174
NATURA
CONTRARIORUM
bonitatis,
&
pacis.
Sic
namque
dum
ci¬
bum
sumo,
nunquam
invenio
in
me
con¬
trarietatem,
ut
neque
in
cibis.
Sin
vero
copia
aut
qualitas
me
offenderint;
defe¬
ctum
quidem
in
me
experior:
non
autem
contrarietatem.
Si
quis
aversatur
caseum,
non
arguit
contrarietatem:
sed
semina¬
lem
dispositionem,
nocuum
quiddam
o¬
perantem:
vi
seminali,
à
Deo
directa.
Et¬
enim
propter
necessarias
in
rebus
vicissi¬
tudines,
haud
lubet
nobis
qualitates
quas¬
libet
nocuas,
vocare
hostilitates,
atque
ini¬
micitias
rerum.
Quippè
in
Philosophia
pro¬
priè
loquendum
est:
ubi
verba
alias
sen¬
sum
mutant,
rerumque
essentias
alienant:
atque
potissimum
ubi
inde
tota
medendi
crasis,
in
perniciem
humanam
distorta
est.
Contrarietas
namque,
nedum
vul¬
tum
naturae,
totidem
vitiis
conspurcat,
quot
sunt
rerum
Agentia
&
proprieta¬
tes:
verum
etiam
ipsum
naturae
Paren¬
tem
videtur
accusasse,
quasi
odii
rixarum.
que
factorem,
fautoremque:
Adeoque
to¬
tus
Vniversus,
tantum
esset
hostilitatis
hospitium,
perpetuum
duellum,
ac
vera
erynnis,
nuspiam
sui
Creatoris
typum
ex¬
primens.
Contrarietates
ergo
non
sunt
à
Creatore
in
natura,
qui
eas
aspernantur
in
electivis:
multo
amplius
in
iis,
quae
ipse
condidit,
iuxta
Archetypi
exemplar.
Creatura
denique,
cum
ex
nihilo
venerit,
ex
se
nullam
prae
se
fert
proprietatem.
Quod
si
ergo
contrarietates
venirent
ab
errore
solo,
detortorum
à
consueto
se¬
minum:
saltem
tunc
non
subsisterent,
nisi
in
effectibus
monstruosis,
atque
ideo
per
peram
in
naturae
syntagma
intruderentur:
denique
&
hinc
sequitur,
seminum
con¬
trarietates
ex
solo
esse
Deo:
cujus
asserti
ineptitudinem
judicet
Christianus.
Nun¬
quam
enim
hactenus
Scholae
perpende
runt,
quantum
distarent
invicem:
Ali¬
quid
egisse
conceptu
contrarietatis:
&
ali¬
quid
operatum
esse,
per
obedientiam
semi¬
num,
debitam
datis
à
Deo
proprietatibus.
Idcirco
namque
contraria
admittere,
est
errores
in
Intentione,
mediis
&
fine
na¬
turae
statuere.
Sciendum
itaque
penitus,
naturam
respuere
contraria,
si
tonum
ejus
intimum
assequi
speremus.
Quod
autem
Scholae
de
calore
radicali
com¬
mentae
sunt:
saltem
oblitae
sunt,
ipsi
fri¬
gus
radicale
nubere,
sub
eodem
vitali
principio,
ut
contraria
suo
pari
gauderent
pure.
Solamque
mortem
ipsi
opposuere
extrà
genus.
Quamobrem
istam
principa¬
lem
qualitatem,
absque
contrario
coeli¬
bem
deseruerunt.
Falsumque
suum
axio¬
ma
relinquentes,
quod
contraria
sub
eo¬
dem
genere
sint,
&
totidem
utrimque
prę¬
dicentur
vicibus.
Nam
mors,
cum
sit
pri¬
vatio
&
nonens,
contrarii
locum,
Scho¬
lis
dictantibus,
supplere
neutiquam
potest.
Vt
vitae
aut
calido
radicali
sit
obpositum.
Cum
id
quod
non
est,
quodque
nil
est,
non
stet
sub
eodem
genere,
cum
calore
radicali.
De
cujus
fabellis,
&
humidi
primigeni
figmentis,
latissimè
in
tractatu
De
vita
longa
egi.
Denique
Scholae
ad
scopulos
collisae,
subinde
de
calore
&
frigore
potentialibus
tractant:
non
ta¬
men
tanquam
contrariis:
sequidem
in
unaqualibet
guttula,
vel
atomo
simpli¬
cium
minimo,
calorem
&
frigus
connexa,
&
praepollentia
statuunt.
In
opio
videli¬
cet
frigus
intensum
&
calorem
quoque
in
ejus
amaritudine
explicant:
adeoque
&
suam
scientiam
è
saporibus
desumtam,
de
Relolleis,
unico
exemplo
rediculam
iam
exposui.
Quia
à
Scholis
perperam
seminales
&
specificae
potestates,
tradu¬
ctae
sunt
in
qualitates
elementales,
sive
Relollea.
Frigus
enim
in
opio,
nullo
licet
sensuum
iudicio
proditum,
augurantur
ab
effectibus,
quia
seminalem
dormitivam,
ridiculo
somnio
ad
frigus
constrixerunt.
Quasi
Altissimus,
dum
somnium
in
Adam¬
mitteret,
frigus
in
ipso
suscitasset?
Et
quasi
à
prandio,
frigus
nobis
notabile
in
caput
ascenderet?
Profectò
Scholae
utro¬
bique
postulant
intellectum,
in
obse¬
quium
fidei
incomprehensibilis.
At
flam¬
mula
herba,
quamquam
se
habeat
univo¬
co
modo
(quantum
ex
se
est)
ad
cuncta
quibus