NESCIA
169
generationis
subiecto
prostituere,
tam
in
natura
integra,
quam
corrupta
(scilicet
aegritudine
morbi)
omni
prorsus
acciden¬
te
privam
(feliciter
sic
nempe
incipit
à
duplici
accidentium,
&
formarum
omni¬
moda
privatione,
pro
rerum
primordiali
initio.)
Omne
idcirco
accidens,
tam
in¬
natum,
quam
superveniens,
consequen¬
ter
quoque
dependere,
atque
profluere
è
formarum
gremio.
(20)
Sic
quidem
ut
à
forma
ejusque
praeludio,
in
Archeo
o¬
mnis
activitas,
tam
materiae
quam
acci¬
dentium,
dependeat
necessariò:
interim
Scholae
ab
hoc
Aristotele
edoctae
(susti¬
nent
etiamnum
hodiè)
substantiis
tam
materialibus,
quam
formalibus,
nil
esse
posse
contrarium.
Non
video
ergo,
unde
accidentia
suam
sibi
contrarietatem
men¬
dicabunt,
praecipuè
quae
sunt
nuda,
im¬
mediata,
atque
mera
formarum
suarum
organa?
Vnde
enim
hausissent
suam
con¬
trarietatem,
quorum
materia
&
forma,
(totalia
nimitum
accidentium
principia)
omnem
à
se
procul
contrarietatem
repel¬
lunt.
Potissimum,
quod
accidentia
in
se
considerata,
non
tam
sunt
entia,
quam
entium;
adeoque
ex
se
sint
nihil,
nihil
operentur
aut
valeant.
(21)
Necesse
est
ergo,
si
in
natura
aliqua
sit
contrarietatis
inten¬
tio,
eam
primariò
esse,
in
principio
acti¬
vo,
id
est,
in
sinu
formarum.
Adeo
quod
vel
hactenus
formae
ipsae
(quas
tamen
abs¬
que
controversia
in
numerum
substantia¬
rum
relegarunt)
sibi
invicem
essent
actua¬
liter
&
potentialiter
contrariae
primitivo
iure.
Consequenter
quoque
falsum
esse
Scholarum
axioma,
Quod
Substantiis
ni¬
hil
sit
contrarium.
Vel
oportet
acciden¬
tia
eandem
contrarietatem
habere
inde¬
pendentem
à
formis:
atque
ex
sui
pro¬
pria
natura,
extra
&
contra
possibilita¬
tem
formarum.
Id
est,
non
esse
media
immediata,
producta,
&
organa
forma¬
rum:
sed
ex
se
oriri,
stare,
perseverare
&
agere,
etiam
invitis
formis,
extra
&
prae¬
ter
formas.
Esse
inquam
entia
independen¬
tia,
&
non
amplius
entium.
Vel
tertio
tan¬
dem
fatendum
mecum,
nullam
esse
in
natura
contrarietatem,
praeterquam
inter
agentia
libera
&
electiva.
Addo.
Si
con¬
trariorum
paritas
subsistat,
juxta
praefa¬
tum
axioma:
necesse
est,
relationem
fun¬
dandae
relationis,
inter
contraria,
depen¬
dere
à
radice
substantiali,
sive
à
radicali
contrarietatum
respectu,
&
intima
pro¬
portionis
adaequatione
penitissimè
prae¬
sente.
Quod
est
dixisse.
Essentiam
fun¬
dandae
relationis
contrarietatum
(prio¬
rem
alioqui
quam
sit
ipsa
formarum
exsi¬
tentia)
sitam
omnino,
in
ipso
penitissi¬
mo
substantiali
formarum
principio,
con¬
trarietatis
omnino
incapace.
Idque
sive
Deum
ipsum,
sive
aliam
substantiam
crea¬
tam
spectes.
Adcoque
est
necessum,
con¬
trarietatem
in
natura
includere
contradi¬
ctionem,
in
suis
&
Philosophiae
initiis.
Sin
autem
haec,
prout
supernaturaliter,
&
in
Deo
consideres,
non
idcirco
contra¬
riantur
etiam.
Adeoque
nec
à
Deo
in
naturam
fluent
ut
contraria.
Et
hoc
ipsum
dico.
Urgeo
&
ulterius.
Si
unum
con¬
trariorum
dicatur
totidem
modis,
quoties
&
alterum:
neque
formis
substantialibus
quicquam
sit
contrarium.
Ergo
nulla
quo¬
que
est
amicitia,
symbolizatio
vel
simili¬
tudo
inter
formas.
Quod
est
falsum.
Si¬
quidem
hinc
constat
indelebilis
character
rerum,
quod
à
Deo
pacis
amatore
creata
sint
universa.
Etenim
postquam
melio¬
ribus
initiis
me
erudiendum
subieci,
se¬
riò
cognovi,
sive
substantias,
sive
demum
accidentia
intuerer,
nullam
in
natura
esse
contrarietatem,
nisi
inter
entia
irascibilia
&
motiva
viventia.
Tantum
abest,
quod
cujuslibet
agentis
actio
in
patiens,
tantum
procederet
a
termino
relationis,
contrarii
ad
contrarium.
Solam
itaque
reperi
con¬
trarietatem,
in
potestate
irascibili
sensiti¬
vorum,
neque
alibi.
(22)
Unde
fortassis
per
metaphoram,
sive
hyperbolem
impro¬
priam,
contrarietas
ad
cuncta
mundi
in¬
dividua
contorta
fuit.
Num
Scholae,
pro¬
priam
sentientes
disputandi
thymosin,
meditatae
sunt,
&
reliqua
seminum
pro¬
ducta,
Y