17
TVMVLVS
PESTIS.
adaptabam.
Qui
sane
omnes
simul,
apicem
Chi¬
rurgiae
non
intellexerunt.
Postea
destiti,
demira¬
tus
temeritates
&
incogitantias
meas,
quod
sola
librorum
lectione,
docere
praesumerem,
quae
non
nisi
visu,
atque
manuum
contrectatione,
longo
usu,
&
acri
judicio
addiscuntur.
Inflabat
enim
me
in¬
considerata
praesumtio,
quod
ad
hoc
sponte
dele¬
ctus
essem,
meosque
professores,
etiam
audito¬
res,
lectionumque
mearum
censores,
haberem.
Fidebam
enim
scriptis,
ut
pueris
contingit,
de
Baiardo,
&
Malegigio
legentibus.
Tandem
stupefactus
mecum
comperi,
quod
eventus
non
responderent
doctrinae,
quodque
Professores,
mihi
non
plus
lucis
darent
practicando,
quam
antiquo¬
rum
scripta.
Saepe
interim
in
mentem
veniebat,
quod
Scholae
ex
Avicenna
intonant.
Nimirum
aegris,
confidentiam
in
Medicum,
majoris
esse
pon¬
deris,
quam
sit
Medicus,
cum
cunctis
suis
instru¬
mentis.
Suspicabar
itaque
debile
esse
Medentis
subsidium,
cui
imaginarium
confidentiae
auxilium
anteferretur.
Nam
si
quis
laetus,
per
risum
sanetur.
Ridicula
saltem
esto
medela,
ubi
Medicus,
riden¬
do,
vel
confidendo,
sanaverit
aegrum.
Non
est
enim
ista
medela,
quàm
omnipotens,
de
terra
creavit.
Ri¬
diculum
quoque
tum
axioma
Scholarum
apparuit,
perhibens:
A
iuvantibus,
atque
nocentibus,
sumi
capitalem
curandi
indicationem.
Eo
quod
istud
axioma,
praesupponat
ordinario,
pharmaca
incer¬
ta,
&
nocua
plerumque
praemitti
solere.
Juvantia
quoque,
si
qua
data
fuerint,
casu,
absque
cognitio¬
ne
data
esse:
quae
sane,
invitis
Scholis,
Medicinam
definiunt,
artem
conjecturalem,
morborumque
cognitiones,
atque
sanationes,
incipi
à
posteriori,
ab
erroribus,
ab
incerti
tentamine,
&
coniectura.
Imo
id
quod
deinceps
exploraretur,
aeque
fore
in¬
certum.
Axioma
istud
Medicum,
merito
Poëta
ma¬
ledixit.
B