172
NATURA
CONTRARIORUM
indagare.
Quae
per
inaudita
Physices
ini¬
tia
declaravi.
Admirandae
ergo
stolidita¬
tis
est,
humiditatem
per
gradus
adveni¬
re,
remissamque
item
humiditatem
&
sic¬
citatem
in
elementis
somniasse.
Atque
adeo
immane
est
figmentum,
hujusmodi
stupida
somnia
in
morborum
ac
sanatio¬
num
familias
introduxisse,
iísque
fidenter
totam
superstruxisse
Medendi
basin.
Ad¬
eo
ut
per
classes
integras
humiditatum.
siccitatumque,
tam
per
agnationem
mu¬
tuam,
quam
per
caloris
atque
frigoris
le¬
nocinia
nupsisse
invicem.
Vnicam
vide¬
licet
ob
culpam,
ut
suis
temperamentorum
vanitatibus
supellectilem
subministrarent
luge
proximi.
(31)
Ignarae
penitus,
quod
hu¬
midi
cum
sicco
nulla
sit
in
natura
pene¬
tratio,
unio
radicalis
commistio,
vel
radi¬
calis
temperies
qua
se
invicem
intersecent
in
sinu
formali.
(32)
Unamque
saltem
quaestio¬
nem,
per
me
alibi
resolutam,
omnibus,
quot¬
quot
hactenus
contraria
elementa
con¬
fluere,
in
corporum
(quae
mista
credun¬
tur)
constitutionem
rentur
propono.
Scili¬
cet
cum
supponant
duo
gravia,
aquam
sc.
&
terram,
ac
duo
levia;
Itemque
supponant
impossibilem
in
natura
corporum
penetra¬
tionem:
Tertio
quoque
supponant,
Aurum,
absque
controversia
esse
corpus
mistum,
à
praefatorum
elementorum
reali
connu¬
bio:
quomodo
fieri
possit,
ut
aurum
prae¬
ponderet
aquae
ad
minimum
decies
sexies?
Nam
si
in
auro
sint
partes
aeris
&
ignis,
anatica
&
aequali
temperie
mistae:
(Id
namque
prorsus
necessarium
asserunt,
cum
ex
aequa
elementorum
quatuor
mi¬
stura,
auri
perpetuam
permanentiam
in
summa
ignium
tortura
collocent)
Ergo
a¬
qua
&
terra,
in
auro
constituto,
ad
mini¬
mum
praeponderabunt
trigesies
bis
suae
materiae,
unde
aurum
consurgit.
Ergoneo
terra
seipsam
penetrabit,
ad
minimum
tri¬
gesies
bis,
dum
ex
illa
aurum
fit:
Itaque
cum
infallibiliter
ipsum
pondus
prodat
cor¬
pus
ponderosum,
nec
pondus
prorsus
consistat
ex
nihilo,
oportet
mihi
resolvant
hanc
quaestionem,
priusquam
me
ad
suam
contraxerint
opinionem,
de
elementorum
mistionibus.
Mihi
interim
locus
erit
osten¬
dere
mechanicè,
corpora
solida
&
ponde¬
rosa
dare
ex
se
aequiponderantem
aquam,
omnimodo
gustu
orbatam,
Nec
in
natura
esse
elementum,
ut
nec
elementa
ullo
un¬
quam
artificio
aut
naturae
conatu,
posse
in
unitatem
formalem
connecti.
Haec
iam
supra
fusius.
(33)
Surdum
est
ergo
doctrinae
ge¬
nus,
quod
elementa
quatuor
sint
contra¬
ria;
quae
confluant
ad
aliorum
(quae
mista¬
hactenus
fallaciter
sunt
putata)
composi¬
tionem;
pugnentque
etiam
in
talibus
mi¬
stis,
quibus
clauduntur,
non
secus
ac
in
sui
simpiicitate,
ob
contrarietates:
quodque
id¬
eo
se
mutuo
conficiant
bello
incessanti,
totiesque
à
privatione
resurgant
immedia¬
te,
se
mutuo
devorent,
atque
rursus
evo¬
mant.
(34)
Non
tolerandus
est
iste
Scholarum
stupor,
quo
sibi
invicem
in
his
nugis
abs¬
que
scrupulo
subscribunt,
non
inquiren¬
tium,
quisnam
ille
appetitus
esset
in
ele¬
mento,
seipsum
ampliandi?
quisve
motus,
supra
terminum
à
Creatore
sibi
semel
con¬
stitutum?
Nam
inprimis
non
est
ulla
fa¬
mes,
sitis,
penuria,
vel
simile
aliquid
defe¬
ctuosum,
cui
à
creatione
subessent.
Nec
etiam
patiuntur
defectus,
multo
minus
sen¬
sationem
defectuum.
Cum
unumquodque
in
se
sit
primum
&
simplex,
nec
admittat
connubia,
nec
absumatur
per
alimentatio¬
nes,
perque
sui
commutationem
excrementa
habeat
aut
ejiciat,
nec
rubiginem
patiatur,
nec
degeneret
fatiscendo
in
aliquod
cor¬
pus
se
purius,
se
prius,
se
simplicius.
Deest
itaque
necessitas,
qua
elementa
se
hostiliter
consumant.
Nam
vidit
Deus,
quęcunque
fe¬
cerat,
erant
bona.
(35)
Si
ergo
duo
bona
pugna¬
rent
invicem:
saltem
ista
pugna
non
posset
non
esse
magnum
&
continuum
malum,
cuius
Author
esset
Creator
ipse.
Sequere¬
tur
enim
inde,
quod
talis
elementorum
pro¬
prietas
non
esset
ex
Deo,
neque
ex
pecca¬
to:
ergo
ex
aliquo
majore,
quam
sit
Deus.
Sin
autem
dicantur
elementa
sic
à
Deo
crea¬
ta,
ut
unum
continuo
aliud
commutaret
in
sui
naturam:
non
quidem
ob
hostilitatem
mu¬