166
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
in
Vniverso,
nil
promptiùs
ignem
concipiat
sulfu¬
re?
quia
merus
velut
ignis
est,
non
mirum,
quod
ful¬
fur
demonstret
proprietates
ignis,
quae
sunt
omnia
comburere,
nec
contagio
infici.
Equidem
vidi
in
cataracta
Gandavensi,
integram
legionem
Neapo¬
litanam,
Peste
periisse:
erat
autem
ibidem
cohor¬
Germanorum,
quae
pulvere
pyrio,
sua
tinxerat
in¬
dusia,
ut
lotrices,
simulque
pediculos
excusarent.
Horum
si
qui
perirent,
id
prae
dysenteria,
non
au¬
tem
Peste.
Itaque
Hippocrates
το
θείον
απυρον
(ld¬
sonat
sulfur
sive
divinum
ignem
non
expertum)
quod
vivum
nuncupatur
in
officinis,
sola
fusione,
à
superflua
terra
sequestrabat.
Est
autem
flavum,
quod
semel
accensum,
ardet
porro
in
finem
usque,
nec
pellem
in
superficie
contrahit,
ut
neque
fecem
notatu
dignam,
post
se
relinquit:
sed
totum
avo¬
lat,
semel
accensum,
idcirco
φλογιστον
nominatum.
Nondum
enim
aetate
Hippocratis,
modus
enotue¬
rat,
ex
pyrite,
&
marcasitis,
extrahendi
sulfuris.
Quapropter
sulfur
Italicum
praestat
nostrate,
Leo¬
dii
nato.
Nam
pyrites,
arsenicale
aliquid
expirat
coquendo,
quippe
arsenicum
ideo
vulgo,
fumus
metallorum
dicitur.
]ussit
itaque
Hippocrates
pri¬
mum,
domos
Peste
infectas,
sulfure
suffiri.
Enim¬
vero
sulfur
dum
uritur,
separanturque
ejus
hetero¬
genea,
dat
nigram
fuliginem,
eructatque
aquosum,
&
acidum
salem:
qui
in
liquorem
cogitur,
dicitur¬
que
stagma,
si
ve
oleum
sulfuris.
Denique
ex
accen¬
so
sulfure,
exhalat
pars
sulfuris
homogenea,
assur¬
gens
quidem
propter
calorem:
sed
non
dum
accen¬
sa,
ideoque
cum
fumo
evolat,
priusquam
flamma
corripiatur.
Sic
nempe
è
lignis,
olea
nondum
accensa
ascendunt
cum
fuligine,
&
parietibus
ca¬
mini,
fuliginem
adhuc
combustibilem
affigunt.
Sulfur
autem
sic,
cum
fumo
unà
evolans,
ut
est
in
indole
sui
pristina:
Ita
nec
hoc
loco
alicujus
valo¬
ris.