681
18
IOAN. BAPT. VAN HELMONT
ledixit. Careat successibus opto, quisquis ab even¬
tu facta notanda putat. Dolui ergo me istam artem
didicisse. Indignatusque mecum dolui, qui nobilis
essem, quod invita matre, & insciis agnatis, pri¬
mus in nostra familia, Medicinae me nuncupassem.
Deflevi dudum peccatum inobedientiae, taeduit¬
que annorum atque laborum in electa professione
impensorum. Ac maesto corde saepe supplex oravi
Dominum, dignaretur me ducere ad vocationem,
non qua mea sponte ferebar: sed in qua illi compla¬
cerem potissimum. Votumque feci, me secuturum,
& obsecuturum pro possibili, quocumque me vo¬
caret. Tum prius, ut pomo vetito pastus, meam
agnovi nuditatem. Quia nec veritatem, nec scien¬
tiam, in putaticia doctrina mea, reperi. Ratus im¬
primis crudele, ex alienis miseriis, nummos accu¬
mulare. Indecens quoque, artem in charitate fun¬
datam, & sub conditione, misericordiae exercen¬
dae, elargitam, transsumere in lucrum. Cum nobi¬
litas charitatis, stipendio alienetur, quae pretio
extra se caret, quia omni pretio est major. Quapro¬
pter statim haereditatem meam viduae sorori, in¬
scripsi, & dono inter vivos, transtuli eo quod opor¬
tunc illa carere vix poterat. Juvenis ego, rebus cun¬
ctis prorsus inutilis, homo non frugi, & qui se per¬
peram studiis applicuerat, Deo me commendavi,
cum intentione proficiscendi peregre, Medicinam
deferendi, atque in patriam redeundi nunquam.
Quia clare inspexi tum penitissima mei, vanitates
prioris praesumtionis, & litteralis Doctrinae detexi,
atque repudiavi. Ad exteros itaque incertus pergo,
sub spe, quod Dominus cursum meum clementer
dirigeret, ad finem sui beneplaciti. Sed quo magis
Medicinam detestarer, ac velut imposturam, pro¬
cul à me abiicerem, eo nempe major me invasit
medendi occasio. Idiota namque se mihi associa¬
bat,