VENATIO
SCIENTIARUM
26
ethnica,
adolescentes
male
imbuant,
ob¬
lectenturque
etiamnum
glandibus,
reper¬
tis
iam
primae
veritatis
epulis.
Domino
lumen
vultus
tui,
impressum
est
super
nos.
nemo
enim
novit
perfectè
imagi¬
nem,
&
an
bene
suo
respondeat
typo,
si
ty¬
pum
prius
non
agnoverit.
Quocirca
quot¬
quot
hominem
male
definiunt,
Deum
non
agnoscunt,
ut
neque
seipsos
in
essentiali¬
bus.
(37)
Plus
itaque
Scholae
Philosophicae,
do¬
cumentis
Gentilium,
quam
Pauli
acquie¬
vere.
Hinc
illas
contemplor,
hominem,
duntaxat
iuxta
ejus
cadaver,
meditatas;
non
autem
iuxta
creatoris,
sive
efficien¬
tis
intentionem,
hominisque
destinationes
finales.
Alioquin
enim
omnipotens,
à
sco¬
po
suo
declinasset,
si
finis
sit
causarum
pri¬
ma,
in
creando,
sitque
aliquid
considerabile
ut
primum,
in
rerum
adorabili
Authore.
E¬
rat
itaque
creatura
definienda,
&
intentione
efficientis
Creatoris.
Ille
enim
in
suis
fini
bus
non
errat,
qui
ipsas
proprietates
fabri¬
cat,
fluentes
ex
ipsis
destinationum
finibus.
Quapropter
homo,
quamvis
ex
corpore,
a¬
nimales
aliquot,
&
corporeas
conditiones
habeat:
attamen
ex
intentione
divina,
creatus
est
in
imaginem
Dei
viventem,
in
substantia
immortali,
ut
Deum
cognoscat,
amet,
&
adoret,
secundum
lumen
typi,
si¬
bi
impressum.
At
postquam
homo
vixit
in
carne,
ut
animal,
dixit
Deus,
"Spiritus
meus
non
permanebit
cum
homine,
quia
caro
est".
(38)
Genus
enim
definiti
proprium,
in
defi¬
nitione
hominis,
quod
Scholae
nominant
animal:
id
ipsum
Deus
nominat
degene¬
rationem,
aversionem
viarum,
naturae
cor¬
ruptionem,
atque
destructionem
inten¬
tionis
suae,
in
creando.
Differentiam
au¬
tem
constitutivam
hominis,
sive
rationa¬
le,
competere
brutis,
extra
dubium
est.
si¬
mulque
penuriam
logices,
omni
prorsus
definitione,
&
differentia
constitutiva
de¬
stitutae.
Caeterum,
Ratione,
in
nuditatem
usque,
iam
devestita,
omnimodam
acqui
sivi
ejus
displicentiam,
eo
quod
inane
sce¬
leton
mihi
videretur,
ablatis
larvis,
&
to¬
gis.
(39)
Denique
pauperiem
ejus
angustam,
&
inquietam
foeditatem
aspexi,
dum
praeci¬
pue
confusionum,
&
incertitudinum
me¬
mor
essem,
quibus
me
pro
solito
intrica
verat.
(40)
Coepi
ergo
deinceps
contueri,
quod
meus
intellectus
plus
proficeret
per
figu¬
ras,
imagines,
&
visiones
phantasiae
som¬
niales,
quàm
per
Rationis
discursus.
Imo¬
potius
discursus
frequentes,
suum
homi¬
nem
ordinario
morosum
reddere,
ira¬
cundum,
amentem,
procellosum
iudicio
suo,
&
mobilem,
sive
imbecillum,
adeoque
&
tenerae
valetudinis.
At
tandem
intro¬
spexi
penitius,
figurarum
atque
idearum
progressum:
&
inveni
tum,
illas
adhuc
cinctas
miseriis,
&
anxietatibus.
eo
quod
imagines
alienatae
essent
(propter
alteri¬
tatem,
ab
ipsa
rei
veritate,
&
essentiae
per
similitudinis
cujusque
inexcusabilem
dif¬
formitatem,
remotam
ab
identitate.
Et
tum
sic
iudicavi,
quia
nondum
enotuerat
mihi
distinctio
inter
imagines
Phantasiae,
&
imagines
intellectuales:
(41)
quae
post
abstru¬
ctiones,
manent
in
ipso
animae
centro.
fa¬
tigabar
enim
plerumque
tota
die,
circa
aliquod
scibile;
quod
etsi
mihi
in
basim,
atque
modum,
esset
incognitum,
attamon
per
imagines,
mihi
eruendum
statuebam.
Tandem
cum
ulterius
progredi,
me
sen¬
tirem
impeditum;
quia
stupefactum:
fa¬
bricavi
intus,
rei
nondum
perfectè
cogni¬
tae,
aliquam
imaginem,
adornatam
possi¬
bili
adiacentia
quidditatis.
(42)
Sub
qua,
semel
dein,
dudum
illam
in
Phantasia
aspiciens,
ac
velut
eandem
alloquens,
tandem
stu¬
dio
insigniter
fatigatus,
obdormivi,
ut
ejus
somnialem
saltem
visionem
excita¬
rem,
per
quam
eruerem
desiderabile
il¬
lius
scibile.
Iuxta
illud:
"Nox
nocti
indicat
scientiam":
Ac
mirum
sane,
quantum
lu¬
minis,
ejusmodi
visiones,
mihi
recluserint,
praecipuè
non
bene
dudum
antea
pasto
corpore.
Non
enim
diffiteor,
quin
rei
quę¬
sitae
quidditates,
plerumque
sub
aenigma¬
tis
pallio
tectas,
vel
confusas,
plurimum¬
que
adhuc
pluralitatibus,
ac
alteritatibus
obnoxias,
pluries
acquisiverim
hoc
pul¬
sandi
medio,
praegressis
praecipue
quaeren¬
di