120
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
diei
imaginatione,
sequuntur:
sed
plerumque
etiam
ab
ipsa
praedominante
parastatis
materia:
non
secus
etiam
atque
micturiens,
se
continuo
mejere
som¬
niat.
Terror
ergo
hominis,
est
occasio
Pestis:
ter¬
rorque
Archei,
efficiens
est
imaginis,
&
veneni
pe¬
stiferi.
Est
enim
velut
pater
Pestis,
qui
patrata
vi¬
rulenta
imagine,
licet
cesset,
saltem
Pestis
conce¬
pta
est
in
sui
imagine.
Nam
si
terror
hominis,
esset
sufficiens
causa
Pestis:
necessariò
quoque
semper,
terrorem
pestilentem,
Pestis
sequeretur.
Quod
fal¬
sum.
Prout
etiam,
in
infante,
omnis
terroris
exper¬
te,
Pestis
pro
lubitu
recipitur.
Vnde
sat
constat,
Ipsum
Archeum
conterritum,
esse
primitivam
cau¬
sam
efficientem
imaginis
pestilentis.
Pestis
itaque
constat
inquinatione,
contagio
scilicet,
celeritate
cursus,
singularitate
veneni,
concomitantium
ter¬
ribilitate,
praeservationis
demum,
ac
curationis
dif¬
ficultate.
Enim
verò
pone
relinquo
Pestis
inquisi¬
tionem,
quae
in
supplicium
propter
occulta
Dei
iudicia
mittitur.
Quae
licet
plane
sit
supra
naturam:
interim
tamen
ejus
materia,
non
est
creatura
nu¬
per
è
nihilo
facta:
quia
quodammodo
fines
naturae
ingreditur.
Non
enim
Angelus
percutiens,
stabat
in
monte,
quem
aëris
praeterfluens
unda
continua,
lamibendo
abluit.
Neque
stabat
etiam
in
excelsa
turri:
quaque
tamen
peccatum
Davidis,
concupi¬
scendo,
ortum
susceperat:
sed
stabat
in
fracido
atrio,
Areanae.
Sic
Angeli
in
Apocalypsi,
suas
effundunt
lagenas,
unde
tertia
mortalium
pars,
quandoque
peribit.
Verbum,
imo
nutus
Domini,
cuncta
facere
potest,
absque
atrio,
vagina,
gladio,
lagenis,
effu¬
sione
veneni,
etc.
Sed
pietatis
ejus
tanta
est
uber¬
tas,
ut
ejusmodi
supplicia,
non
det
nuda
per
Ver¬
bum:
forte
propter
perpetuam
Verbi
sui
constan¬
tiam,
&
irrevocabilem
firmitudinem.
Nec
etiam
per
cacodaemones,
Pestem
supernaturalem
mittit,
ne
vivos