137
PASSIVA
DECEPTIO.
CAP.
I.
cruor,
non
sit
separatio
ponderis
in
cruore,
multo¬
que
minus
atra
bilis:
novem
circiter
uncias
cruo¬
ris
recentis,
&
adhuc
liquidi,
in
duas
separavi
scu¬
tellas:
quarum
unam
in
aqua
frigida
natandam
ex¬
posui:
alteram
verò,
priori
aequalem
tepore
lento
diutius
detinui.
Haecque
plurimum
atri
cruoris
ostendebat:
illa
vero
nequicquam.
Heterogenei¬
tas
ergo,
in
liquore
mortuo,
putrescente,
ac
putre¬
scibili
statim,
est
corruptionis
adaequatum
indi¬
cium.
Quodque
ideo,
nec
habet
vitale,
aut
semina¬
le
initium,
signum,
ut
nec
suae
primitivae
composi¬
tionis
argumentum.
Et
enim
originaliter
compo¬
nimur,
ex
vitali
semine:
&
resolvimur
in
putridum,
atque
cadaverosum
liquamen
aqueum:
quod
&
sae¬
pè
in
viventibus,
pro
parte
accidit.
(48).
Quid
si
cruor
ex
pallido
rubeat,
An
id
proin
pituitae
erit
ascri¬
bendum?
An
poma
rubea,
erunt
pallidioribus
ma¬
gis
sanguinea?
pruna
subnigra,
albicantibus
magis
melancholica?
(49).
Etenim
colores
non
designant
fi¬
ctos
humores,
aut
elementa:
sed
imitantur
proprie¬
tates
vitae
mediae
atque
seminum
destinationes.
Ita
est.
Colores
atque
spissitudines,
in
materia,
sunt
opera
Archei
seminalis:
non
autem
appositorum
humorum
confusa
testimonia.
(50).
Recurre
ad
librum
de
inaudita
febrium
doctrina.
Quod
ducentorum
rusticorum,
sanorum
sanguines,
unico
mane
in¬
spexerim,
aspectu
colorum
ac
fundorum
diversita¬
tibus
insignes.
Quidam
enim
gelativam
subnigram
&
coactam
referebant:
saepè
etiam
subviridi
liquo¬
re
permistam,
subinde
tantum
conspersam
leviter.
Cruor
item
alius
per
totum
aquosus,
alius
mucco¬
sus
erat,
alius
in
fundo
rubebat,
alius
in
summitate
magis.
Alteri
aqua
supernatabat,
clara,
pallida
subflava,
quae
alibi
in
medio
cruoris
interclusa
la¬
tebat.
Alius
cruor
punctatim
maculosus,
alterque
per
totum
ex
rubente
pallidus,
alter
in
puniceum,
atrum¬
I
5