MAGNUM
152
tur
hodie
tamen
à
Scholis.
Quae
seipsas
inde
fecere
ridiculas.
Cum
illius
corpo¬
reitatis
nullus
possit
esse
appetitus,
spi¬
rans
ad
ullam
perfectionem,
quam
ante
in
se
non
haberet.
Nempe
ut
sit
figura¬
rum
atque
formarum
possibiliter
capax.
(12)
Alioquin
enim
in
consideratione
naturae,
&
quidem
in
esse
principiante,
omnis
en¬
tis
appetitus
fertur
in
perfectionem,
non
quamlibet:
sed
seminis,
in
dispositione
fermentorum
praeexsistentis,
adeoque
et¬
iam
operantis.
Semen
autem
non
ad
spi¬
rat,
nisi
ad
determinationem,
in
Archei¬
dispositione
adumbratam.
Enimvero
ut
mathesis
sibi
proponit
corpus,
sive
omni
accidente,
omnium
figurarum
capax:
Ita
Aristoteles
hanc
speculationem
pro
lubitu
in
naturam
sibi
ignotam
invexit,
ac
huic
materiae
appetitum,
vicissitudinis
aman¬
tem,
&
unicam
causam
introduxit.
Usque
adeo
materiam
primam
censuit
omni
qualitate
&
forma
vacuam:
solo
autem
appetitu
meretricio,
ad
omnes
&
quasli¬
bet
formas,
dotatam.
Nesciens
inprimis
vicissitudinem,
non
appetitu
materiae:
sed
instructione
seminum,
provenire.
Nec
Scholae
semel
retrospexere,
quod
de¬
siderium
permanendi,
antiquius,
fortius,
&
naturalius
sit,
appetitu
per
mutabilita¬
tis;
suoque
ipsae
Scholae
contradicant
Aristoteli,
volenti,
ens
unumquodque
pro¬
prio
naturae
nisu,
desiderare
permanere.
Cum
res
necessario
sit,
antequam
de
mu¬
tatione
queat
cogitare,
aut
optare.
Ita¬
que
materia,
prius
esse
perfectum
nanci¬
sci
debuisset,
quam
vetus
esse
fastidiret,
&
vicissitudinem
appeteret.
Prius
est
nam¬
que
esse;
quam
placere:
&
placere
prius,
quam
displicere;
nihilque
displicere
po¬
test,
aut
vicissitudinem
optare,
quam
qua¬
tenus
adepto
cognitoque
placito,
indi¬
catur
perfectius
aliquid,
possibiliter
&
melius.
In
crudioribus
enim
seminibus,
quae
ex
odoribus,
prima
sui
fermenta
con¬
cepere;
odor
praecedit
complacentiam,
haec
autem
generat
sui,
&
permanentis,
desiderium.
In
possibilibus
verò,
deside¬
rium
facit
eundem
appetitum
permanen¬
di,
non
autem
pereundi,
per
mutationem
sui
esse.
Quod
si
verò,
ob
intestina
mor¬
tis
impedimenta,
non
sit
concessa
perma¬
nentia:
fit
in
corporibus
dissolutio,
inde
vero
taedium;
à
taedio
autem
proceditur
ad
aversionem,
sensim
labente
vi
rectrice,
unde
tandem
destructio
non
intenta:
sed
subsequens
per
necessitates.
Scholarum
erat
novisse,
quod
esse
semper
praecedat
taedium,
ad
non
esse.
Quod
hoc
taedium
non
sit
intentionis
naturae,
sed
imaginaria
metaphora
potius,
ad
defectus
rerum
sub¬
sequens.
Saltem
quod
hoc
taedium,
de¬
beret
praecedere
appetitum,
ad
non
esse.
Multoque
magis,
appetitum
ad
novum
sibique
incognitum
esse.
Cum
novum
esse
non
detur,
ante
interitum
praesentis
esse.
Breviter
quod
&
taedia
displicentiae
ap¬
petitus,
non
nisi
somnialiter
conveniant
nonenti.
Tandemque,
quod
ex
somniariis
principiis,
tam
ab
surdis,
nil
exspectandum
praeter
errores,
confusionis
plenos.
(13)
Vicis¬
situdo
ergo
in
natura,
non
ex
appetitu¬
materiae:
sed
ex
potestate
efficientis
Vul¬
cani
est.
In
quo
odor,
&
sapor
vitae
me¬
diae,
generant
seminalem
imaginem
trans¬
mutationis
originem.
Neque
enim
adhuc
satis
sibi
Scholae
constant,
in
illo
materiae
appetitu;
imo
principia
naturae
theorica,
non
videntur
Scholae
in
usum
docuisse
veritatis.
(14)
Cum
siquidem
ad
res
ipsas
de¬
scendunt,
non
illum
appetitum
materiae,
amplius
incusant,
pro
rei
corruptione:
sed
aerem,
corruptionum
quarumcunque
ef¬
fectivum
culpant.
At
ego
plura
sub
aere
siccari
scio,
quae
alias
sub
terra,
vel
aqua
putrent
illico.
(15)
Siquidem
vitrum
putrefa¬
ctibilium
ultimum,
in
aere
manet
velut
aeternum.
Sepultum
vero
post
annos,
fra¬
cedinem
admittit,
crusta
obvolvitur,
sal
eius
dissolutum,
fatiscit:
&
arena
sui
con¬
stitutiva
permanet.
Aer
capsa
est,
in
cu¬
ius
porositatibus
quaedam
se
disponunt
in
alteritates,
quaedam
subter
aquas,
&
mul¬
ta
quoque
sub
terra,
iuxta
seminum
dis¬
positiones.
(16)
Siquidem
quae
odorem
de
se
spar¬