METEORI
69
stantem.
Siquidem
vel
totus,
in
sui
natura
immutatus,
ab
igne
evolat:
vel
totus,
per
seminis
transmutationem,
in
igne
perse¬
verat.
Fateor
equidem,
me
non
alias,
na¬
turam
elementi
aquae
didicisse,
quam
sub
ferula,
ex
caduceo
Mercurii
parata.
Hinc
autem,
cum
per
triginta
solidos
annos,
in¬
genti
labore,
&
sumtu,
perlustraverim,
&
aquae,
Mercurium
adaequatum
invene¬
rim,
ejus
ideo
naturam,
quantum
praesens
sermo
exigit,
&
judicii
mei
tenuitas
fert,
conabor
explicare.
(9)
Spagyri
inprimis
fa¬
tentur,
Mercurii
substantiam,
omnis
peni¬
tus
intrinsecae
divisionis
intolerabilem,
redduntque
causam:
quod
homogenea,
ac
onatica
proportione,
partes
aqueae
ejus,
sint
aequa
temperie,
conjugatae
partibus
terreis
(aereis,
igneisque
sub
silentio
pressis,
eo
quod
hae
avolarent,
si
inessent,
nec
constantiae
causam,
hic
requisitam
continent)
atque
eatenus
has
ambas
se
mutuo
deserere
non
posse,
ob
instam
tem¬
periem,
invito
igne,
se
amplectentes.
(10)
De¬
lusit
eos,
inprimis
veterum
error,
de
qua¬
tuor
elementorum,
in
corporum
misto¬
rum
mistionem,
necessaria
confluentia.
At
certè
is
error,
Spagyris
non
erat
indul¬
gendus:
quippe
qui
non
ausi
fuerunt,
ae¬
rem
&
ignem
Mercurii
adducere,
ubi
de
eius
constantia
agebatur.
Deinde,
quo
niam
experiri,
illis
erat
perfacile,
aquam,
quocunque
modo,
arte
vel
naturali
pro¬
portione,
fuerit
terrae
nupta,
nunquam
tamen
constantiam
in
igne
acquirere,
ut
neque
verè,
unquam
terrae
radicaliter
jun¬
gi.
Eo
quod
aqua,
quocunque
modo
ter¬
rae
commista,
non
desinat
esse
aqua.
(11)
Neque
enim
unquam
modus,
aut
proportio,
fa¬
cient
aquam
à
sua
essentia
degenerare;
ut
neque
poterit
id,
ejus
impetrare
ulla
cum
terra
connexio.
Aqua
autem
ma¬
nens
aqua,
nata
est
semper
ab
igne
evola¬
re.
Ridiculum
sanè,
quod
aqua
diligeret
magis,
proportionatum
terrae
pondus,
quam
inaequale,
atque
ejus
dilectionis
er¬
go,
invita
magis
desereret
istam
terrę
tem¬
periem.
Siquidem,
dum
de
commistione
quatuor
elementorum
sermo
est,
intelli¬
gitur
de
elementis
puris,
&
plane
incom¬
mistis;
adeoque
nulla
mistionis
labe
in¬
quinatis,
aut
alioqui
dispositione
ulla
praeventis.
Neque
enim
aqua,
stateram
secum
fert,
nec
respectum
gerit,
ad
libran¬
dam
terram,
sibi
commiscendam,
ut
eidem
tenacius
connectatur.
Demiror
valde,
in
omnes
Scholas,
receptum
commistionis
elementorum
luridum
errorem,
tam
stu¬
pidas
absurditates
peperisse,
easque
illo
solo
absurdo,
obserasse
januam
inventio¬
nis
scientiarum,
&
causarum.
Mercurius,
ne
minimum
quidem
terrae,
in
se
admit¬
tit,
aut
continet,
qui
solius
semper
aquae
est
filius.
Imo
terra,
&
aqua,
nunquam
pos¬
sunt
in
aliquod
corpus
naturale
cogi,
aut
in
identitatem
formae
subigi,
quocunque
id
artificio
sit
tentatum.
Lateres
enim,
si
è
terra
madida,
coquantur
in
lapidem
te¬
staceum,
aquam
non
capiunt,
nisi
propter
luti
ductibilitatem:
Caeterum,
terra,
se¬
men
in
sale
suo
habet,
unde
lutum
lapi¬
descat,
per
coctionem
vitrificationis.
A¬
quae
igitur
&
terrae
est
tantùm
affusio,
&
partium
appositio;
non
autem
coalitus
admistio.
Quidquid
enim
in
compositum
abire,
&
ex
diversis,
in
hoc
aliquid,
con¬
verti
oportet,
necesse,
hoc
fiat
spirituum
agentium
opera,
&
eatenus
se
comple¬
ctentium,
quatenus
materiam,
in
novam
generationem
transmutando,
promovent.
Elementa
vero,
sunt
corpora,
non
autem
spiritus,
multo
minus
adhuc
in
se
invicem
agunt.
Terra
itaque,
deberet
prius
suum
esse
amittere,
atque
in
succum
redigi,
priusquam
aquae
nuberet,
ut
hanc
semine
impraegnatam,
amplectendo
traduceret
in
fructum
concepto
semini
destinatum.
Quodnam
verò
agens
esset,
quod
terram
in
succum,
&
non
in
aquam
potius
tradu¬
ceret?
cum
terra
simplex
non
nisi
in
vici¬
num
simplex
transmutaretur?
Non
sane
id
causaret,
aliud
elementum
compar:
cum
nil
ejusmodi,
aquae
vel
aeri
compe¬
tere,
sit
visum
hactenus.
(12)
Nec
demum
à
se
metipso,
terra
sui
corruptionem
intende¬
l
3
ret,