
agmen
ablatum
primâ
vice,
fuissetque
febrium
sedes,
à
corde
ad
cubitum
dumtaxat
extensa:
bonus
autem,
circa
hepar
resideret.
Ast
deprehendi
semper
in
Hydrope
ultimorum
excrementorum
formidolosas
evacua¬