128
SCHOLARVM
HVMORISTARVM
locis
&
momentis
imparibus.
Non
equidem
impa¬
ribus:
quia
sic
non
essent
unius,
&
ejusdem
cruoris
partes
constitutivae.
Sin
autem
paribus:
cur,
dum
lotium,
&
bilis
fiunt
simul,
unum
non
miscetur
individuè
alteri:
cum
alioqui
in
natura,
aqua
mi¬
sceatur
aquae
inseparabiliter,
prout
&
fel,
urinae.
Cur
denique
lotium,
nunquam
amaricat,
si
semper
ipsi
fel
sit
commistum,
a
quo
tingitur
ut
ajunt:
Cum
disruptio
fellis
in
pisce,
nulla,
ut
cumque
exquisitior
elotio,
amaritudinem
istam
tollat?
Vnicaque
fel¬
lis
guttula,
totam
urinae
situlam,
amarore
alioqui
pollueret?
(20).
Quis
denique
ille,
tam
exquisitus
Sepa¬
rator,
qui
potuit
aquosam
bilem,
à
lotio
separare,
non
potuit
autem
lotium
omne,
à
cruore
materia¬
liter
segregare?
Quare
demum
bilis
ista,
sive
fel
cruoris,
non
ad
renes,
unà
cùm
lotio
rapitur
(quod
probat
amaroris
totalis
absentia)
si
supra
hepar¬
credatur
bilis
cruori
permista?
(21).
Consideremus
ergo,
quomodo
à
Iecore
bilis
facta
in
hepate,
de
veniet
ad
folliculum
fellis.
Ubinam
fit
sanguificatio?
An
circa
portam,
&
cavum
hepatis?
An
vero
in
ipso¬
met
corpore
lecoris?
An
demum
in
ipsa
vena
cava
supra
hepar?
Atqui
quocumque
horum
locorum
fiat
ista
bilis:
saltem
non
est
inde
vena
regressus,
pro
bile,
ad
fellis
vesiculam.
(22).
Deberet
enim
à
Jeco¬
re,
motu
retrogrado,
incertisque
ductibus,
pergere
ad
fel.
Cur
saltem
bilis
ista
utraque,
permanens
in
cruoris
massa,
sua
habet
ex
crementa,
&
separata
diversoria?
Pituita
verò,
&
cruor,
excrementis
ca¬
rent?
Si
enim
infra
hepar,
utraque
fit,
quis
ergo
Se¬
parator,
illam
separat?
&
quorsum?
cum
ibidem
simul
generata,
perfecte
misceantur
lotio?
Sin
au¬
tem
in
celerrimo
transitu,
per
exiguos
venarum,
exilesque
ramulos,
in
hepar
distentos,
fel,
simul
cum
sanguificationis
actu
fiat,
simulque
bilis
atra;
meminerint
quaeso
Tyrones,
exilitatis
ramulorum,
sive