119
TVMVLVS
PESTIS.
primosque
impetus,
vel
in
ejus
orificio
collocave¬
rim,
vel
in
Splene,
illa
saltem
parte
extrema
sui,
quae
orificio
stomachi
incubat,
hincque
fermentum
impertitur,
ad
digestionis
necessitates
requisitum.
Sed
Scholae
ipsae,
os
stomachi,
cordis
etymo
appel¬
lant.
Etenim
vulnus
illius
loci,
ac
vulnus
cordis,
iisdem
synptomatibus,
ac
aequè
celeriter
interfi¬
ciunt.
Nam
vidi
plures,
quibus
apoplexia
fortis,
caput
planè
insensile,
ac
mortuum
fecerat:
multas
tamen
horas
post,
calerent
in
praecordiis.
Sponsa
enim
in
rheda
propè
Scaldim,
à
ruranis
mosqueta¬
riis
salutatur,
ejusque
tempora,
glans
mosquetti
trajicit,
cerebri
non
parùm
effunditur,
&
caput
il¬
licò
moritur.
Vilvordiam
autem,
quatuor
inde
leucis
distantem,
allatae,
pulsus,
adhuc
vitae
testi¬
monia
dabat.
Nonne
&
vitalis,
totius
quidam
re¬
ctor
spiritus,
in
utero
est?
quique
duntaxat
mem¬
brana
est,
per
modum
stomachi?
&
longè
majo¬
rum
perturbationum
sedes,
quam
sint
iecur,
pulmo
&
renes?
Profectò
membra
in
se,
non
nisi
cadavera
sunt:
spiritus
autem
est
rector,
qui
vivificat
illa,
quem
&
qualem
Deus
plantavit,
ubi
voluit.
Memi¬
ni
equidem
saepius
me
vidisse,
qui
tartarum
cruoris
aliquali
timore
Pestis:
sed
sine
fide,
aut
praesum¬
ptione
contractae
infectionis,
corruptum
haberent,
indesinentem
anxietatem,
atque
pugnam,
diu
no¬
ctuque
sustinerent,
imo
quamvis
saperent,
suasque
riderent
anxietates,
non
poterant
non
tamen,
quin¬
conceptam
timoris
imaginem,
diu
noctuque,
in¬
somnes
ob
oculos
versarent.
Erant
namque
simi¬
les
demorsis
à
rabido,
qui
vel
int
nolint,
sequacem
probent
imaginationem
suam,
ad
veneni
lubitum.
Demum
in
ipso
cruoris
tartaro,
circa
pręcordia
hae¬
rente,
inveni
propriam
phantasiam
naturalem,
quam
imago
concepti,
in
Splene
timoris,
sibi
fin¬
xerat.
Sic
non
semper
lasciva
somnia,
ex
praegressae
diei
H
4