29
TVMVLVS
PESTIS.
refero.
Praeceptum
charitatis
erat:
Bovem
aut
asi¬
num
proximi,
luto
extrahe,
ad
herum
deducito,
nec
secus
transibis
per
viam.
Nunc
autem
pecus
proximi,
non
solum
non
liberatur:
sed
ipsi
depri¬
mimus,
Imo
fratrem
(Templum
Dei)
in
maximis
necessitatibus,
&
lethalibus
morbis,
ipsi
deserimus,
aufugimus,
aurésque,
ad
ejus
ejulatus
obturamus.
Quisque
instar
Sacerdotis
&
Levitae
transeuntium,
se
excusat
ab
opere
charitatis:
tanquam
si
bene
ope¬
rari,
suae
non
esset
professionis:
mendaxque
textus:
Quodcunque
minimo
ex
hisce
feceris,
mihi
factum
reputabo.
Non
mirum
igitur
ulcerosis
hisce
die¬
rum
quisquiliis,
Deum
minitari
perversissimi
po¬
puli
internecionem:
&
urbes,
tanquam
ager,
ara¬
buntur.
Saepe
enim
mecum
horrui,
illud
antesi¬
gnanum
futuri
excidij
universi
signum.
Erunt
Pe¬
stes.
Desperabam
enim
exinde,
neminem
ab
Hip¬
pocrate
venturùm,
qui
amplius
popularem
Pestem
sanaret.
Sed
aliunde
speravi,
quod
sicut
quae
opta¬
mus,
speremus
facile,
&
sperando,
etiam
credamus:
ita
quoque
fere
desperamus,
quae
plurimum
formi¬
damus.
Credidi
itaque,
&
speravi,
hanc
securita¬
tem
sanandae
Pestis
detectam
iri,
iterumque
ante
extremam
mundi
scenam,
occultatum
iri
omne
auxilium.
Saltem
autumo,
alias
ferè
Pestes
longe
horribiliores,
quam
ante
hac
unquam,
quibusque
cuncta
alexiteria
erunt
vana.
Siquidem
Pestis
no¬
stra,
hodie
bruta
non
affectat.
In
extrema
vero
die¬
rum
amurca,
Pestes,
nedum
homines:
sed
&
feras,
imo
pisces,
&
arbores
delebunt.
Eruntque
Pestes,
non
autem
Pestis
ordinaria.
Alioqui
hoc
signum
futuri
interitus,
esset
incertum.
Erunt
nempe
Pe¬
stes
à
manu
Dei,
ab
inversione
ampullarum,
ut
ha¬
bet
Apocalypsis,
contra
illas
autem,
non
est
cly¬
peus
in
natura
futurus.
Pollicebar
ergo
mihi
prius¬
quam
haec
scribere
attentarem,
Pestem
sanabilem
usque