AQUA
57
1.
Sltus
terrae
&
aquae
ante
diluvium.
2.
Meditatio
Authoris.
3.
Vorago
aquarum,
sive
Barathrum.
4.
Distributio
illius
voraginis.
5.
Sedio
venarum,
il¬
lius
voraginis.
6.
Fructus
Peroledi
mineralis.
7.
Sa¬
lia
migrant
in
Bur.
8.
Progressus
mineralium
ad
suas
maturitates.
9.
Vnde
pisces
fossiles.
10.
Ius
vena¬
rum,
in
liquorem
contentum.
11.
Locus
ieiunus
Sa¬
pientis
Coheleth.
12.
Fontium
ortus
Aristoteli
nescitus.
13.
Mundum
rotundum
ab
ortu
in
ortum.
Ab
Austro
autem
ad
Austrum,
esse
teretem.
14.
Occupatio
obie¬
ctionum.
15.
Centuralis
proprietas
suam
accipit
de¬
terminationem
à
necessitate.
16.
Ratio
à
fontibus.
17.
A
motu
Solis.
18.
A
justa
figura
Coeli.
19.
Ab
authoritate
Sacrorum.
20.
Ab
umbris;
&
diei
quan¬
titate.
21.
A
viso
Sole
navigantibus.
(1)
SAltem,
postquam
firmamen¬
tum
separaret
aquas
ab
a¬
quis
Aeternus,
congregavit
sublunares,
earumque
colle¬
ctionem,
mare
vocavit.
Ex
opposito
diametri,
Arida
eminebat,
quàm
terram
nominavit;
&
ambo,
unum
consti¬
tuebant
globum,
qui
in
terrae
medio,
pau¬
lulum
esset
eminentior
ideo,
quod
in
me¬
dietate
terrae,
immenso
gurgite
hiaret,
unde
sons
erumperet,
humectandae
terrae
destinatus.
Nec
enim
si
praeter
assuetam
globi
rotunditatem,
qua
omnes
lineae
in
circumferentiam,
aequaliter
à
centro
di¬
stant,
terra
in
sui
medio,
non
fuisset
longe
altior,
non
potuisset
inde
fons
ad
decii¬
vius
mare
decurrere:
sed
stagnasset
mox
à
sui
origine.
Vnde
concipio.
Terram
in
initio
fuisse
continuam
ac
indivisam.
Quippe
quae
unico
tota
fonte
irrigari
de¬
bebat.
Denique,
nec
Insulas
habuisse:
sed
totum
globum,
una
parte
mare,
atque
al¬
tera
terram
ostendisse.
Haec
nempe
facies
erat
mundi,
ante
diluvium.
Sub
quo
dein¬
ceps,
terra
varias
in
sectiones
hiscebat,
&
ex
rimarum
abysso,
astatim
erupere
undae.
Cataractae
tam
abyssi
inferioris,
quam
coelorum
apertae
sunt,
ut
globum
univer¬
sum
terrae,
penitus
submergerent.
(2)
Magnè
Deus:
vineam
tuam
ab
inutili
palmite
resccare
intendis,
mundumque
pro
exi¬
gentia
plectere,
at
nondum
abstinere
po¬
tes,
quin
paterni
affectus
memor,
in
me¬
dio
iustissimae
irae,
terram
separes,
&
di¬
vellas
in
majorem
utilitatem,
necessita¬
tem,
&
commoditatem
eorum.
Mare
quod
unicum,
toto
duntaxat
stabat
globi
late¬
re,
transmittis
in
varias
terrae
oras,
nec
ces¬
sas
à
nova
benedictione,
super
ingratum
opus
manuum
tuarum.
Super
terram
enim
in
conspectu
tuo
ream,
abunde
ef¬
fundis
vitales
supercoelestium
aquarum
vorticens,
quae
longè
rorem
foecunditate
superant.
Terra
verò,
iis
sat
inebriata,
rur¬
sus
emicuit,
ac
ad
solita
opificia,
indesi¬
nenter
rediit.
Vnicus
demum
fons,
&
aquarum
scaturigo,
quam
in
terrae
medi¬
tullio
atque
cacumine
collocaveras,
est
de¬
inceps
in
venas
mille
diffusus,
quae
ubi¬
que
ferè,
terrae
globum
terebrant,
ad
lon¬
ge
meliores
usus.
Quinimò
&
mare
in
o¬
mnem
terrae
sinum
paenè
alluisti,
ut
ma¬
ior
inde
mortalium
esset
societas.
Bene¬
dicta
igitur
si
sit,
ac
felix
tua
punitio;
quid
erunt
tua
benedictionum
Charismata?
Domine,
custodi
nos
pro
immensitate
bo¬
nitatis
tuae,
intra
numerum,
qui
tuas
ma¬
gnificentias
laudabunt
in
aeternum,
in
san¬
ctificatione
nominis
tui.
(3)
Quamvis
autem
modo
unicus
fons
ille
desierit,
nec
discissis
iam
terris,
unicus
haud
satis
esset,
permansit
tamen
aqua¬
rum
fortè
idem
introitus.
Quippe
in
mari
dulci,
inter
Roest,
&
Loeffelt,
iuxta
tabu¬
lam
Gothiae,
aquarum
ab
Olao
describitur
vorago,
in
quam
naves,
invitis
nautis,
irri¬
tisque
illorum
conatibus,
absorbentur.
Os
est
nimirum,
in
quod
aquae
illius
Oceani
cadunt,
unicoque
inde
ductu,
ante
dilu¬
vium
ferebantur
ad
praefatum
fontem.
(4)
Post
autem,
instar
venae
carae,
ductus
il¬
le,
variè
distributus
fuit,
saxoque
septus,
per
aliquot
mille
venas,
super
vultum
quellem,
desinentes,
à
quo
deinceps
imbibi¬
tae
aquae,
festinant
peregrè
ad
destinata
H
munia.