135
TVMVLVS
PESTIS.
fuerit,
eo
quoque
perniciosior
efficiatur.
Nam
Pestis
incipiens,
augetur,
cum
diminutione,
atque
hominis
interitu.
Etenim
dudum
credidi,
quod
omne
Pestis
remedium
sanativum,
ejusdem
quo¬
que
esset
necessario
praeservativum.
Eo
quod
prae¬
servari,
facilius
censeatur,
quàm
sanari.
Quic¬
quidve
in
eodem
genere
praestat,
quod
est
diffici¬
lius,
faceret
libenter,
&
id
quod
est
facilius.
Qua¬
propter
olim
distentus
fui,
cura
alexipharmacis
indagandis,
quibus
videlicet
tum
tota
mei
pende¬
tet
voti
satisfactio.
At
postmodum,
alio
diverti,
&
cogitavi,
remedia
sanativa,
potius
extractionem,
sive
expulsionem
mali
spectare.
Quodque
ejus¬
modi,
non
haberent
locum,
in
praeservativis
de
futuro.
Quod
nimirum
cum
nondum
sit,
etiam
nondum
expelli,
aut
extrahi
queat;
imo
nequidem
ex
tingui.
Siquidem
imprimis,
remedium
contra
terrorem
imaginantis
hominis,
vel
Archei:
non
tam
in
se
est
positivum,
quam
negativum.
Adeo¬
que
potus
meracus
ad
hilaritatem
usque,
praeser¬
vat
de
futuro.
Quia
nedum
hominis:
sed
&
Archei¬
imaginationem
sic
regit,
quod
pereat
vis
forman¬
di
imagines.
Sic
enim
nemo
pauper
est,
aut
defe¬
ctuosus,
quandiu
ex
potu
hilaris
est.
Ideoque
Sacra,
dictant
vinum
ad
hilaritatem,
non
autem
ad
ebrie¬
tatem
conditum
esse.
Quia
potens
est
praesidium
praeservativum.
Adeo
quamvis
animositas
viri,
ex¬
eludat
terrores
ex
imaginatione
hominis:
nequit
tamen
virilis
animositas,
tollere
terrorem
Archei
imaginantis.
Nam
praefata
animositas,
admittit
pugnam
ex
opinione
contraria
Archei:
Hilaritas
vero,
per
potum
introducta,
nec
hostem
admittit,
nec
agnoscit,
ut
nec
luctam
suscipit:
sed
excludit.
Est
autem
potus
exhilarans,
magis
Pesti
futurae,
quam
praesenti
aptus.
Admitto
idcirco
etiam
prae¬
servativa
Pestis,
de
praesenti,
&
sanativa,
esse
ejus¬
dem
l
4