681
6
IOAN. BAPT. VAN HELMONT
Cujus generis sit Pestis.
OBVENIT mihi somnium, post an¬
xiam pernoctationem, atque dum
nox nocti indicat scientiam, existi¬
mavi somnium continere scientiam.
Itaque somnia mea, Lectoris iudicio
lubens substituo. Considerabam enim me in Cry¬
ptis extra urbem (Grottas vocant) vidi Labyrin¬
thos Dedalicos, fornices alicubi rimam, ruinam¬
que minantes. Porticus Plutonis dixissem, quibus
tenebrae inveteratae, aër spissus, longa quiete fessus,
lumen candelae, eminus lucere, non permittit. Et¬
enim aëris densitudo, Gas terrae, obviabat sic, quod
paucis abinde passibus, vix flamma cerei micaret.
Nox namque, offuscato sonitu obmutescit sic, quod
non procul inde, clamor non audiatur: videaturque
obtusior tonus, non vocem; sed vocis umbram re¬
ferre. Nil enim ibi vitale, excepta vespertilionum
turba, attextis nidis in fornice conglomeratorum.
Heu triste spectaculum, aeternae mortis imago, ubi
tenebrionum sedes. In qua si incolarum unum, for¬
te laeseris importunum: candelis privaris, & mox vi¬
ta, nisi extincto lumine, te sternas humilem, ac ve¬
lut mortuum finxeris. Tenebriones enim, obscuri¬
tatum indigenae, à nemine peti, aut corrigi susti¬
nent: multoque minus, à sede abigi. Injuriam vo¬
cant, allatum contra ipsos lumen: quia penes se,
lumen nec habent, nec amant. Sub doctrina & cor¬
rectione, non ex ipsorum nidis emanante, clamant
vindictam: in eamque conjunctis votis inhiant. Quàm
fortes enim, quia, & quando plurimi? Quam auda¬
ces, in tenebrarum seculo, & regno? quamque im¬
mites, ubi votis, & volatibus suorum, favent o¬
mnia? Anhelitus enim noster, tantam ibidem olet
fracedinem, ut mox nos pallore, mora tingat.
Enim¬