VENATIO
SCIENTIARUM
25.
meratum
alveare
repetunt:
Cujus
cives,
cum
sint
peregrini,
illi
advenienti
apicu¬
lae,
eandem
occidunt.
Et
hoc
modo
fures
destruunt
una
nocte,
cuncta
alvearia.
Ser¬
pens
namque
caeteris
animantibus
callidior
erat.
Vnoque
exemplo,
mille
instar,
dis¬
cursum
rationalem
in
bestiis
conformabo.
Villicus
vicinus,
canem
venaticum
ale¬
bat,
custodiae
nocturnae
praedii
praefe¬
ctum.
Accidit
autem,
quod
in
plenilu¬
nio,
lupus
circa
villam
discurreret,
cui
canis
ille
confestim
allatrabat,
&
seque
batur
fugientem
lupum.
Hic
vero,
famis
impatiens,
se
retorsit
in
canem,
illumque
insequitur.
At
canis
aufugiens,
insiliensque
super
survum,
se
in
tutum
recepit,
indeque
continuo
latravit,
herum
excitans,
lupi¬
praesentiam
docuit.
Sequenti
verò
die
re¬
diit
lupus,
quem
canis,
ut
pridie,
latran¬
do
adorsus
est.
Lupus
enim
fugam
fin¬
gens,
donec
comitem,
quem
secum
ad¬
duxerat
lupum,
coniectura
sciret,
se
sub¬
ter
survum
occultasse.
Cum
itaque
se
con¬
vertit
ad
canem,
qui
profugus,
ab
inse¬
quente
lupo,
putans
ad
furvum,
velut
tu¬
tissimum
castrum,
refugere,
prodiit
occul¬
tatus
alter,
qui
canem
rictu
apprehen¬
dit,
saltumque
super
survum
praepedivit.
Itaque
insignem
solertiam
in
brutis
cun¬
ctis
notavi,
etiam
in
insectis
plurimis.
(35)
Vi¬
tuperosam
itaque
definitionem
existimo,
qua
homo,
animal
rationale,
velut
ex
es¬
sentiae
descriptione,
depingitur.
Siquidem
ex
ultimato
fine,
destinationum
proprie
tatibus
in
creando,
definiendus
erat,
si
fi¬
nis
sit
causarum
prima,
ex
Aristotele.
Quapropter
nec
hominis
definitio,
è
fonte
paganismi,
mendicanda
erat,
qui
creatio¬
nem,
ejusque
fines,
plane
ignoravit.
Ete¬
nim
ut
mea
Philosophia,
gentibus
ignota;
ira
vicissim
illorum,
est
mihi
nauci.
Equi¬
dem
scribo
pro
Christianis,
quibus
turpe
est,
sequi
ethnicos,
contra
veritatem
Eu¬
angelicam.
Nec
etiam
censeri
volo
nomi¬
num
rixator,
quoties
de
finibus,
praeroga¬
tivis,
electione,
dignitateque
imaginis
divinae,
agitur.
Rejicio
inprimis
insulsita¬
tes
paganismi,
in
definitionibus,
praeser¬
tim
hominis
perpetratas.
Siquidem
testi¬
monio
S.
Anthonii,
per
B.
Hieronymum
descripto,
Paulus
Anachoretarum
pri¬
mus,
in
divorum
numerum
est
relatus.
Ejusdem
quoque
relatu,
Faunus,
legitur
animal
loquens,
rationale:
imo
Deum
naturae,
&
Christianorum,
cognoscens,
co¬
lens,
&
supplicans,
Antonium
ut
pro
se,
atque
suis,
Deum
oraret.
Constat
inpri¬
mis,
hunc
Faunum
non
fuisse
hominem,
ex
Antonii
assertione,
&
monstrosa
figura.
Denique
neque
fuisse
Cacodaemonem,
colligitur;
quod
hic
adeo
superbiat,
ut
ne
quidem
si
sciret
se
salvari
posse
prece,
vellet
rogare,
ut
aliquis
pro
se
oraret,
ne¬
que
se
prosternere
pro
impetranda
venia.
B.
Hieron.
enim,
Faunum
vocat,
non
homi¬
nem,
ut
neque
Cacodaemonem.
Faunus
ergo
neutrum
horum
est,
eodem
teste,
quo
Paulus
ille,
inter
Anachoretas,
pri¬
mum
sortitus
est
locum,
atque
inter
San¬
ctos
relatus.
Ergo
Faunus
est
animal
ut
ens
ratione,
loquens
idioma
patrium:
non
autem
homo.
Sic
Satyrus
olim
vivus,
ac
dein
sale
conditus,
pro
aere
ostensus,
per
Aegyptum,
Phrygiam,
&
Graeciam
porta¬
tus.
In
Scotia,
&
Zelandia,
demum,
atque
a¬
libi,
piscata
monstra;
semihumanis
figu¬
ris,
ratione
utentia,
imo
artes
mechanicas
exercentia,
Homo
nimirum
ad
Dei
imagi¬
nem
solus
factus,
cum
exclusione
omnium.
Haec
autem
rationalia
bruta,
in
suis
Ele¬
mentis,
etiam
diversa
inter
se:
sunt
tamen
simulacra
nostri,
&
non
imagines
Dei.
(36)
Ho¬
mo
ergo,
est
Creatura
vivens
in
corpore,
per
animam
immortalem,
ad
honorem
Dei,
secundum
lumen,
&
ad
imaginem
verbi,
primi
exemplaris
omnium
causa¬
rum,
sigillata.
Dies
namque,
&
suum
lu¬
men,
fuerunt
quandoque
absque
Sole:
&
Sol
erit
aliquando
sine
luce.
Sed
anima
hominis,
sine
imagine
divina
considerari
nequit,
dum
Regnum
Dei,
cum
omnibus
suis
charismatibus,
sit
intimius
animae,
quam
est
ipsamet
sibi
intima.
Indignor
er¬
go
merito,
quod
Scholae,
Philosophia
D
ethni¬