ALIMENTI
HUMANI.
213
depuratione
lotii.
Id
est.
Si
natura
quę¬
at
potum
in
ave,
sine
urina
sequestra¬
re,
itemque
proinde
renibus,
atque
ve¬
sica
carere:
nonne
multò
illi
facilius
fo¬
ret,
aliquantillum
fellis
cum
urina
&
alvi
recrementis
segregasse,
quam
quod
nobile
viscus,
onerasset
cystide,
adeo
que
inutili
excrementi
sarcina,
sangui¬
ficationem
molestasset?
etiam
in
volu¬
cribus?
(26)
Certè
natura
plus
saltem
in¬
dulta
censetur
bili,
quam
pituitae,
quod
illi
peculiarem
vesiculam
condiderit.
In¬
sulsum
nempe,
quod
pro
alvi
&
vesicae
faecibus,
fel,
jecoris
in
gremio
locasset;
cum
alioqui
bilem
cruori
permisceri
ab¬
undè
dissimulasset
natura.
Quocirca
pe¬
nitius
introspiciens,
observavi,
cystim
fellis
esse
velut
hepatis
nucleum
in
ejus
cavo,
curiose
ab
injuriis
servatum:
se¬
cur
verò,
esse
velut
fellis
corticem.
De¬
indè,
quod
fel,
tanto
vicinius
alligatum,
sit
duodeno,
eo
quod
ejus
digestio
ac
fer¬
mentum
praecederent
digestionem
ieco¬
ris,
sive
sanguificationem.
(27)
A
vivido
nem¬
pe
cremore,
separari
debebat
ferosa
pars
recrementitia.
Quae
separatio
proinde,
non
est
comparanda
fero,
&
lacti,
quae
ab
invicem
non
sequestrantur,
nisi
cum
lactis
corruptione.
Siquidem
in
cremore
con¬
tingit
separatio
feri,
cum
rectificatione,
&
praeservatione
cruoris.
Id
est.
Fermentum
fellis,
est
perfectivum
cremoris,
praeserva¬
tivum
cruoris
e
corruptivum
feri;
Quae
tria
simul
in
puncto
concurrunt,
quo
fel,
aci¬
dum
salem
stomachi,
(praeterquam
in
sto¬
macho
noxium,
&
corruptivum)
conver¬
tit
in
salem
salsum.
Porro
quanquam
di¬
xerim,
sanguificationem
esse
posteriorem,
respectu
separationis
lotii,
&
transmuta¬
tionis
acidi,
in
salsum:
(28)
Attamen
utrumque
fermentum,
tam
fellis
scilicet
quàm
hepa¬
tis,
simul
incipit,
quia
neutrum
feriatur
unquam.
Hepatis
enim,
ut
est
majoris
o¬
perae
atque
perfectionis:
ita
tardius,
suum
absolvit
pensum,
quam
fellis
fermentum.
Praecedere
nempe
debebat
cremoris
prae¬
sata
transmutatio,
ut
sublevatum
inutili
onere
iecur,
commodius
incumberet
san¬
guificationi.
Est
itaque
secunda,
sive
fellis
digestio,
distincta
à
prima,
&
ter¬
tia,
fermento,
viscere,
utero,
gustu,
ef¬
fectu,
&
fine.
Quam
totam
nesciunt
Scholae
hactenus,
quia
errantes
in
usu
fellis.
(29)
In
prima
namque
stomachus
est
receptaculum,
Splen
vero
fermentum
de
se
inspirat
acidum
in
cibos,
fitque
in¬
de
cremor
acidus.
In
altera
verò,
gra¬
cilia
intestina,
sunt
stomachus:
fer¬
mentum
vero
à
felle
inspiratur
ad
cor¬
ruptionem
&
separationem
aqueae
par¬
tis:
mutaturque
acidum
volatile
in
sal¬
sum
volatile.
Quod
autem
hoc
fieri
pos¬
set,
celeri
attactu,
quandoque
per
ali¬
quot
mechanicas
ostendam.
Quod
scili¬
cet
oleum
vitrioli,
solo
attactu
Mercurii,
convertatur
in
merum
alumen,
acetum
&
salem,
etc.
Saepè
etiam
mox
à
potu,
mictio
fit
aquosa
(salsa
tamen)
vixque
concepta
pri¬
mae
digestionis
nota,
quin
elabatur
nota¬
bilis
pars
potus,
sub
errore
Pylori,
&
per
consequens
non
facta
fuit
separatio
lotii,
à
cruore
in
hepate.
Quippe
nondum
in
he¬
pate
factus
est
cruor,
si
ipse
chylus,
adhuc
conficiatur
è
cibis
in
stomacho.
Puta
dum
potatores,
à
pastu
meiunt
saepissimè.
Ita¬
que
etiam
fit
urina
à
potu
aquoso,
imo
è
potu,
unde
non
factus
fuit
cruor,
adeoque
sanguificationem
ibi
praecedit
generatio
lotii.
Tertiae
tandem
digestionis,
venae
ipsae
mesenterii
sunt
stomachus,
quor¬
sum
jecur,
fermentum
cruentum
inspirat,
estque
rubicundus
salsus
cruor,
ejus
effe¬
ctus.
(30)
Sunt
enim
fellis
vulnera
confestim
mortalia,
non
autem
ita
hepatis.
Si
ergo
fel
saltem
bilis
esset,
mors
sequeretur
quamlibet
fellis
effusionem
de
necessita¬
te.
Attamen
icterus
non
est
mortalis,
li¬
cet
fel
(ut
eaedem
Scholae
docent)
nedum
super
intestina:
sed
per
totum
corpus,
aequaliter,
longè,
late,
profundè,
ac
per
minima
sit
diffusum.
Ergo
vel
vulnus
fellis
plus
importat,
quam
bilis
effu¬
sionem:
vel
icterus
non
est
bilis
effusa.
Vel
utrumque
est
necessarium.
Vulnera
vesicae