18
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
ledixit.
Careat
successibus
opto,
quisquis
ab
even¬
tu
facta
notanda
putat.
Dolui
ergo
me
istam
artem
didicisse.
Indignatusque
mecum
dolui,
qui
nobilis
essem,
quod
invita
matre,
&
insciis
agnatis,
pri¬
mus
in
nostra
familia,
Medicinae
me
nuncupassem.
Deflevi
dudum
peccatum
inobedientiae,
taeduit¬
que
annorum
atque
laborum
in
electa
professione
impensorum.
Ac
maesto
corde
saepe
supplex
oravi
Dominum,
dignaretur
me
ducere
ad
vocationem,
non
qua
mea
sponte
ferebar:
sed
in
qua
illi
compla¬
cerem
potissimum.
Votumque
feci,
me
secuturum,
&
obsecuturum
pro
possibili,
quocumque
me
vo¬
caret.
Tum
prius,
ut
pomo
vetito
pastus,
meam
agnovi
nuditatem.
Quia
nec
veritatem,
nec
scien¬
tiam,
in
putaticia
doctrina
mea,
reperi.
Ratus
im¬
primis
crudele,
ex
alienis
miseriis,
nummos
accu¬
mulare.
Indecens
quoque,
artem
in
charitate
fun¬
datam,
&
sub
conditione,
misericordiae
exercen¬
dae,
elargitam,
transsumere
in
lucrum.
Cum
nobi¬
litas
charitatis,
stipendio
alienetur,
quae
pretio
extra
se
caret,
quia
omni
pretio
est
major.
Quapro¬
pter
statim
haereditatem
meam
viduae
sorori,
in¬
scripsi,
&
dono
inter
vivos,
transtuli
eo
quod
opor¬
tunc
illa
carere
vix
poterat.
Juvenis
ego,
rebus
cun¬
ctis
prorsus
inutilis,
homo
non
frugi,
&
qui
se
per¬
peram
studiis
applicuerat,
Deo
me
commendavi,
cum
intentione
proficiscendi
peregre,
Medicinam
deferendi,
atque
in
patriam
redeundi
nunquam.
Quia
clare
inspexi
tum
penitissima
mei,
vanitates
prioris
praesumtionis,
&
litteralis
Doctrinae
detexi,
atque
repudiavi.
Ad
exteros
itaque
incertus
pergo,
sub
spe,
quod
Dominus
cursum
meum
clementer
dirigeret,
ad
finem
sui
beneplaciti.
Sed
quo
magis
Medicinam
detestarer,
ac
velut
imposturam,
pro¬
cul
à
me
abiicerem,
eo
nempe
major
me
invasit
medendi
occasio.
Idiota
namque
se
mihi
associa¬
bat,