69
CAPVT
VII.
cruoris,
virium,
&
corporis
diminutiones.
Quae¬
que
ideò,
iam
sat
condemnata
sunt,
sub
praesidiis
universalibus.
(2).
Stulta
nimirum
subsidia,
circa
cor¬
poris
superficiem,
ubi
centralia
laborant,
&
obsessa
sunt,
quibusque
non
expeditis
ab
hoste,
frustra
est,
&
nocuum,
quidquid
per
ejusmodi
simiarum
gesticulationes
est
intentatum.
Vanum
certè
spei
rudimentum
est,
velle
per
consequens,
radicem
loco
dimovere,
auferendo
insontem
cruorem
è
pelle.
Quod
satis
miser
Princeps
Infans
Cardina¬
lis
exhaustis
venis,
nihilominus
perstite
typo
Ter¬
tianae
Anatomicis
confirmavit
luctuoso
spectaculo.
(3).
Itemque
paracenthesis,
sive
apertio
prope
umbi¬
licum
in
hydrope,
hujusmodi
spem
extinguere
du¬
dum
debuisset.
Nam
ibi
obvium
est,
è
propinquo
centro,
aquas
depromere
quotidie,
de
fructu
par¬
te
aquae
pro
lubitu
in
dies
haurire.
At
frustra,
quia
nequidquam
de
radice
decedit.
Adeoque
Para¬
centhesis,
vitam
ad
paucos
tantum
dies
dilatat.
Vesicatoria
autem
summè
semper
nocua
sunto,
&
à
spiritu
nequam
Moloch
excogitata.
Nam
aqua
inde
continuò
stillans,
nil
nisi
cruor
transmutatus
est.
(4).
Dum
enim
quis
manum
vel
crus
amburit,
ignis
non
vocat
serum
sanguinis
ad
locum
combu¬
stum.
Nec
aqua
ejusmodi,
alibi
delitescit,
laxóque
fraeno
expectans
accursura,
dum
pellis
quandoque
ambureretur.
Surda
esset
aqua,
ad
ignis
vocatio¬
nem,
nec
parêret
natura
extrinseco
imperanti.
(5).
Quid
si
cruori
innatet
aqua,
quam
bilem
vocant.
Sanè
non
fluctuat
illa,
separata
à
cruore,
nisi
post
esus
coagulationem,
sive
corruptionem.
Hanc
itaque
intendunt
vesicatores,
non
autem
conser¬
vationem,
&
sanationem.
Non
est
ergo:
sed
fit,
aqua
ista
salsa;
non
separatur,
inquam,
à
cruore,
sed
ipsus
cruor
transmutatur
in
aquam,
persimilem
Hydropi,
diarrheae,
similibusque
defectibus.
(6).
Tanto
ergo
E
3