VENATIO
SCIENTIARUM.
29
vitant.
putantque
Adepti,
si
saepius
inva¬
deret,
aut
longius
perseveraret,
allaturum
indubiam
mortem,
cùm
aegritudine,
quam
Binsicam
Rabbini
vocant.
Quae
propriè
est
organi
Phantasiae
Atrophia.
Verun¬
tamen
quaeso
ignoscant,
si
secus
sensero.
Primo,
quia
organa
Phantasiae
in
hoc
non
laborant.
dormiunt
vero
immota,
tan¬
quam
si
non
essent.
Igitur
vicissim
nil
pa¬
tiuntur.
Tum,
quia
actus
iste
non
est
in
nostra
potestate:
Credo
namque
princi¬
palem
illum
actum,
esse
clementiae.
Quae
nunquam
inordinatum
dat,
facit,
causat,
admittit.
Itaque
etsi
Clementia
afflueret
saepius,
aut
diutius,
nec
proinde
tamen
in¬
ordinationem
contineret,
aut
arguere
posset.
Obsecro
ergo,
Pater
luminum
di¬
gnetur
praecedere,
&
subsequi
sua
clarita¬
te,
ut
me
ducat
ad
vocationem,
in
sua
gra¬
tia
sibi
placentem.
Itaque
lumen,
cadens
superne
super
animam
(quando
minus
est
adstricta,
&
obligata
organis
corporis,
quaeque
impassibilis,
&
immortalis
in
se
est)
vitae
quoque
nocere
nequit.
Siquidem
post
receptionem
tantilli
luminis,
com¬
perio
hominem
triduano
ieiunio,
vix
quicquam
pati.
Quocirca
mihi
in
men¬
tem
venit,
potuisse
absque
cibo
&
potu,
toto
novenario,
amicos
lobo
comites
asti¬
tisse.
Porro
iuxta
meam
opinionem,
lu¬
men
istud,
citra
opem,
operam,
&
labo¬
rem
intellectus,
sic
disponit
de
intellectu,
quod
deveniat
in
libertatem
sui:
qui
alias
per
servitutem
corporis,
est
planc
mobilis,
obscurus,
atque
confusus.
Alio¬
quin
intellectus
organis
non
utitur,
prae¬
ter,
aut
extra
se.
Ideoque
nec
fatigatur,
ut
Phantasia:
nec
morbis,
mutationibus,
per¬
turbationibus,
alterationibus,
alienationi¬
bus,
alteritatibus,
aut
commistionibus,
ex
seipso
subiacet.
(52)
In
intellectum
enim,
dum
stat
in
illo
lumine,
non
cadit
error,
impo¬
stura,
mendacium,
aut
dolus.
Nec
enim
torpor,
somnus,
aut
defectus
illi
inhabi¬
tant;
Neque
auxilium
suscipit
ab
ullo
creato,
ut
neque
à
corpore,
Ratione,
aut
potestate
ulla
Phantastica:
sed
portat
na¬
tivum
suum
lumen,
super
omnem
Ratio¬
nis
ambitum.
Imo
quod
magis
est,
non
lacessitur
tum
intellectus
ab
ulla
pote¬
state
se
inferiore,
neque
à
rebus
ipsis,
pro¬
ut
sunt
cognitae,
fraudi,
imposturae,
men¬
dacio,
obnoxiae:
quippe
quae
stant
in
nu¬
ditate
sui
esse,
coram
intellectu,
ut
quasi
ab
hoc
informentur,
&
transmigrando
vi¬
vificentur.
Sunt
igitur
omnia,
in
suo
in¬
tellectu,
tali
modo,
ut
omnia
animae
sint
suus
intellectus.
Sic
tamen,
ut
licet
intel¬
lectus,
actu
intellectuali,
se
transformet
in
speciem
rei
intellectae;
servet
tamen
im¬
permistam
suam
proprietatem,
&
essen¬
tiam,
in
quam
iterum
redit,
mox
atque
ab
illo
actu
cessaverit:
Hanc
nempe
praero¬
gativam
possidet
animam
ex
clementia,
ut
sit
imago
Dei:
atque
ideo
simplex
lu¬
men
creatum,
incognitum.
(53)
Ira
ut
quoties
aliquid
peregrini
in
se
concipit,
debeat
necessario
desistere
ab
esse
simplicissimi
luminis,
imaginis
divinae,
aut
se
transfor¬
mare
in
figuram
rei
conceptae.
Sic
qui¬
dem,
ut
rei
conceptae
essentia,
sit
nuda
es¬
sentia,
&
tamen
essentialiter
in
intellectu,
sicut
in
nucleo
pomi,
pomus.
Fit
itaque
hinc,
quod
intellectualis
cognitio,
sit
o¬
mnis
erroris
expers.
Quia
abest
Ratio,
quae
nos
ubique
cespitare
facit.
Stant
nempe
in
conceptu
intellectuali,
essentiae
nudae,
&
denudatae:
quas
ut
tales,
anima
in
illo
nunc,
aspicit
in
speculo
proprii
in¬
tellectus,
sicut
dum
oculus
seipsum
intue¬
tur,
in
speculo,
in
radio
reflexo
sui
ipsius.
(54)
Idcirco
eum
nullum
esse,
reputatur
pro
vero,
nisi
quatenus
pro
tali,
conceptum
est
in
intellectu.
Quapropter
Aristoteles
coa¬
ctus
est
fateri,
principia
essentiae,
&
prin¬
cipia
Intellectus
esse
prorsus
eadem,
hoc
est
dicere.
Quod
veritas
essentiae,
&
veri¬
tas
intellectualis
cognitionis,
sint
unum
&
idem.
Atque
ideo,
ut
ens,
sive
esse,
verùm,
bonum,
&
unum,
sint
convertibilia:
ita
in¬
vicem,
essentia,
bonitas,
&
veritas,
debent
in
unitate
intellectus
colliquari
in
for¬
mam
entis.
Siquidem
in
intellectione
in¬
tellectus,
non
est
ulla
alteritas
intelligen¬
D
3