ALIMENTI
HUMANI.
211
fellis,
non
esse
de
substantia
visceris:
sed
saccum,
sive
cloacam
sordium
&
super¬
fluitatum.
7.
Sanguificationem
tandem
in¬
cipere,
&
compleri
in
jecore.
(16)
Quae
sanè
mihi
videntur
somnia.
Inprimis
namque,
cum
non
requiratur
bilis
ad
constitutio
nem
cruoris,
non
esset
necesse
è
singulis
cibis,
procreari
amarum
istud,
fel,
sive
bi¬
lem,
nisi
à
proprio
agente,
inque
singulari
officina
ad
utilem,
vitalem,
atque
neces¬
sarium
finem
propagetur.
Multo
enim
minus,
fel,
mihi
excrementum
fuit
visum,
quam
aqua
Pericardii.
(17)
Mirum
saltem,
cur
pisces
ex
aqua,
&
pecora
ex
gramine,
sem¬
per
nihilominus
tam
amarum
liquorem
quotidie
conficiant.
Profectò
univoca
il¬
la
fellis
identitas,
per
tot
species
necessi¬
tatem
aliquam,
in
vitae
opificio
mihi
ar¬
guere
videbatur.
Adeoque
fel
non
ha¬
bere
necessitatem
producti
excrementi,
ex
quibuscunque
alimentis,
quin
potius
ne¬
cessarii
visceris
constitutionem.
(18)
Admi¬
rari
enim
desivi,
considerando
quantas
tragoedias
dominii,
uterus
(qui
nil
nisi
sac¬
cus,
ac
pellis
est)
concitaret,
&
visceris
principalis
vicem
obtineret
considerando,
inquam,
quantam
praerogativam,
mem¬
brana
stomachi
sibi
vendicaret.
Adeo
ut
cordis
nomen,
proprietatesque
prae
caete¬
ris
visceribus,
ad
se
rapuerit.
Vnde
sanè
mirari
destiti,
quod
folliculo
fellis,
&
felli¬
ipsi
nomen
visceris
donaretur:
praecipuè,
quod
eidem
à
plerisque,
vis
irascibilis
in¬
genita
credatur.
(19)
Ego
sanè,
reperi
in
hu¬
manae
digestionis
oeconomia,
duorum
viscerum,
fellis
&
jecoris
connexa
corpo¬
ra
&
fermenta,
pro
sanguificatione.
Fel
nimirum
in
opere
sanguificationis
praece¬
dere,
&
hactenus
stomacho
atque
intesti¬
nis
propinquius,
quàm
hepar.
Fovetur
nempe
fel,
in
sinu,
atque
gremio
velut
materno
jecoris.
Est
enim
iecoris,
atque
sanguinis
balsamus.
(20)
Etenim
cum
sangui¬
ficatio,
non
sit
transmutatio,
quae
per
momentaneam
dispositionem,
possit
in¬
troduci,
sitque
hepar,
insigni
cavitate
or¬
batum,
qua
intus
queat
succum
sanguifi¬
candum
in
moram,
sive
digestionis
ter¬
minum,
continere.
Id
est.
secur
in
se,
est
corpus
solidum
paucas
&
exiles
venas
habens,
adeoque
totus
cremor,
concomi¬
tatus
tanto
lotii
acervo,
celeri
transitu,
per
hepar
transire
debet:
crudus
autem
cremor,
nequeat
solo
transitu
tam
celeri,
confestim
in
cruorem
mutari.
Quocirca
nullatenus
potuit
perfecta
sanguificatio,
fieri
in
ipso
jecore.
Eo
quod
hepar
non
esset
culina:
sed
oeconomus,
suo
fermen¬
to
sanguificativo:
per
quod
tanquam
per
mandatum,
inprimis
per
dispositiones
successivas,
exsequitur
injunctum
sibi
à
Creatione
munus.
Igitur
pluralitas
ve¬
narum
Mesenterii,
est
ipsius
stomachus
ecoris,
&
officina
praeparativa
cruoris.
Ejusque
perfectionem
iecur
spirat
in
cru¬
orem
adhuc
nudum,
postquam
in
venam
cavam
est
reconditus.
Equidem
ut
san¬
guificatio,
est
exquisitior
quaedam
dige¬
stio,
transmutatioque
rei
manifestior,
quam
est
liquatio
cibi,
in
chylum:
non
potuit
commode
contingere,
in
amplo
aliquo
vase;
sed
in
multis
angustioribus,
quae
simul
capacitatem
aliquam
insig¬
nem
adaequent.
Quo
scilicet,
Archeus
ille
fermentalis,
strictissimè,
arctissimè,
&
pro¬
ximè
attingat,
comprehendatque
singula,
&
suum
iecur
fermentum
communicet,
commutando,
&
inspiret
vim
vitalem.
Splen
namque
in
stomachum,
vas
am¬
pium,
sui
fermentum
inspirat,
neque
e¬
nim
Splen
cibos
immodiatè
attingit.
Sic
quoque
hepar
suae
spiraculo
vitae
sive
fer¬
mento,
in
sibi
substratas
venas,
inspirat
actum
sanguificationis.
Et
prout
cibus
ab
ore
labitur
in
stomachum,
ibique
fi¬
nem
digestionis
exspectat:
(21)
Sic
ab
intesti¬
nis,
immediatè
cremor
rapitur
in
stoma¬
chum
hepatis.
Sed
cum
ille
cremor
sit
multus,
&
magna
sui
parte
excrementi¬
tius
(etenim
in
se
adhuc
urinam
conti¬
net)
debuit,
ut
convenientius
sanguifi¬
cetur,
prius
suo
excremento
exonerari.
Quippe
is
cremor,
est
adhuc
totus
indi¬
stinctus,
nec
ideo
excrementum
agnoscit:
quid
Dd
3