POEMATE
EXPRESSUM.
Distinguunt
nitidae
fulgentia
cingula
bullae:
Virgineum
ditant
carbasa
pulcra
caput.
Venit
Avicennas
Panchaeae
gloria
gentis:
Fertur
&
ornandis
consenuisse
togis.
Innumero
plures
numero
venere
suorum,
Nil
nisi
qui
tunicas
excoluere
datas.
Maximus
Helveticis
tandem
Paracelsus
ab
oris
Ostentans,
dixit,
se
genus
esse
Deae.
Illa
tamen
nitidas
pretiosa
monilia
gemmas
Contemnit:
divas
nil
juvat
istud,
ait.
Ornamenta
nihil
veterem
spirantia
fastum,
Et
magis
opprobrio,
quod
magis
artis
erit.
Quor
sum
mille
togae?
mille
ostentacula
luxus:
Non
decet
hic
vanus
numina
nostra
labor.
Quaesisse
innumeros
sola
ornamenta
per
annos,
Vah!
pudeat
nugis
in
vigilasse
reis.
Atque
utinam
liceat,
quàm
sim
formosa
videre!
Nec
non
Iudicio
pulchrior
esse
meo?
Nostraque
pudicibus
spectetur
forma
Deabus?
Atque
probent
omnes
numina
nostra
viri?
Sed
fors,
Nympha,
timent,
faciem
si
conspicis,
omnes
Temnas,
ac
forma
vivere
sola
voles.
Si
non
vidisses
propriam
Narcisse
figuram,
Non
foret
inspectae
mors
tibi
crimen
aquae.
Mortalis
fuit
ille,
Dei
sum
filia,
Diva,
Quae
cupio
facio,
is,
quae
voluere
Deae.
Quis
mihi
dat
speculum?
speculum
peto,
clarior
illo
Reddar,
&
ex
toto
corpore
naevus
erit.
Quis
mihi
dat
speculum?
Iustos
Dea
desine
luctus.
Nam
parat
en
istud
quod
reget
ora
vitrum.
Ioannes
Baptista
dabit,
cui
nomen
ab
Helmont,
Quem
Bruxella
suo
nutrit
amoena
sinu.
Vase
vel
abscedens
si
spiritus
introit
in
vas
Hunc
genium
qurò,
maxime
Coe,
tuum.
A
2
Isto