VACUUM
NATURAE
85
absurdo
caret,
quod
elementum
annihila¬
retur,
sive
consumeretur.
Enimverobom¬
barda,
vel
cuniculi
ignei,
non
illa
nostri
sae¬
culi
portenta
operarentur,
neque
saxorum
durissimorum,
&
maximorum
disruptio
nes,
in
sodinis,
nisi
pauculus
pulvis,
unico
quasi
momento
accensus,
sui
millecuplum
decies,
saltem
flammae
ederet,
quae
flam¬
ma,
cum
priori
loco
pulveris
sisti
nequeat,
cuncta
diffringit
potius,
quam
quod
fu¬
mus
fumum,
sive
flamma
flammam
pene¬
tret.
5.
Quibus
accedit,
extensio
aeris,
per
calorem
flammae,
&
non
compressio,
ut
alias
vulgo
apparet.
Denique
accendatur
lychnium
sulfuratum,
in
lagena
vitrea,
su¬
spensum
filo;
lagenae
autem
insit
aliquan¬
tulum
aquae,
sitque
lagena
optimè,
suberis
cortice
obsignata,
ne
quid
respiret.
Vide¬
bis
flammam,
fumumque
sulfuris,
totam
la¬
genae
aream,
qua
aer
est,
implere
atque
tan¬
dem
ignem
extingui.
(9)
Non
fieri
tamen
ae¬
ris
imminutionem
nec
suctum
aquae
sur¬
sum,
eo
quod
in
locum
aeris,
deberet
aqua
substitui,
adeo
suctus
non
faceret
hic
lu¬
crum,
nec
compensaret
defectum
in
aere.
Bene
quidem,
quod
aperto
operculo,
su¬
ctus
deprehendatur.
Flamma
autem
non
tam
tenaciter
candelae
inhaeret
ut
sit
attol¬
lendo
tanto
aquae
ponderi,
quae
flamma,
minimo
flatu,
ab
lychnio
ejus
disperditur.
Adcoque
flamma,
immediatè
non
elevat
aquam:
sed
suctus,
consumta
aliqua
parto
in
aere,
causatus,
aquam
attollit,
manetque
per
multos
dies,
sublata
aqua
post
flammę
adhuc
extinctionem.
(10)
Quapropter,
aerem
meditatus
sum,
poros
habere,
qui
violen¬
tam
constrictionem,
aeris
in
canna,
ac
na¬
turalem
aliquam
annihilationem,
in
pati¬
na,
paterentur.
(11)
Quod
autem
aer
in
vitro
condensaretur,
prae
calore,
flamma,
&
fuli¬
gine,
id
Mathesi
repugnat.
Monstratque
in¬
strumentum,
quo
gradus
ambientis
men¬
surantur,
calorem
expandere,
non
vero
contrahere
aerem.
Oppugnat
itaque
praesa¬
ta
obiectio
thesin
suppositam,
qua
conce¬
ditur
fieri
additamentum
materiae
in
aere,
per
novam
flammae
ac
fuliginis
materiam.
Sin
vero
dicatur,
aliquid
in
aere
esse
in¬
flammabile,
quod
per
flammam
candelae
consumitur.
Iam
novum
absurdum
ori¬
tur.
Nempe,
aliquod
corpus
vel
planè
an¬
nihilari,
vel
per
flammam
comburi
&
comburendo
non
dilatari.
Deníque,
sup¬
ponendo
aliquid
absumi.
Saltem
necesse
est,
vel
in
nihilum
istud
inflammabile
con¬
verti,
vel
in
aliquid:
Atqui
igni
proprium
est,
quod
comburendo,
extendat
omne
inflammabile,
non
autem
comprimat
il¬
lud.
Vt
ante
per
pulverem
pyrium
do¬
cui.
Sin
autem
dicamus,
aerem
in
vitro,
per
flammam
imminui:
iam
habeo
in¬
tentum.
In
aere
videlicet
aliquid
esse,
minus
quàm
corpus,
quod
aeris
vacuita¬
tes
implet,
&
per
ignem
prorsus
annihi¬
latur.
Nec
id
quidem,
tanquam
ac
si
esset
ipsius
ignis
nutrimentum.
Nam
licet
istud,
huic
quaestioni,
&
loco,
sit
imperti¬
nens:
attamen,
id
quod
verè
non
est
cor¬
pus,
nil
potest
nutrire.
Deinde
cum
ne¬
que
corpus
sit,
neque
pingue,
non
potest
inflammari,
accendi,
aut
igne
terreri,
vel
absumi.
Tum
etiam
demonstrabo
cap.
de
formis,
quod
ignis
non
sit
substantia:
Quod
autem
non
est
substantia,
non
re¬
quirit
nutriri.
Denique
cum
aer
sit
ele¬
mentum,
&
simplex,
non
potest
in
natu¬
ra
sui,
admittere
compositionem,
aut
con¬
nexionem
diversorum.
Nec
sunt
in
es¬
sentiali
aeris
substantia,
diversitates
par¬
tium,
quarum
aliae,
per
ignem
consu¬
mantur,
aliquae
vero
minimè.
Idcirco
namque,
si
ignis,
reperisset
inflammabi¬
lem
partem
in
aere,
vel
unica
candelâ,
totus
aer
accensus
dudum
periisset:
Ne¬
que
enim
cessasset
ignis,
si
nutrimento
opus
habens,
illud
in
aere,
sibi
vicinum,
innovisset.
Imo
si
aer
ab
igne
combure¬
retur,
transiret
aer,
ad
aliquod
simpli¬
cius
&
anterius
&
desineret
esse
elemen¬
tum.
Flamma
nempe
candelae,
esset
ele¬
mento
aeris
prior,
&
simplicior.
Liquet
ergo,
quod
flamma
in
praesato
vitro,
licet
ratione
caloris,
aeris
quantitatem
dilater,
naturaliter
tamen
vult
suas
fuligines
ho¬
spitari,
L
3