FORMARUM
138
ignita,
per
modum
alterius
cujusque
sub¬
stantiae;
necessario
ferrum
paucioris
ignis
capax
esset,
quam
carbo,
eo
quod
carbone
ponderosius
sit,
&
minores
pau¬
cioresque
poros
habeat,
quibus
ignis
ho¬
spitari
possit.
Quod
si
ergo
ferrum
pau¬
cioris
materiae
ignis
sit
capax,
minus
ure¬
re
deberet.
Sed
consequens
est
falsum:
ergo
&
antecedens.
Nequeunt
quippe
duae
materiae
vel
corpora,
ut
neque
ho¬
rum
formae
essentiales,
totales,
&
ultima¬
tae,
in
eodem
loco
&
subiecto
sese
simul
compati.
Quapropter
ferrum
&
ignis
(si
hic
esset
substantia)
non
possent
simul
hospitari
in
eodem
subiecto.
At
si
evade¬
re
conentur
Scholae,
&
dicant;
ferrum
quidem
ignescere,
nequaquam
tamen
mu¬
tari
in
ignem,
Respondeo:
Quidquid
po¬
titur
omni
proprietate
ignis,
est
ignis:
vel
ignis
non
habet
proprias,
sed
commu¬
nes
passiones,
cum
alio
ente
alterius
spe¬
ciei.
Proprietates
autem
ignis
sunt,
accen¬
dere,
urere,
separare
heterogenea,
lique¬
facere
plumbum,
stannum,
ceram,
ardere
in
materia
combustibili,
&
consumere.
Sed
haec
omnia
ferrum
ignitum
potentius
praestat
quàm
carbo:
ergo
in
ferro
ignito
est
ignis,
&
tanto
plus
ignis,
quo
fortius
urit
carbone.
Denique,
si
ferrum
ignitum
non
habeat
in
se
ignem
verum,
sed
pro¬
prietates
ignis
absque
igne:
Illae
ergo
fu¬
erunt
introductae,
&
relictae
in
ferro
per
ignem.
Vnde
sequitur,
formales
proprie¬
tates
ignis
deseruisse
propriam
ignis
for¬
mam,
in
qua
erant
(puta
in
carbonibus,
aut
flamma)
&
migrasse
in
substantiam
ferri,
à
se
alienam.
Siquidem
volunt
i¬
gnem
non
dici,
nisi
ut
corpus
inflamma¬
bile
accensum.
Adde
his,
quod
si
ignis
sit
substantia
materialis:
quod
substantia
vi¬
tri
(quae
nullos
poros
habere,
docet
sub¬
tilissimorum
spirituum
Chymicorum
de¬
tentio)
&
substantia
ignis,
se
mutuo
pe¬
netrarent,
ad
lubitum
Artificis.
quod
ipse
Scholae
penitus
negant.
Atqui
prae¬
ter
praefata
absurda,
comitatur
aliud.
Ni¬
mirum
quod
calor
in
igne
tantum
cale¬
faciat,
siccitas
verò
ejus
exsiccet,
&
nil
aliud:
sic
&
potestas
accensiva,
illumina¬
tiva
accendit
&
illuminat;
separativa
se¬
parat,
destructi
va
destruit,
etc.
Quae
cun¬
ctae
proprietates,
nedum
generatae
essent
à
forma
ignis,
in
materia
aliena
ferri:
sed
etiam
ibidem
subsisterent,
sine
proprio
subiecto
inhaerentiae.
Quamobrem
ignis
in
ferro
ignito
est
verus
ignis.
Non
sub¬
stantia,
ut
neque
accidens:
sed
creatura
neutra,
habens
in
se
proprietates
diversas,
Per
modum
entium
substantialium.
(35)
Hoc,
inquam,
si
novissent
Scholae,
scivissent,
lu¬
men
generare
lumen
&
ignem,
non
qui¬
dem
ut
specie
differentia:
sed
sola
uni¬
tione,
dispersione,
adeoque
solo
gradu
diversa.
Nec
proinde
ulla
relatione,
acci¬
dens
producere
substantiam.
Putant
nimi¬
rum
fumum
pinguem,
esse
ignis
mate¬
riam,
flammam
vero
formam
ignis,
atque
illa
putatione,
fingunt
compositum,
per
modum
aliorum.
Sed
obstant
tot
absur¬
da,
quot
antea
retuli.
ferrum
itaque
ma¬
nens
ferrum,
suscipit
in
se
verum
ignem,
cum
sua
forma.
Sic
aer
manens
aer,
susci¬
pit
in
cono
radiorum
coëuntium,
verum
ignem,
cum
forma
&
omnibus
proprieta¬
tibus.
Non
potest
autem
ferrum,
retinens
formam
pristinam
ferri,
simul
informari
à
forma
ignis:
si
forma
ignis
esset
ullo
modo
substantialis.
Id
est,
nisi
forma
ignis
relinquat
suam
materiam,
ut
sit
tan¬
tum
forma
assistens
ferri:
non
autem
in¬
formans.
Neque
enim
aer,
manens
aer,
potest
simul
esse
etiam
aliud
corpus;
ut
unum,
non
potest
esse
duo,
realiter
distin¬
cta.
Sed
sodes,
si
ferrum
non
sit
per
sui
to¬
tum,
ignibile,
carbo
autem
prorsus:
quid
moveret
ignem,
ut
deserta
sui
materia,
migraret
in
corpus
ferri,
incapax
ignis?
ergo
sanè
ferrum
ignitur,
estque
capax
ignis
per
totum,
adeoque,
ut
partes
den¬
siores
habet
carbone,
ita
pluris
ignis
i¬
psum
capax
est:
Liquet
ergo,
ignem
non
esse
materiam.
Denique
elementorum
proprietas
non
est,
caetera
mox
vorare,
&
consumere,
(ut
alibi
latè
docui.)
Ignis
vero