VENATIO
SCIENTIARUM
23
quod
quo
res
quaeque
clarior
est,
eo
ejus
Ratio
sit
stupidior,
remotior,
ac
hebetior.
Tum
itaque
clarè
conspexi,
quod
Ratio
volutetur
inter
obscuras
caligines.
Dein,
quod
ubicunque
nullus
est
discursus,
nul¬
lae
praemissae;
etiam
nulla
reperiatur
con¬
clusio,
consecutio,
sive
Ratio.
Attamen
sci¬
entia
praemissarum
est
certior
conclusio¬
ne,
(siquidem
cum
è
primo
veris
suppona¬
tur,
atque
illa
scientia,
est
in
anima,
abs¬
que
Ratione:
quia
ante
Demonstratio¬
nem.
(21)
Vnde
mecum
conclusi
primùm,
quod
Ratio
non
generet
nisi
caliginosam
scientiam,
sive
putationem.
Tum
deni¬
que:
Quod
scientiae
veritatis,
rerum,
ac
praemissarum,
prodeant,
non
quidem
à
Ratione;
sed
ab
alio
longe
initio,
intelle¬
ctuali
videlicet
lucernae
lumine.
(22)
Quocirca
mox
observavi,
quod
Rationis
discursus,
extenuet;
obumbret,
praepediat,
&
suffo¬
cet,
nobilem
illum
intelligendi
actum,
quo
praemissarum
scientiae,
nobis
insertae,
cognoscuntur.
Magis,
magisque
didici,
quod
Ratio,
procul
dein
&
extra
lumen
veritatis;
eo
quod
tantum
lumen,
instar
vespertilionum,
tolerare
nequeat,
suo
ni¬
tedulae
splendore,
mutuato,
contenta.
Quippe
quae
nil
aliud
propriè
est,
quam
discurrendi
sermocinalis
facultas,
nobis,
ut
mortalibus,
à
peccato
connata.
Plus
in¬
quam,
ut
sequacem
animam,
operando
fa¬
tigo
canisque
[unclear]
capillis
cranium
tegat,
quam
ut
intra
nos,
veri
veram
scientiam
producat.
(23)
Quandoquidem
reperi,
quod
anima,
optans
scire,
per
Rationis
venatio¬
nem,
ut
plurimum
amplectatur
media
mendacia,
&
salsas
satisfactiones,
pro
ve¬
ritate,
in
laboris
praemium.
Sic
enim
mens
decepta,
aspicit
mendacium,
fucum,
frau¬
dem,
ac
in
summa
putationem,
in
vicem
veritatis,
quamdiu
de
Rationis
impostu¬
ris
nil
adhuc
ambigit.
Hactenus
namque
contigit,
quod
tot
sint
imposturae,
&
falsae
doctrinae,
tam
in
Religione
quam
in
arte
medendi,
ut
ne
ullum
angulum
Scholarum
perlustrem,
unde
veritas
scopis
Rationis
non
sit
eversa.
(24)
Nudam
itaque
vidi
Ratio¬
nem,
&
didici,
quod
in
omnem
eventum
Ratio
non
pareret,
nisi
putationem
veri:
quo
medio,
sepeliret
intellectum
intelle¬
ctualem.
Eo
quod
mens
non
possit
simul
amplecti,
&
sequi
duo
lumina,
tam
diver¬
sa.
Putationibus
autem,
miserè
mundus
ubique
abducitur,
atquę
deluditur.
Ac
primò
quidem,
quod
quilibet
putet
Ratio¬
nem,
Iconem
Dei,
&
optimum
nostri
the¬
saurum,
etc.
Amabo.
Petatur
Ratio,
super
dubia
quaestione,
à
decem
viris
sagacibus,
separatum:
&
attende
quantum
ab
invi¬
cem
discedant,
sua
quisque
Ratione
delu¬
datur,
&
qualiter
quisque
sua
strenuè
pro
putatione
pugnet.
Enimvero
cum
mens
mea
Rationem
sua
veste
spoliaret,
obser¬
vavi
mundum
decipi
inprimis,
propria
putatione.
(25)
Quod
inquisitionem,
cogni¬
tionis
rerum
per
causas,
vocet
indagatio¬
nem,
sive
inventionem
Rationis.
In
eo
enim
primum
detexi
fucum,
ac
miserri¬
mam
Rationis
conditionem,
nuditatem¬
que
pauperrimam;
quippe
apparere
eru¬
bescit,
nisi
sub
falsi
Etymi
operculo,
ac
mendicato
pallio.
Siquidem
Ratio
nulla¬
tenus
est
causa,
pars,
aut
essentia
causati.
multo
minus
facultas
Rationalis
in
ho¬
mine
res
attingit.
Nam
res
est
id
in
se,
quod
est
absque
reflexione
sui,
ad
ali¬
quem
humanae
Rationis
discursum,
in¬
ventionemque.
Extima
ergo
vestis
Ra¬
tionis,
larva
esto.
Causa
nimirum,
est
ini¬
tium,
&
origo
causati.
Ratio
autem,
nil
tale
est.
Animadverti
denique,
quod
Scho¬
lae
Rationi
locum
darent,
in
medio
essen¬
tiae
mentis,
hancque
abinde
animam
ra¬
tionalem,
velut
essentiali
proprietate,
de¬
nominarent.
tanquam
Ratio,
pro
lucerna,
illi
data
foret
in
intima
ejus
essentia.
Cum
alioqui,
revera
in
mente,
sive
proximo
Dei
simulacro,
nullus
sit
rationi
locus.
Eo
quod
anima,
à
corpore
separata,
non
uta¬
tur
discursu
Rationis.
Imo
cum
anima,
ad¬
huc
corporis
inquilina,
quidquam
intelle¬
ctualiter
intelligit,
plane
recusat
omnem
Rationis
usum.
(26)
Quia
quando
Ratione
uti¬
tur,
plane
saporem
corporei
fundi
refert.
Cum