6
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
Cujus
generis
sit
Pestis.
OBVENIT
mihi
somnium,
post
an¬
xiam
pernoctationem,
atque
dum
nox
nocti
indicat
scientiam,
existi¬
mavi
somnium
continere
scientiam.
Itaque
somnia
mea,
Lectoris
iudicio
lubens
substituo.
Considerabam
enim
me
in
Cry¬
ptis
extra
urbem
(Grottas
vocant)
vidi
Labyrin¬
thos
Dedalicos,
fornices
alicubi
rimam,
ruinam¬
que
minantes.
Porticus
Plutonis
dixissem,
quibus
tenebrae
inveteratae,
aër
spissus,
longa
quiete
fessus,
lumen
candelae,
eminus
lucere,
non
permittit.
Et¬
enim
aëris
densitudo,
Gas
terrae,
obviabat
sic,
quod
paucis
abinde
passibus,
vix
flamma
cerei
micaret.
Nox
namque,
offuscato
sonitu
obmutescit
sic,
quod
non
procul
inde,
clamor
non
audiatur:
videaturque
obtusior
tonus,
non
vocem;
sed
vocis
umbram
re¬
ferre.
Nil
enim
ibi
vitale,
excepta
vespertilionum
turba,
attextis
nidis
in
fornice
conglomeratorum.
Heu
triste
spectaculum,
aeternae
mortis
imago,
ubi
tenebrionum
sedes.
In
qua
si
incolarum
unum,
for¬
te
laeseris
importunum:
candelis
privaris,
&
mox
vi¬
ta,
nisi
extincto
lumine,
te
sternas
humilem,
ac
ve¬
lut
mortuum
finxeris.
Tenebriones
enim,
obscuri¬
tatum
indigenae,
à
nemine
peti,
aut
corrigi
susti¬
nent:
multoque
minus,
à
sede
abigi.
Injuriam
vo¬
cant,
allatum
contra
ipsos
lumen:
quia
penes
se,
lumen
nec
habent,
nec
amant.
Sub
doctrina
&
cor¬
rectione,
non
ex
ipsorum
nidis
emanante,
clamant
vindictam:
in
eamque
conjunctis
votis
inhiant.
Quàm
fortes
enim,
quia,
&
quando
plurimi?
Quam
auda¬
ces,
in
tenebrarum
seculo,
&
regno?
quamque
im¬
mites,
ubi
votis,
&
volatibus
suorum,
favent
o¬
mnia?
Anhelitus
enim
noster,
tantam
ibidem
olet
fracedinem,
ut
mox
nos
pallore,
mora
tingat.
Enim¬