VENATIO
SCIENTIARUM.
21
nem,
ex
clementia,
suscipio.
Imo
fides
ju¬
bet,
quod
pro
se,
te
deseramus.
Centum
namque
sectiones,
&
rimas
in
fide,
tua
pe¬
perit
flexilis
impostura,
etiam
defecatio¬
ribus
viris.
Quaelibet
autem
sectio,
suam
habet
sophismatis
rationalem
inductio¬
nem.
Quia
Ratio,
parit
utrobique,
tantum
putationem,
loco
fidei.
fides
autem,
ex
gratia
est:
non
ex
te
subdola.
Quae
saga¬
cissimos
quosque,
in
te
confidentes,
delu¬
dis,
atque
miserè
abducis,
ad
barathrum
miseriarum.
Finaliter
consideravit
mens
mea,
per
fidem,
quod
veritatis
tantum
u¬
nica
esset
forma,
&
essentia:
&
quod
o¬
mnis
intellectus,
semper,
tantum
esset
ve¬
rorum.
(6)
Quocirca
in
electione,
rata
est
mens
mea,
intellectum
prae
Ratione,
ma¬
gnifacere.
Ideoque
coepit
vereri,
ne
Ra¬
tio,
quae
tot
hominum
myriades,
specie
pietatis,
veritatis,
&
Religionis,
sub
multi¬
plicate
errandi,
vafrè
falleret,
tanquam
placida
adulatrix,
&
callida
seductrix,
ipsam
seduceret.
(7)
Suspicataque
est
ergo
mens,
quod
Ratio,
nedum
in
fallaciam,
&
suiipsius
obsequium,
fingeret
suadelas,
quoties
mens,
eam
in
Iudicem,
sive
Asses¬
sorem,
deligeret:
verum
etiam,
quod
Ra¬
tio,
plane
se
in
parasitam,
&
in
servitutem
daret
desideriis,
etiam
summè
religioso¬
rum:
plusque
putationis,
temeritatis,
&
stoliditatis,
quam
scientiae,
ac
veritatis,
se¬
cum
adduceret.
Quippe
quae
facile
per
linguas,
nunc
ad
unum,
nunc
vero
ad
al¬
terum
extremorum,
nutabunda
flectere¬
tur:
rationesque
ubique
inveniret,
finge¬
ret,
&
substerneret,
iuxta
placita
desiderio¬
rum.
Imo
non
raro
ratiocinando
proce¬
dat,
quod
extra
rationabile
excidat,
ma¬
neatque
indefinitè
indistincta,
&
in
insci¬
tiis
incerta,
quas
tamen
enodare
pollico
batur.
Subinde
quoque,
Ratio,
animas
de¬
mentavit,
quae
suis
persuasionibus
ni¬
mium
confisae,
se
illi
emancipaverant.
(8)
A¬
liis
demum,
per
insulsas,
importunas,
in¬
discretas,
&
frustraneas
solicitudines,
fi¬
lum
vitae
praecidit.
Hausit
ergo
mens
tae¬
dium,
ab
rationis
Imperio,
magisque,
quod
sciret
rationem,
suae
oeconomiae
do¬
mesticam,
praesumeret
vero
pedissequa,
totum
mox
animae
dominium.
Recorda¬
taque
mens
verbi
divini,
quod
"domestici
eius"
sint
"inimici
ejus",
nauseam
super
Ratio¬
ne
concepit.
Et
utrimque
aversio,
non
dum
sat
fundata
esset,
tamen
vires
acqui¬
sivit
eundo.
Inde
ergo,
initio
coepit
ani¬
ma
Rationem,
non
amplius
ut
partem,
aut
potestatem
sui,
contemplari;
sed
velut
pe¬
regrinam
hospitem,
ab
esse
mentis,
plane¬
decisam,
atque
neutram.
Idque
postquam
anima,
per
fidem
sciret,
se
à
corpore
semel
separatam,
non
amplius
rationis
indigam:
(9)
hanc
proinde
esse
caducam,
mortalem¬
que;
imo
&
cum
morte
nobis
advenisse,
in
naturae
corruptione.
(10)
Scit
nempe
mens,
se
post
mortem,
habituram
omnem
suam
co¬
gnitionem
simul,
plenam,
nudam,
non
suc¬
cessivam,
non
vi
praemissarum
extortam,
non
expugnatam,
non
fallacem,
disputa¬
bilem,
aut
dubiam.
Nec
se
à
morte,
factu¬
ram
demonstrationes,
ut
unum
ex
altero
concludat,
trahat,
cogat,
diducat,
vel
refle¬
ctat,
sive
id
fuerit
ad
concipiendum,
sive
vero
ad
notificandum.
(11)
Rationem
ergo
ca¬
ducam,
etiam
ab
anima
fugitivam,
mens
apprehendit
chlamyde,
illamque
omni
veste,
in
nuditatem
usque,
spoliavit:
At¬
qui
tum
menti
confirmatum
est,
quod
Ra¬
tio,
nobis
relicta,
advenisset,
tanquam
stigma
à
tortore,
in
calamitatum,
casusque
nostri
memoriam.
Et
quod
scientia
boni¬
&
mali,
esu
pomi
acquisita,
esset
ipsissima
Ratio,
tantopere
à
mortalibus
adorata.
Deinceps
itaque,
annisa
est
mens
recede¬
re,
non
quidem
contra,
sed
ab
Rationis
usu:
(12)
abstinendo
scilicet
ab
omni
discursu,
in
contemplatione
rei,
ut
res
est,
bona,
ve¬
ra,
&
ens
in
actu.
Id
autem
non
potui
mox
obtinere,
eo
quod
invitam
animam,
ut
umbra
corpus,
continuo
comitaretur
Ra¬
tio,
quae
injussa,
in
mentis
concilium
ad¬
venit,
ex
veteri
possessione,
&
non
sat
ac
curata
clausura
nostri
concilii.
Hocque
titulo,
adhuc
onerosior,
tristior,
taediosior,
&
nebulosior
mihi
fuit
deinceps
Rationis
C
3
con¬