131
PASSIVA
DECEPTIO.
CAP.
I.
tinet,
&
cruor
aërem.
Nunquam
poterit
subsistere
pituitae
ullius
in
cruorem
adoptio.
Ac
per
conse¬
quens,
fictum
est
quidquid
de
humorum,
atque
elementorum
unione,
similitudine,
commistione,
complexione,
atque
necessitate
est
edoctum
hacte¬
nus.
Imo
si
nondum
pituita
sit
matura,
temporis¬
que
celeritate
praecoci,
sit
tantum
in
viâ
ad
cruo¬
rem:
ideoque
in
venis
relicta,
mistaque
cruori,
ut
perficiatur,
ac
tandem
alat:
Iam
non
solum
hepar,
erit
cruoris
officina:
sed
canalis
quilibet
venarum,
visceris
naturam,
quia
proprietates,
atque
officia
continet,
hepati
praeferetur
in
sanguificando,
&
cruoris
perfectione.
Imò
nec
pituita,
essentialiter
esset
separatus
humor,
à
cruore:
non
aliàs;
quam
uva
acerba,
non
differt
essentialiter
à
matura.
(26).
Eo¬
dem
ergo
titulo
totus
Chylus
stomachi,
erit
pi¬
tuita.
Denique,
cum
pituita
sit
senio,
defectui,
&
imperfectioni
tributa,
morti
quoque
idcirco
pro¬
pinquior
quàm
bilis,
huic
etiam
naturae
magis
ini¬
mica:
visus
esset
rerum
Opifex
severior,
qui
ejus¬
modi
hostem,
per
omnes
venas,
cruori
adaequate
permistum
reliquisset,
nec
illi
receptaculum
dicas¬
set.
Is
inquam
qui
mortem
non
fecit,
defectus
ne¬
cessitates
ab
origine
copulasset
naturae
humanae.
(27).
Denique
cum
eo
dato,
proprium
iecoris
munus,
¬
non
esset
sanguificatio;
perfectius,
&
plus
poterit
jecur
operari
eminus,
in
venae
cayae
confractibus,
quam
cominus
in
propria
domo:
nisi
malint
Scho¬
lae,
sanguificationem,
independenter
venis
tribue¬
re.
Finaliter,
si
pituita,
non
nisi
sola
differat
matu¬
ritatè,
à
cruore,
non
est
essentialiter
distinctus
hu¬
mor,
ac
per
consequens,
quaternarius
humorum,
in
ternarium
migrat.
(28).
Deinde
teste
Galeno,
fit
in
dies
duplo
plus
pituitae
(quod
probat
per
tertianam
febrim)
quam
bilis.
Quantum
ergo
pituitae,
non
fiet
in
sanis,
ac
perfecte
digerentibus?
Quantumque
pituitae
I
2