VENATIO
SCIENTIARUM
30
tis
intellectus,
&
rei
intellectae:
eo
quod
ante
intellectionem,
primum
annihilata
est
omnis
relatio
reciproca,
repercussio,
atque
reflexio
in
invicem.
(55)
Cum
ipsa
rei
intelligibilitas,
non
sit
nisi
adventus,
&
ap¬
proximatio
unitatis,
intellectus,
&
intel¬
lecti:
sive
alteritatum
in
relatione
destru¬
ctio.
Quod
ut
clarius
exemplo
fiat;
Intel¬
ligens
intellectus,
non
est
diversus
ab
in¬
tellecto,
aliter,
quàm
sicut
radius
lucis
di¬
rectus,
à
seipso
reflexo.
Itaque
rei
intelle¬
ctae
essentia,
in
lumine
intellectus,
fit
splendor
spiritualis,
&
essentialis.
Imo
fit
per
commigrationem
ad
unitatem,
quo¬
dammodo
ipsum
lumen
intellectuale.
Id
quod
animabus
brutorum
advenire
ne¬
quit.
(56)
Ideo
etiam
anima
nostra,
seipsam
in¬
telligens,
quodammodo
intelligit
omnia
alia
utpote
universa
alia;
sunt
intellectua¬
li
modo,
in
anima,
ut
in
Dei
imagine.
Pro¬
pterea
nimirum,
intellectio
nostri,
caete¬
rarum
est
longe
difficillima,
ultima,
opti¬
ma,
utilissima.
Cognoscens
namque
ani¬
mae
divinitatem,
non
potest
non
anteferre
eandem
voluptatibus
quibusque
labili¬
bus,
foedis,
&
nullius
pretii.
(57)
Difficultas
autem
praefatae
intellectionis,
inprimis
consistit
in
eo,
quod
sit
imago
Dei,
quae
&
ipsa,
tam
in
se,
quam
respectu
typi,
quem
refert,
est
propemodum
intelligendo
im¬
possibilis.
Deinde,
anima
non
habens
in
se
ullam
imaginem
sui
ipsius,
à
seipsa
distin¬
ctam,
prorsus
nequit
seipsam,
per
ideas
intelligere.
Cum
vero
simplex,
atque
uni¬
formis,
nec
seipsam
intelligat
in
imagine:
nec
sit
etiam
consonum;
aut
conveniens,
quod
propter
summam,
aut
homogeneam
animae
simplicitatem,
uteretur
diversiss
modis,
atque
mediis
intellectionum,
in
intelligendo,
respectu
suiipsius,
atque
ite¬
rum
aliis
modis,
ac
mediis,
respectu
alio¬
rum
intellectorum.
hinc
necessario
ani¬
ma,
ad
conservationem
homogeneae
suae
simplicitatis,
imagini
Dei
debitae,
habet
omnia
alia
intelligere,
sine
specie,
à
rebus
ipsis
distincta.
Sed
cum
anima
careat
sui
propria
specie
imaginis
divinae,
ut
seipsam
transformet
intellectualiter
in
seipsam.
Idcirco
nequit
proprie
seipsam
intellige¬
re,
modo
intellectuali,
nisi
in
lumine,
&
testimonio
fideli
ejus,
cujus
est
imago¬
Cognitio
enim,
quam
de
Deo
habemus,
traditionis,
fidei,
adeoque
meriti
est.
Quamquam
plane
negativa,
quatenus
non
hoc,
aut
illud
est,
quod
sensu,
aut
mente
concipi
potest.
Ac
proinde
cognitio
ani¬
mae,
velut
imaginis
divinae,
adjunctam
habet
abstractionem
negativam
aliorum,
quae
dicit
non
ens:
non
entis
autem
nul¬
lus
respondet
conceptus,
nulla
figura,
nullusque
intellectus.
Id
est
abstractionis
negativae,
cum
sit
comes
privatio;
negati¬
va
autem,
&
privativa,
destituantur
idea,
sive
specie
aequivalente:
idcirco
lumen
cognitionis,
quod
anima
de
seipsa
habet,
est
clementiae,
gratuitum,
nec
unquam
in
hoc
seculo
plenarium.
Sin
autem
felix
quandoque
conceperit
in
se
Deum,
per
visionem
beatificam,
tum
eodem
luminis
radio,
intus
Deum,
se,
&
omnia
alia
intue¬
bitur,
&
cognoscet.
Idcirco
enim,
quan¬
tum
anima,
intellectualiter
intelligit
sui;
In
tantum
proficit
in
cognitione
utilissi¬
ma,
quae
de
creatis
in
hac
vita
haberi
pos¬
sit.
Quia
in
lumine
sui
luminis,
quodam¬
modo
intuetur
omnium
proprietates,
es¬
sentias,
effectus,
alteritates,
distinctiones,
atque
defectus.
Quo
igitur
semel
appulit
ista
cognitio,
ibidem
flaccescit
omnis
Ra¬
tionis
nubilior
speculatio,
&
subsidium,
prout
vice
versa,
supprimitur
verus
intel¬
lectus
in
nobis,
sub
Rationis
placitis.
(58)
Qua¬
propter
cum
obiectum
proprium
intelle¬
ctus,
sit
ipsa
rerum
essentia;
ea
propter,
ac¬
cidentia,
velut
abstracta,
atque
discissa
à
rebus,
quibus
insunt,
debent
concipi
ab
imaginatione,
idque
per
species,
&
imagi¬
nes:
neutiquam
verò,
per
intellectum.
In
quo
alioqui
reperio
omnia
accidentia,
connexa
simul
in
puncto,
sub
essentia
re¬
rum
intellectarum.
Quippe
accidentia
proprie
non
sunt
entia:
sed
entium
à
qui¬
bus
dependent.
proinde
accidentia
non
habent
essentiam,
quae
ad
unitatem
intel¬
lectus