VENATIO
SCIENTIARUM.
27
di
adminiculis,
adnexisque
orandi
subsi¬
diis
&
alis.
Dixitque
ad
me
vir
sanctus
(cui
omnem
conscientiae
angulum,
labo¬
rumque,
&
annorum
taedia,
per
insomnes
noctes,
operueram)
Ah!
utinam
ego
tantundem
laborassem,
&
in
amando
Deum
impendissem,
quantum
tu
miser,
in
disquisitione
scibilium,
quorum
rationem
sive
computum,
novissimus
dies
à
te
non
exiget?
Laudabam
equidem
Dominum
tunc,
quod
mihi
propinquius
aliquod
no¬
scendi,
discendique
medium,
gratis
largi¬
tus
esset,
quam
Ratio
foret.
quae
nunquam
ad
prius,
raroque
ad
posterius
idque
cum
multa
adhuc
incertitudine,
penetraret.
Credebam
enim
tum,
originalem
corru¬
ruptae
naturae
aerumnam,
ulterius
progre¬
di
non
posse,
ad
semel
degustatum
lumen,
quam
per
praefatas
Phantasiae
imagines.
(43)
Suasu
ergo
illius
viri,
destiti
angustius
aliquid
optare,
quaerere,
&
investigare,
denudavi
me
omni
curiositate,
&
appeti¬
tu
sciendi,
ad
quietem,
sive
paupertatem
spiritus,
me
recepi,
resignans
me
in
ama¬
bilissimam
Dei
voluntatem,
in
quasi
non
esse,
non
operari,
in
merum
nil
desiderare,
nil
intelligere.
Maximopere,
quod
scirem
multiplices
imperfectiones,
in
cognitio¬
nibus
meis
hauriens
insignem
indigna¬
tionem
mecum,
quod
pro
caduca
scien¬
tia,
tot
tantosque
labores
insumsissem.
Ipse
itaque
mirum
in
modum
mihi
dis¬
plicui;
Rogavi
itaque
Dominum,
ut
o¬
mne
prorsus
scibile,
ejusque
desideria
profana,
everreret
è
mente
mea;
quam
hoc
titulo,
totam
obtuli
saepius
in
sui
be¬
neplacitum.
Interim
post
duos
menses,
in
hac
scientiarum
renunciatione,
atque
nuda
pauperie,
semel
mihi
iterum
supervenit,
quod
intelligerem
intellectualiter.
(44)
Sede¬
bam
secus
Athanar
meum.
Redii
autem
mox
in
me,
nec
scivi
quantum
illud
lumen
durasset.
Istud
quidem
novi,
quod
rei
in¬
solitae
novitas,
stupor,
&
iubilus,
tum
sub¬
ripuerint
istud
lumen,
&
excidere
me
fe¬
cerint,
in
pristinas
meas
tenebrarum
con¬
susiones.
eo
quod
Ratio,
nondum
morti¬
ficata
esset.
Aristoteles,
quanquam
hujus
luminis
totus
expers:
visus
est
tamen
aliunde
descripsisse
alterius
sensationem
de
labore
Sophiae,
sive
Adeptis.
Βελτίον
διακείμενος
ἤ
ἐν
ἐπιγραφῇ
εἰδὼς
.
Surda
ni¬
mirum
alterius
suggestione,
vocat
me¬
lius
dispositos,
quam
si
essent
scientes.
Id
est,
ope
demonstrationis.
Cujus
solius
medio,
omnem
in
homine
scientiam
oriri
alioqui
semper
jactitat.
Saltem
agnovi
valedicendum
Rationi,
&
Imaginationi:
tanquam
facultatibus
brutalibus
(idque
propter
casus
nostri
aerumnam)
si
ad
soli¬
dam
veritatis
cognitionem
spe
trahamur
in
profundum.
(45)
Cognovi
pariter,
quod
re¬
quireretur
facilis
traductio
intellectus,
at¬
que
transmutatio
placida,
suiipsius,
in
for¬
mam
rei
intelligibilis;
Quo
puncto
scili¬
cet
intellectus
pro
momento,
fiat
velut
ipsum
intelligibile.
Cum
autem
intelle¬
ctus
perficiatur
intelligendo,
nihilque
perficiatur,
nisi
ab
eo,
quod
symbolum
se¬
cum
habet,
in
sui
natura;
idcirco
collegi
intellectum,
&
intellecta,
ut
talia,
debere
esse,
aut
fieri,
ejusdem
naturae.
debere
au¬
tem
hoc
fieri,
extra
laborem,
inquietudi¬
nem:
sed
cum
otio,
in
lumine
sibi
pro¬
prio,
cum
abstractione,
orbatione,
&
ca¬
rentia
alterius,
cujuscunque
auxilii
crea¬
ti.
Verùm
si
concurrat
alienum
auxilium,
iam
erit
cum
labore,
desiderii
suscitati,
extra
intellectum.
Porro
istam
intellectus
transmigrationem,
&
transfigurationem,
illi
naturalem
alioqui,
Poetas
quandoque
subordinatos,
Prothei
nomen,
non
secus
atque
fabula,
significant.
Ego
vero,
eo
cla¬
rius
iam
cognovi,
istam
transmutationem
intellectus,
fieri
debere,
eo
quod
intelle¬
ctus,
in
se,
sit
totus
purus,
simplex,
unicus,
&
indivisus.
(46)
Quamobrem
eatenus
quo¬
que,
illi
competeret,
unicus,
simplex,
uni¬
formis,
&
uni
vocus
aliquis
actus,
ab
ipso¬
met
intellectu
plane
indivisus.
Alioquin
intellectus
amitteret
suae
unitatis
homo¬
geneam
simplicitatem,
per
alteritatis
dua¬
litatem.
Veruntamen
comperi
sat,
non
es¬
se
de
plena,
atque
libera
nostrae
volunta¬
D
2