159
PASSIVA
DECEPTIO.
CAP.
II.
quae
in
Aristotele
ridenda,
&
connivenda
erant,
etiamnum
hodie,
à
tot
saeculis,
perseverent,
non¬
dum
destiterint,
nondumque
surrexerit
aliquis,
qui
tantae
caecitati,
non
sit
patronus.
Quae
tamen
nullo
conceptu,
nulla
fide,
nec
ulla
veritatis
chla¬
myde,
obvolvi
potest.
Potissimum,
quod
ab
hisce
scholasticis
fabellis
ductoribus,
humores
quatuor
excogitati,
imò
etiam
obedire
coacti,
sui
natura
vi¬
derentur,
&
consentirentur
officiis,
itemque
pro¬
prietatibus
mistionum,
ac
velitationum,
intesti¬
nam
mortis,
morborum,
ut
quoque
sanitatis
spem,
atque
regulas
continere.
Quae
tamen
non
nisi
in¬
nato
Cacodaemonis
odio,
ac
suggestione,
perque
continuatam
Scholarum
subscribendi
ignaviam
stetere
credita,
velut
naturae
principia,
Deo
Condi¬
tore
sic
permittente,
ordinata.
Ad
versus
quae
cun¬
cta,
unicum
sufficere
deberet,
Quod
nimirum
I¬
gnem,
extra
numerum
elementorum,
imò
&
sub¬
stantiarum
censum,
submoverim,
impossibilemque
elementorum
commistionem,
pro
corporum
(quae
mixta
creduntur)
constitutione
requisitam,
demon¬
straverim.
Sic
ut
nemo
sanae
mentis,
deinceps,
ne¬
cessitatam
paritatem
humorum,
cum
elementis,
possit,
aut
debeat
admittere.
Etenim
fuit
humorum,
quam
elementorum
fallacia,
abstrusior
in
populo,
minusque
pervia:
sed
quod
à
Doctis,
ac
judiciosis,
consensa
fuerit,
habendum
pro
commiseratione,
proximo
debita:
quae
ut
populi
credulitates
deflet:
ita
hebetudinem
Scholarum,
atque
constantem
indagandi
ignaviam,
sive
incuriam,
incusat.
(4).
Quod
autem
Catharri
demens
deliramentum,
pariter
mundum
mire
afflixerit,
ac
mecum
saepius
occasio¬
nes
rimatus,
quo
nimirum
fonte,
tanta
scholarum
hereditaria
caecitas,
&
in
asserendo,
tam
inveterata
pertinacia
prodirent:
(5).
Tandem
cognovi,
utriusque
Custodis
errantis
ignorantiam,
fecisse
occasionem
labendi,