VENATIO
SCIENTIARUM.
28
tis
potestate,
suo
sic
intellectu
nunc
frui¬
Et
quod
ad
istud,
requiratur
plus,
quam
putare,
anniti,
optare,
velle.
etc.
Idque
ne¬
dum
propter
insuetudinem,
qua
à
puero,
per
actus
animales,
continuo
assuevimus
parere
imaginationi:
Verum
multo
ma¬
gis,
quia
ipsa
voluntas,
cum
Memoriâ,
penitus
pro
illo
spatio
motus,
debet
ab¬
sorberi,
ac
velut
annihilari
in
intellectu.
Quod
sane
ingentis
est
mysterii
pondus.
(47)
Alias
namque
quam
cito
quis
cogitat
de
anima
sua,
aut
de
re
quapiam,
tanquam
de
tertio,
cum
alteritate
separata,
extra
in¬
tellectum,
eo
ipso,
nondum
est
cogitatio,
(48)
aut
operatio
puri,
ac
solius
intellectus.
Ast
cum
anima
cogitat
seipsam,
aut
aliud
quidquam,
tanquam
seipsum,
sine
alteri¬
tate
cogitantis,
&
rei
cogitatae
sine
appen¬
dentiâ,
extraversione,
vel
relatione
ad
du¬
rationem,
locum,
&
circumstantias.
Tum
scilicet,
ejusmodi
cogitatio,
est
intelle¬
ctualis.
At
nondum
adhuc
proin
illustra¬
ta:
licet
ista
iam
intellectio,
sit
longe
no¬
bilior
cogitatio,
quam
quae
per
inciden¬
tias
irruit:
sive
illae,
per
imagines,
sine
se¬
quela
adveniant,
tanquam
infusae:
sive
demum,
ab
experientiis,
&
observationi¬
bus
haustae,
influendo,
velut
sponte
afflu¬
ant.
Utpote
anima,
in
illo
luminis
statu,
sic
apprehendit
interiorem
&
anteriorem
rei
intellectae
essentiam,
quod
ipse
intel¬
lectus,
transmigrando
sese
transformet,
in
rem
intellectam.
hinc
videlicet
sequi
tur.
Si
notitia
intellectualis,
sit
cum
simi¬
litudine
rei
intellectae,
in
ipso
intellectu:
quod
etiam
Regnum
Dei,
nobis
velut
ad
veniat,
atque
renascatur,
quoties
in
fide,
intellectualiter,
&
praesentialiter,
Dei
Bo¬
nitatem,
Potestatem,
Infinitudinem,
Glo¬
riam,
Veritatem,
etc.
in
spiritu
adoramus.
Sicque
Deo
in
deliciis
est,
cum
filiis
ho¬
minum
esse.
Certe
ita
est.
Intellectus
no¬
ster,
novo
velut
perfectionis
rore
perfun¬
ditur,
quoties
intellectualiter
contempla¬
tur
aliquid
supercoeleste:
eo
quod
pro
momento,
transmigrat
in
illud,
illudque
degustat.
(49)
Tum
nimirum
intus
fulgurat
imago
Dei,
&
evadit
gloriosa.
(Bone
Deus,
quousque
deducis
mortales)
Ast
sa¬
ne,
non
fit
ejusmodi
intellectualis
cogita¬
tio,
cum
discretione
verborum,
aut
idio¬
matum:
neque
cum
sensuum,
aut
Ratio¬
nis
praecinctu;
neque
cum
celeriori
quo¬
dam
totius
logismi
conceptu
affatim
hau¬
sto;
neque
cum
dependentia,
ac
sequela
prius
cogitatorum:
neque
circumstantiis
circumsepta,
de
hic,
nunc,
albo,
magno,
a¬
maro,
simili,
placido,
etc.
Sed
unum,
non
est
in
intellectu,
sine
altero:
neque
cum
al¬
tero,
sub
alteritate:
nec
etiam
prout
potest
per
Rationem,
aut
imaginationem
concipi,
aut
per
imaginationes,
ideasye,
cogitari.
Verum
in
illo
statu,
nunc,
hic,
sensus,
Ra¬
tio,
imaginatio,
memoria,
&
velle,
sunt
simul
in
merum
intellectum
liquata,
stant¬
que
sub
tenebris,
lumine
intellectus
ob¬
fuscata.
Tum,
tum
inquam,
lumen
quod¬
dam,
cadit
super
Animam.
Atque
id
to¬
tum
est
(meo
iudicio)
quidquid
verbo,
cogitato,
locuto,
scriptoque,
dici
potuit
unquam.
Istud
lumen
verò
sive
sit
pror¬
sus
supernaturale,
sive
quod
intellectus
sui
natura
sic
accendatur,
malim
experiri,
quam
determinare.
Istud
unicum
saltem
scio,
quod
non
contingat
absque
gratiâ.
Quamobrem,
sive
intellectus
transfor¬
metur,
vel
sive
seipsum
transformet
in
simulacrum
rei
intellectae,
sane
divino
au¬
xilio
opus
habet,
&
quidem
singulari.
(50)
quia
saltem
tunc
Anima
intuetur
suum
intel¬
lectum,
sub
forma
arrepta,
in
dicto
lumi¬
ne:
Atque
in
isto
sui
speculo,
speculatur
scipsam
intellectualiter,
absque
reflexio¬
ne
alteritatis:
sicque
concipit
rem
scibi¬
lem,
una
cum
omni
suo
esse,
&
proprieta¬
tibus.
Eo
quod
hoc
cognitionis
lumen,
non
sit
emanativum
extra
intellectum:
sed
manet
intus
reflexum,
super
intelle¬
ctum,
in
omni
veritate,
&
certitudine
per¬
fecta,
perfectivum.
(51)
Equidem
Rabbini
ali¬
quot,
hunc
animae
statum
metuunt,
ut
pe¬
riculosum.
Schola
etiam
mystica,
peri¬
culum
arrogantiae,
&
adulteriij
spiritua¬
lis
formidat.
Ambo
autem
ut
nocuum
de¬
vitant.