146
FORMARUM
distinctiones
specificas,
à
formali
lumine,
non
valens
alioqui
seipsum
distinguere
à
seipsa,
nisi
per
aliquid
prius,
quod
actum
distinctionis
contineat.
Vt
neque
seipsam
per
se
perficere,
nisi
id
recipiat
ab
aliquo
priore,
efficienter
perficiente.
Et
cum
for¬
mae
res
ipsas
active
distinguant,
atque
per¬
ficiant,
consideratur
in
illis
Potestas,
prae¬
cognoscens
à
fine
usque
in
finem,
infinitae
Sapientiae.
Docui
iam
ante,
quod
lumen
Solis,
cadens
in
terram,
obvians
lumini
lunari,
sese
mutuo
penetrent.
Ita
lumen
a¬
nimae
nostrae,
attingere,
&
immediate
pe¬
netrare
posse,
omnes
omnium
formas,
modo
semel
corporis
sui
contagia
amise¬
rit.
Quamdiu
autem
corporis
socia
est,
formas
sibi
subordinatas
penetrat.
Quod
significatur
in
verbo.
"Substituit
pedibus
ejus
volucres
coeli,
pecora
campi,
&
pisces
maris."
Et¬
enim
quidquid
anima
immortalis
(de
sen¬
sitiva
non
loquor)
emanativè
cogitat,
idi¬
psum
quoque
attingit,
prout
tractatu
de
ve¬
natione
scientiarum,
&
in
phalange
morbo¬
rum.
Sic
pariter
&
suam
sensitivam,
mens
penetrat.
Sicque
animae
cogitata,
in
corpus
derivant.
Vice
versa,
animae
sensitivae
con¬
ceptus
(puta
dum
dormiens
sitit,
esurit,
etc.
ascendunt
in
cor,
&
non
raro
immortalem
feriunt
mentem.
(76)
Hinc
ergo,
consequens,
omnes
rerum
proprietates,
tam
occultas,
quam
manifestas
inuri
corporibus,
ratio¬
ne
contactus
formalis,
adeo,
ut
tandem
et¬
iam
contaminent,
saltem
deliberationes
substantiae
formalis.
Vt
dum
rabidus,
den¬
te
cutim,
vel
leviter
sanciat,
mox
inde
ra¬
bici
symbolum,
in
lumine;
quo
se
sensitiva
&
mens
contingunt,
propagatur.
(77)
Deus
ve¬
ro,
quamvis
habeat
immediatum
omnium
contactum:
non
tamen
vicissim
ab
ulla
for¬
ma
attingitur:
nisi
ab
anima,
actualiter
me¬
diante,
in
Boni
symbolo:
Idque
quatenus
sui
imago,
in
Deum
sese
reflectit.
Formae
au¬
tem
reliquae,
ut
caducae
sunt,
nil
in
lumen
infinitum,
substantiale,
ter
gloriosum,
a¬
gendi
juris
habent.
Ex
praefatis
ergo
con¬
stat,
quod
quae
in
Aristoteles
sunt
innocentiae,
Scholarum
sint
blasphemiae,
dicendo:
Quod
si
Deus
aliquid
immediatè
ageret,
deberet
&
quoque
pati
reactionem.
(78)
Quodque
Deus
immaterialis
utatur
instrumentis
imma¬
terialibus,
ut
aliquid
operetur
aut
agat.
Porro
siquidem
mens
humana
imaginem
Dei
proximè
refert,
immortalis,
&
ideo
sit
impassibilis,
non
potui
mihi
persuadere,
quod
legibus
corporis
coërceatur,
sic
ut
ab
hoc
patiatur.
Hoc
est,
scio,
stante
valetu¬
dine;
non
raro
turbari
principes
mentis
po¬
testates.
Aliam
idcirco
agnosco
sanitatem
in
ente,
atque
aliam
in
mente:
non
possum
tamen
comprehendere
immortalem
sub¬
stantiam
spiritualem,
ab
infami
excremen¬
to,
quod
illam
neutiquam
attingit,
pati
posse.
Quidquid
namque
patitur,
id
à
fortio¬
ri
agente
fit,
eique
subiacet.
(79)
At
caducum
a¬
gens,
in
horas
labile,
atque
determinatum
omni
fariam,
non
potest
esse
fortius
ente
im¬
mortali,
&
spirituali,
cum
quo
nec
symbo¬
lum
nec
contactum
habet.
Mens
ergo
im¬
mortalis
non
furit,
non
delirat,
non
dormit
per
opiata,
non
alienatur
hypochondrii
ex¬
orbitatione,
non
lunaticismo
variat,
nec
vino
cespitat,
ut
nec
rabidi
aut
tarantulę
i¬
ctu,
rabiem
sentit.
Furores
ergo,
&
aliena¬
tiones
Rationis,
non
sunt
menti
propriae.
Sed
hęc
deinceps
à
corrupta
natura,
taedio
corporis
afflicta,
delegavit
succenturiatum
suum
animae
sensitivae,
quam
radio
solo
vitali
penetrat,
ut
sit,
&
vivat,
hospitetur
in
ea
e
obvolvatur:
de
reliquo
autem,
non
nisi
ex
obliquo,
squallidè
aspicit.
(80)
Non
est
autem
sensitiva
in
homine,
alicujus
bruti¬
forma
specifica,
multoque
minus
individua¬
lis,
ut
brutum
sit,
antequam
homo.
Anxii
in
hoc
fuerunt,
quotquot
ante
me,
bruto¬
rum
formas,
substantias
putarunt
&
desu¬
mi
immediatè
ex
ipsa
substantia
materiae,
nec
deduci
desuper
lumen
novim
à
Crea¬
tore,
quod
non
sit
substantia:
sed
lumen,
quod
unitatis
specificae
sit
syndesmon.
Si¬
ne
quo,
irriti
omnes
naturae
nisus,
corporum
dispensationes,
aurae
excitationes
&
splen¬
dores,
adeoque
inanes,
atque
steriles
sunt
se¬
minum
conatus,
quicunque
è
naturae
gremio¬
eliciuntur.
Archeus
namque
dare
nequit,
quod