156
MAGNUM
nucleum,
est
velut
fungus
sui
rami;
non
secus
atque
verrucae,
suae
sunt
carnis
fun¬
gi.
Impressio
ergo
verrucarum
transsa¬
ta
&
sigillata
in
consymbolizantem
fru¬
ctum,
cum
vitae
pomi
ultimae
morte,
mo¬
ritur
unà
sigillum,
&
id,
cujus
est
sigil¬
lum.
Non
minori
ratione
enim
efflu¬
vium
cum
suo
corpore,
unde
desumtum
est,
symbolizat,
quam
tonus
cum
suo
in¬
strumento
musico,
non
ita
cominus
posi¬
to.
In
unisono
nempe,
manifestè
gestit
&
exsultat,
appenso
ad
fidem
annulo,
in
caeteris
autem
tonis,
etiam
longè
majori¬
bus,
&
altioribus
aliàs,
quiescit.
Etenim
ubi
cernitur
sensus
sub
fultus,
&
laetitiae,
ibidem
est
&
tristitiae,
&
mortis
sensus
possibilis.
Itaque
superstitione
carere
mi¬
hi
visum
est,
si
verruca
naturali
tristitiae
sensu
tabescat,
in
morte
vitae
ultimae,
im¬
presso
sui
effluvii
sensu.
Eoque
magis,
quod
pomum
sit
velut
fungus
primaria
intentionis
naturae,
&
fortioris
effectus:
verruca
autem,
nec
primariae
est
inten¬
tionis,
nec
radicem
in
Archeo
totali
ha¬
bet.
Non.
enim
intervenit
mors
pomi,
si
edatur
à
glire;
ut
neque
interitus
impres¬
sionis
additae,
quippe
conservatur
vita
media,
sub
conservato
Archeo
pomi
trans¬
plantata
in
Archeum
animalis.
Quocir¬
ca
etsi
Scholae
unius
tantum
meminerint
corruptionis
generatim:
(31)
Sunt
tamen
va¬
riae
destructiones.
Quaedam
enim
à
vita
ultima
in
primam
redeunt;
alia
verò,
quae
ad
vitam
mediam
recedunt.
Quę
verò
non
ad
vitam
recedunt
ullam.
Exspectant
ul¬
timam
sui
resolutionem,
ut
transeant
in
novam
generationem
leminalem:
at
in
adventum
novi
seminis,
ex
fracescente
fermento,
resurgunt
per
primam
vitam.
Eiusmodi
sunt
quae
per
venenum
vitae,
vel
per
mortem
ignis,
pereunt.
Sic
nam¬
que
pomum,
spontè
putrefactum
&
cada¬
vera
quaeque,
vel
herbascunt,
cum
succo
leffas,
vel
prius
verminascunt.
(32)
Tandem
mineralia
&
tres
vitas,
distincta
serie
ostendunt.
Ita
est.
Mineralia
quidem,
non
habent
semen,
cum
imagine
praede¬
cessoris,
per
modum
animantatorum.
Quod
tamen
multos
fefellit,
analogo
se¬
minum
fluxu,
non
rite
perpenso.
Minera¬
lia
enim,
non
minus
quam
reliqua,
alli¬
gantur
suis
causis
constitutivis:
adeoque
procedunt
ex
necessitate,
&
fluxu
suorum
seminum.
Ideoque
carere
nequeunt
tri¬
plici
vitae
seminalis
discrimine.
Quidquid
enim
absque
genitore,
ad
hoc
aliquid
procedit
(uti
mineralia)
semen
suum,
in
locorum
diversorio
reperit.
Quocirca
quaedam
immediatè
sunt
in
loco,
alia
ve¬
ro
in
corpore
locato.
(33)
Ventus
quidem
in¬
cessanter
fluit
in
loco:
Est
tamen
quibus¬
que
locis
sua
proprietas
stabilis;
certi
Provinciis
venti,
&
statae
tempestates.
Quae
loco
tribuo,
non
aeri,
aut
instabili¬
bus
aquis.
Deus
ergo,
nedum
corpora
virtutibus
dotavit:
sed
&
loca
replevit
immediatè,
seminum
incomprehensibili
thesauro,
in
mundi
terminum
duraturo:
Divitiis
nempe
accumulavit
loca,
stata
dierum
maturitate,
in
lucem
prodituris,
vestemque
aquae
induturis.
(34)
Terra
enim
erat
primum
inanis
&
vacua:
dupliciter
nempe
inanis,
quia
spoliata
viribus
do¬
talibus,
tam
in
suo
corpore,
quam
in
locis
recessuum
ejus.
Quod
sic
cernes.
Nam
et¬
si
fluat
aer,
sub
Blas
ventorum:
lumen
ta¬
men,
(quia
immediatè
in
loco,
&
mediatè
in
aere)
manet
stabile.
Si
enim
putetur
lumen,
cum
aere
simul
fluere,
vel
per
u¬
numquodque
instans
in
fluxu
aeris,
lu¬
men
de
novo
generari.
(35)
Scias
lumen,
esse
revera
ens
extra
lucem.
Nam
penes
me¬
asservo
silicem,
quem
si
ad
aerem,
sole
ex¬
sistente
supra
horizontem
exposuero,
ad
spatium
trium
vel
quatuor
saltem
pausa¬
rum
(nec
etiam
refert,
sive
dies
serenus,
sive
obnubilus
fuerit)
ac
inde
ad
obscu¬
rum
locum
detulero,
servat
conceptum
solis
lumen,
ad
aliquod
simile
fortassis
spatium.
Idque
fit,
quoties
repetitur
prae¬
fata
illuminatio.
A
deoque
hinc
palam
fit,
lumen
esse
ens,
subsistens
in
loco
imme¬
diatè,
nec
habens
aliud
ens
inhaerentiae,
praeter
sui
ipsius
locatum
esse,
separabile
à
crea¬