47
[sic]
EPISTOLA.
mille
hostibus
ad
mortem
sitiret,
de
hac
bibens
restituto
spiritu
revixisset,
nec
fortean
Fons
il¬
le
in
Lechi
repente
erupisset.
Haec
fieri
videbimus,
&
non
exoletum
erit
illud
Apollinis
etsi
ex
Tripode:
Μοῦνοι
χαλδαῖοι
σοφίαν
λάχον,
ἠ
δ’
ἀῥ
Εβραῖοι,
Euge
divine
ac
Deo
care
Caesar,
cui
in
mentem
venit
dicere;
Nequaquam
ho¬
mines
esse
nos,
sed
Partes
hominis.
Ex
omnibus
enim
aliquid
fieri
posse,
idque
non
magnum;
ex
singulis
pene
minus,
quam
nihil.
Hac
videres,
&
Deo
Opt.
Max.
similiores
esse
nos
posse
Bonitate
quam
Scientia
decerneres?
Aut,
quod
magis
novum
mihi
quidem,
Vniversi
terrarum
orbis
perfectionem
inter
Persarum
Re¬
gnum
ultimum,
&
oram
Lusitaniae
à
Deo
esse
constitutam?
&
in
hoc
limite
homines,
in
Chinis
&
Indiis
pecora?
Quae
Orpheo
est
μήτηρ
πολυμήχανος,
alia
eius
est
perfectio,
quam
vt
terminis
etsi
à
Cae¬
sare
positis
includatur,
&
citius
fines
istos,
quam
alter
ille
Caesar
Rubiconem,
transierit.
Partes
etiam
Hominis
inibi
esse,
quam
di¬
xisses
malim
quod
de
nostratibus
te
consuesse
ais,
Partes
inquam
tua
venia,
quam
nobiles?
à
quibus
Inventa
ista
&
alia,
quorum
Par¬
tem
aliquam
Hominis
Europici
non
pudeat
nobilissimam,
vel
quamlibet
in
eo
tus
Orbis
tractu,
Vt
est
ludic.
15.
sect.
14.
Soli
Chal¬
daei
sapiunt:
soli
vel
Hebraei.
Exerc.
184.
s.
4.
Exerc.
xcix.