182
BLAS
HUMANUM.
mes
accendatur.
(18)
Sed
quis
ille
fomes,
&
quare
semel
accensus,
mox
non
intereat,
at
usque
in
finem
perseveret,
nemo
inda¬
gavit;
eo
quod
vitam
omnes
praeterierint.
Scholae
quidem
calorem
igneum
in
nobis
fingunt
(contra
Aristoteles,
qui
propor¬
tione
respondere
hunc
vult
calorem
ele¬
mento
stellarum,
eumque
ab
elementali
&
igneo
distinxit)
vivere
quoque
depa¬
scendo,
&
consumendo
humidum
radicale.
Vnde
sequeretur,
cor
esse
lychnium
ignis
consumentis.
Verumtamen
cum
substan¬
tia
cordis
&
pericardii,
simulque
sangui¬
nis,
non
sit
apta
igni:
(19)
fateri
coactae
sunt,
ignem
non
ignem,
&
calorem
non
igne¬
um,
depascentem
tamen:
fomitem
vero,
vel
lychnium,
sive
initium
caloris,
me¬
taphoricè
descripsisse,
sibi
satis
dixerunt.
Quasi
natura
metaphoras
admitteret.
In¬
primis
namque
aliquot
virgines
synco¬
pizatas,
memini
pulsu
&
anhelitu
desti¬
tutas,
quantum
humano
judicio
conjicie¬
batur,
adeoque
per
horas
aliquot,
inter
mortuas,
deploratas,
revixisse
tamen,
&
nuptas
dein
incolumes
vixisse,
&
pepe¬
risse
quinquies
vel
sexies.
(20)
Gelidae
enim
e¬
rant,
mox
atque
pulsus
defecerat.
Vnde
dubius
esse
coepi,
an
pulsus
non
potius,
caloris
efficiendi
ergo,
quam
accersendi
frigoris
occasione
fieret.
Vnde
causas
fi¬
nales
pulsuum
nugaces
habere
coepi,
adeoque
&
praesagam
medendi
partem
labefactatam
suspicatus
sum.
Idque
sic
probo.
Etenim
septum,
sive
interstitium
est,
inter
utrumque
cordis
sinum,
in
se
quoad
vivitur,
ita
porosum,
ut
attractu
aurium
cordis
(auritum
enim
per
analo¬
con
censetur
utrimque,
quia
velut
folles
habet)
sanguis
venalis
ab
vena
cava
(dex¬
trum
cordis
sinum
formante,
per
suum
transitum)
transeat,
atque
migret
in
si¬
nistrum;
non
vicissim
hinc,
ad
dextrum.
(21)
Eo
quod
pori
in
ipso
septo
sint
triangu¬
lares,
cuius
conus,
desinens
in
sinu
sini¬
stro,
facilius
constipatur;
basis
autem
trian¬
guli
illius,
in
dextero
sinu,
nunquam,
nisi
à
morte.
Sanguis
autem
sinistri
sinus,
iam
arterialis
&
veri
nominis
sanguis
est,
à
se
ipso
adhuc
cruore,
in
vena
cava,
di¬
versus
colore,
&
subtilitate.
Quare
non
abs
re
novam
sive
qu
artam
digestionem,
in
sinistro
stomacho
cordis
invenire
mi¬
hi
necesse
fuit.
Etenim
non
secus
atque
cruor
venalis,
à
cremore
&
chylo
differt,
sic
&
sanguis
arterialis
à
cruore,
quan¬
quam
cognatione
propinquiore,
&
coelo¬
rum
investitura,
quadantenus
in
unam
familiam
redegerint.
(22)
In
eo
tamen
est
spe¬
cifica
amborum
differentia;
quod
sanguis
ab
anima
immortali
informetur
in
sini¬
stro
sinu:
cruor
verò
minimè,
solaque
lu¬
ce,
formae
sensitiuae
participativè,
non
au¬
tem
informativè
illustretur.
Caeterae
e¬
nim
digestiones
quietem
exigunt.
Quar¬
ta
vero,
indesinenti
motus
continuitate
perficitur.
Non
enim
quod
ipse
cordis
motus
sit
causa
formalis
transmutativa:
sed
tantum
dispositivè
concurrat.
Scili¬
cet
in
sinu
cordis
sinistro,
tanquam
sto¬
macho,
singulare
fermentum
maximè
vi¬
tale
&
luminosum
habitat,
quod
trans¬
mutati
cruoris
in
sanguinem
est
caussa
sufficiens,
prout
sanguinis
in
spiritum
vi¬
talem
transmutationi
praeest.
Quippe
o¬
mnis
cruor
naturaliter
tendit
in
finem
suum,
qui
est
nutritio;
attamen
ultimato,
in
vaporem,
sive
in
Gas,
dispergitur
&
cvanescit,
nisi
per
accretionis
coagulum
sistatur.
Sanguis
vero
arterialis,
pro
sco¬
po
habet,
non
quidem
ut
in
fuliginem
si¬
ve
excrementum
vergat.
Id
enim
si
fiat,
à
morbo
&
per
accidens,
evenit
illi.
Pro¬
prium
alioquin
obiectum
sanguinis
est
in
spiritum
vitalem
traduci.
Qui,
si
dein¬
etiam
evanescat;
hoc
illi
praeter
intentum
esto.
Cum
omne
ens
naturaliter
perma¬
nere
desideret.
Est
nempe
spiritus
vitalis,
lux
originaliter
in
fermento
sinistri
si¬
nus
habitans,
quae
illuminat
novos
spi¬
ritus,
à
sanguine
arteriali
partos,
ob
quam
lucis
continuitatem
scilicet,
arteria
eleva¬
tur.
Fiunt
namque
spiritus
sic
vitae
par¬
ticipes
&
exsecutores
illius,
prout
&
Vul¬
cani,
continuati
caloris.
Vita
ergo
huma¬
na