164
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
venenosus
esset.
Aranea
namque,
scorpio
&
sunt
animalcula
iracunda,
quaeque
si
nos
feriant,
sui
veneni
iram,
in
nos
deponunt:
vel
potius,
irae
vene¬
num.
Ancilla
quaedam,
subinde
vescebatur
araneis,
nedum
versicoloribus
vineae:
sed
&
nigris
illis,
è
spe¬
cubus,
&
locis
uliginosis,
&
inde
vivebat
sospes.
Quapropter
consideravi,
araneam
animal
timidum
dum
manu
apprehenditur,
nec
ideo
venenum
pa¬
rere,
prout
aliàs,
dum
iratum
nos
pungit.
Hinc
ni¬
mirum
apprehensus
timidusque
scorpio,
medetur
inflicto
à
se
vulneri.
Duo
igitur
in
bufone
occur¬
runt
in
summo
gradu.
Odii
nimirum
imago,
viru¬
lenta
sui
qualitate,
extinguit,
retunditque
fermen¬
tum
appropriativum,
ne
Archeus
induat,
combi¬
batque
partam
terroris
Ideam:
Terroris
autem
imago
in
bufone,
perterritum
Archeum
nostrum
revocat,
additque
animositatem,
ut
à
fugiente,
fu¬
gans
reddatur.
Sunt,
praeter
zenexton,
quaedam
at¬
tractiva.
Quale
est
nasturtium
aquaticum,
cum
suc¬
co
foliorum
raphani
majoris.
Itemque
cerasorum
halicacabi,
&
ficuum
ana.
Quae
contusa
apponun¬
tur,
&
aperitur
cutis
circulariter.
Item
Napellus,
uva
inversa,
Aconitum,
prius
aceto
cocta,
tum
cum
ficu
contusa,
loco
apposita,
attrahunt
potenter,
&
cutim
aperiunt.
Cujusmodi
plures
classes
sunt.
Hippocrates
redivivus.
HOMO
quidam,
custodi
angelo
eudaemoni
fa¬
miliaris,
oravit,
ut
à
Deo
impetraret
reme¬
dium
per
quod
Hippocrates,
Graecorum
Pestem
popularem
curavit.
Sperans
miseris
Christianis
non
denegatum
iri,
quod
Gentilibus
olim
conces¬
sit
omnipotens.
Dixit
eudaemon,
Hippocrates
usus
est
sulfure,
sale
&
pice.
Quod
responsum,
post
se
relinquit
obscuritates
priores.
Hinc
factum,
quod
homo
ille,
postmodum
dixerit,
his
temporibus,
sat
di¬