RECTOR
229
seae,
&
aversio
à
carnibus,
mox
incipiunt
à
febribus,
ortuque
morborum
stomachi,
habentque
orificium
clausum.
(16)
Ergo
ori¬
ficium
nec
clauditur
ob
satietatem,
nec
ob¬
concoctionis
necessitatem,
ut
neque
con¬
tinenter
aperitur
propter
appetitum:
si
nempe
claudatur
citra
appetitum,
satie¬
tatem,
&
concoctionem:
&
apertum
ma¬
neat,
post
saturitatem
inter
coquen¬
dum.
Ructus
namque
eduntur
mane,
je¬
juno,
vacuo,
&
appetente
stomacho:
ru¬
ctus
tamen,
orificii
clausuram
denunciat.
Clauditur
denique
orificium
in
iis,
qui
longa
pressi
inedia,
languent,
&
qui
diuturna
abstinentia
à
cibis
infirmi
sue¬
runt.
Quibus
perdifficilis,
anxia,
dolens¬
que
est
orificii
reclusio.
Si
itaque
à
fame,
appetitu,
satietate,
&
coctione,
orificium
non
necessariò
claudatur,
ergo
orificii
clausura
vel
apertio,
non
respicit
coctio¬
ne
famulantium
facultatum
necessitates:
sed
orificium
potissimum
inservit,
ne
de¬
cumbenti
chylus
in
fauces
regurgitet.
Vndè
inprimis
liquet,
augustius
esse
Py¬
lori,
quam
orificii
ministerium.
(17)
Siqui¬
dem
est
rector
totius
oeconomiae
stoma¬
chicae,
usque
in
ultimum
intestinorum
gyrum.
In
qua
siquidem,
cùm
fellis
ope¬
ratio
perficitur,
proindè
quoque
fel,
Py¬
loro
superstrui,
&
incumbere
debuit.
(18)
Quo¬
rum
amborum,
si
non
plenus
sit
consen¬
sus,
oriuntur
diarrhoeae,
tormina.
Dysen¬
teriae,
haemorthoides,
atque
varia
abdo¬
minis
clades.
(19)
Erroneum
quoque
est
in
Ga¬
leno,
suisque
modernis
Scholis,
nos
tan¬
tum
esurite,
&
sitire,
ob
cruoris
penu¬
riam,
adeoque
tot
uncias
cruoris
debere
repleri,
quot
deplentur.
Inprimis
si
istud
perpetuum,
eligant
ergo
Scholae,
nimi¬
rum,
vel
se
facere
vanas
carnificinas
in
ve¬
nae
sectione,
vel
appetitum
non
excitari
ex
suctu
venarum,
defectum
cruoris
ac¬
cusantium.
Quod
inprimis
sub
valetudi¬
ne
est
indubium:
nam
si
ob
carentiam
cruoris,
fames
sit:
ergo
male
institui¬
tur
phlebotomia
in
cruoris
penuria.
Sin
verò
in
morbis
id
consideretur,
puta
in
fe¬
bri,
ubi
nullus
est
appetitus,
etiam
nullus,
erit
defectus
cruoris.
At
si
quotidie
tot
unciae
cruoris
suppeditentur,
quot
con¬
sumtae
sint,
cujus
consumtionis
fames
in¬
dicium
esset:
Ergò
in
febri
vel
non
est
consumtio
cruoris,
vel
fames
non
est
sensus
consumti
cruoris.
Sin
autem
cru¬
or
in
febri
quoque
absumatur,
frustra
erit
phlebotomia.
(20)
In
omnem
saltem
eventum,
post
biduum,
triduumve,
à
fe¬
bri,
iam
tantundem
cruoris
erit
con¬
sumtum
(cum
plus
febris
consumat
&
extenuet,
quam
recta
valetudo)
quantum
plethora
(phlebotomiae
unica
indicatrix)
depleri
iuberet.
Et
per
consequens,
po¬
sitis
thesibus
famis,
phlebotomia
frustra¬
nea
ubique
erit.
Supponunt
namque
Scholae,
cruorem
à
vena
cava,
dispensari
in
minores,
(quasi
vena
esset
dispensatrix,
&
non
esset
differentia
inter
ipsum
vas
&
dispensatorem,
sive
vim
proportionaliter
dispensantem)
ac
tandem
in
exiguos
ra¬
mulos,
per
quos,
in
habitum
dispergatur
ultimo.
Atque
ideo
ex
solo
sensu
inediae,
sugere
ramulos
postremos
venarum,
ma¬
iorem
truncum,
hunc
verò
deinceps
su¬
gere
venas
stomachi,
&
mesenterii.
Unde
tandem
famem,
&
sitim
sentiri.
Quo
po¬
sito,
inprimis
quorum
venae
turgent,
nul¬
la
fame
premerentur,
aut
siti:
deindè,
non
esset
suctus
illius
sensus,
nisi
prius
venae
majores
sint
depletae.
Repugnat
itidem
tertiò,
haec
thesis,
doctrinae
Scholarum,
docentium,
stomachum,
sibi
tantum
co¬
quere
primariò;
secundariò
autem,
sive
per
accidens,
pro
toto
corpore:
ut
stoma¬
chus
communi
philautiae
subsit.
Nam
eo
dato,
stomachus
non
coquet,
non
appetet,
esurietque
pro
corpore:
sed
tantum
pro
se:
ergò
neque
ut
penuriam
venarum
sup¬
pleat,
sentiet.
Sed
venae
primario
sitient,
ac
esurient:
stomachus
tantum
per
acci¬
dens:
nec
pro
se:
sed
propter
venas.
Igno¬
rantia
enim
veri,
Scholas
ubique
praecipi¬
tes
fecit.
Non
noverunt
inquam,
famem
à
Splene,
in
stomachum
inspirari:
Splenem
nempe,
novisse
rerum
agendarum
sco¬
pum,