FORMARUM
136
creaturae
neutrae.
Quae
pro
instituto
tanti¬
paradoxi,
liberalius
explanari
desideran¬
tur.
(26)
Quocirca
vitrum,
quod
omnes
con¬
ceptos
luminis
solaris
radios
transmittit,
atque
in
punctum
coni,
in
aere
colligit:
docet,
quod
hoc
unitum
lumen,
sit
verus
&
actualis
ignis,
nequicquam
tamen
à
se¬
ipso
lumine
diversus,
quam
sola
congre¬
gatione.
Sed
lumen
non
est
substantia,
juxta
Scholas:
ergo
neque
ignis
iste,
Quin
etiam
ignis
ille
in
aere,
non
est
di¬
versus
ab
eo,
qui
in
flamma
est.
Nam
quod
habeat
combustibile
in
flamma,
in
aere
vero
non,
id
igni
est
per
accidens:
prout
est
nutriri
&
non
nutriri.
Probatur
major,
quod
sit
verus
ignis.
Quia
omnia
agit,
per
modum
ignis,
calefaciendo,
siccando,
ac¬
cendendo,
cremando,
liquando,
&c.
ha¬
betque
eadem
media,
atque
proprietates,
quas
habet
verus
ignis:
nullum
vero
ac¬
cidens
agit
per
alia
media,
aut
proprieta¬
tes
alias,
extra
se:
Atqui
lumen
conne¬
xum,
est
agens,
per
proprietates,
&
media
alia,
extra
se.
Quippe
luminis
est
pro¬
prium,
tantùm
illuminare.
Ergo
lumen,
non
est
Accidens.
Nec
refert
etsi
colle¬
ctum
in
cono
lumen,
vivat
absque
alimo¬
nia:
quia
sat
est,
quod
lumen
Solis
aut
flammae,
istud
lumen
in
cono
sustentet,
absque
corporali
alio
cibo.
Adeoque
in
in
cono
vivat
&
subsistat,
eodem
Solis,
aut
flammae
privilegio.
Equidem
ali
vel
non,
est
accidentarium,
&
posterius
ad
esse:
adeoque
quaestio
nutrimenti,
imperti¬
nens
est
in
quaestione
an
sit.
In
punctò
coni
ergo,
est
verus
ignis,
cum
omnibus
suis
proprietatibus,
parùm
autem
supra,
vel
infra
conum,
lumen
est
saltem,
nec
amplius
comburens
ignis.
Atqui
cum
ea¬
dem
res
nequeat
esse
uno
in
loco,
sub¬
stantia,
in
altero
vero
accidens:
&
iam
sit
repertus
ignis,
qui
nil
aliud
est,
quàm
me¬
rum
lumen
connexum.
Ergo
iam
est
re¬
perta
creatura,
quae
non
est
substantia,
ne¬
que
accidens.
Cum
unius
&
ejusdem
rei,
nequeant
esse,
essentiae
tota
praedicamen¬
to
diversae.
Idque
loquendo
absolutè,
&
sine
ulla
relatione,
sic
est
verum.
Ergo
re¬
pertus
est
merus
actualis
ignis,
qui
aliud
nil
est,
quam
merum
lumen
actuale
con¬
nexum.
Ergo
omnis
prorsus
ignis,
est
es¬
sentialiter,
nil
nisi
lumen.
Nec
putationi
locus
est.
Quod
lumen
in
sui
connexione,
fiat
compositum,
à
seipso
non
connexo
diversum:
eo
enim
attruderemur
pro¬
pter
solam
differentiam
ignis,
nutritione
indigentis,
eamque
respuentis.
Quapro¬
pter
penitius
introspiciendo.
Profecto
cu¬
linarius
ignis
nullo
modo
nutritur.
Nu¬
tritio
namque
in
se,
&
propter
se,
conver¬
tit
comestibile,
ut
illud
propter
sui
sub¬
sisten
iam
vel
augmentum
convertat
quod
assumit.
Id
enim
igni
non
accidit,
qui
tantum
agit
ob
necessarios
fines
suae
destinationis.
Qui
sunt
separare
hetero¬
genea
separabilia,
commutare
per
flam¬
mam,
quaeque
alioqui
si
non
accendantur,
duntaxat
separat.
Sin
autem
ignis
aere
o¬
pus
habeat,
ne
suffocetur.
Id
sanè
inpri¬
mis
non
fit,
ut
alatur
aere,
aut
eodem
sus¬
tentetur,
aut
aliquatenus
aerem
in
se
convertat,
sed
solummodo
ut
explodat
suas
fuligines
in
aerem,
quas
inflamman¬
do
combustibile
paravit.
Nusquam
au¬
tem
invenitur
ignis,
qui
unquam
aliquid
de
corpore
cremabili
appropriaverit
sibi,
eoque
sit
alitus
vel
auctus,
quod
tamen
Scholae
hucusque
absque
ulla
controver¬
sia
putarunt.
Nimirum
ignem
necessario
vesci,
nedum
lignis,
carbonibus;
sed
&
aere,
adeoque
duplici
cibo
ali,
semper
ne¬
cessario.
Quia
infra
patebit,
radios
in
con¬
nexo
cono,
servare
adhuc
impermistam
sui
proprietatem
&
essentiam.
Denique
si
connexio
mutaret
esse
luminis,
equi¬
dem
à
cono
progrediens,
non
esset
simile
sibi,
dum
ad
conum
tenderet.
Ideoque
hic
notandum,
quod
lumen
insit
imme¬
diate
loco,
non
autem
aeri,
vel
medio.
(27)
Denique
nedum
radii
proficiscantur
re¬
cta
linea,
à
luce
in
obiectum:
verum
et¬
iam
lateraliter,
&
obliquè
colligantur,
&
congrediantur,
migrentque
de
subiecto
in
subiectum:
sive
locum
supposueris,
sive