MORBIS
TEMERARIA
243
thesi
quae
docent,
morbos
à
peccato
ad
ve¬
nisse
in
hominem,
&
thesis,
esse
virgini
naturae,
inspersum
Tartarum.
Ac
per
con¬
sequens
ante
transgressionem,
corpora
in
se
habuisse
coagula
sua,
&
non
à
Tar¬
taro.
Etenim
in
naturae
historia
reperis¬
set,
si
non
Idiota,
nullum
liquorem
subire
coagulationem
vi
Tartari:
sed
Creato¬
ris
intentione,
in
seminibus
elucescente.
Ideoque
quicquid
condensatur
est
nova
generatio:
non
autem
praeexistentis
Tar¬
tari
maturatio.
Alias
namque
Tartarus
antè
peccatum
in
cibis
nedum
fuisset:
sed
tota
natura
nil
nisi
morbus
fuisset,
mortísque
causa
supplicium
ante
offensam,
&
mors
à
creatore
orta
essent.
(26)
Paracelsus
enim,
alibi
perpendens,
sapores
in
transmuta¬
to
permanere,
longius
adhuc
aberrans,
putavit,
essentias
non
mori,
non
corrum¬
pi,
non
denique
transmutari:
sed
in
fi¬
mis
animalium
sospites
permanere,
per¬
suasitque
sibi,
ubi
saporum
nulla
vel
tenuia
fortè
vestigia
remanerent,
pristinas
quoque
essentias,
sospites
superesse;
malè
à
Scho¬
lis
edoctus,
quod
idem
accidens,
non
mi¬
graret
de
subiecto
in
subiectum.
Adeo¬
que
&
transmutationes
rerum
negasset,
si
pressus
fuisset.
Voluit
nempè
stercoratos
agros
fertiles,
quod
in
fimo,
sospites
ve¬
getabilium
essentiae,
radices
satorum
subintrarent,
interitus
nesciae.
Suae
non
amplius
doctrinae
memor,
qua
fimum
animantum
omni
proprietate
concreti
orbatum,
solamque
esse
ultimam
mate¬
riam
salium.
Alibi
vero
vult,
fimum,
continere
potissimam
Tartari
materiam,
&
hactenus
non
stercoratos.
Bohemiae
agros,
fructus
edere
minus
tartareos,
quam
qui
sumine
lapideo,
sive
terreo,
vel
demum
fimis
animantum
impinguati
es¬
sent.
Quibus
nimirum
sub
diu,
longa
annorum
serie,
hoc
sumen
terreum
spon¬
tè
liquescit.
Quoniam
hoc
sumen
magis
agrestem
atque
petrosum
Tartarum
in
herbis
produceret,
quam
fimi
toties
re¬
cocti
&
depurati
in
salium
materiam.
Quorum
respectu
fimi
aliquot
instar
sa¬
ponis
è
linteis
eluunt.
(27)
Eoque
insolentiae,
cum
suo
Tartaro
devenit
Paracelsus,
quod
quoties
aliquid
vesicam
roderet,
aut
stranguriam
afferret,
confestim
id
calcem
Tartarum
pruinosum,
vel
simile
quid
no¬
minet.
Quasi
calx
&
tartatus,
iam
essent
synonyma!
quasi
in
medio
lotii
aliquid
absque
ustione
calcinaretur?
quasi
calx
non
praesupponeret
materiam
ex
qua,
la¬
pidum?
Cum
cinis
non
sit,
qui
non
an¬
teà
carbo.
Tandem
agnoscit
&
Tartarum
medullae,
non
coagulabilem.
Quomodo
autem
hunc
novit,
quem
videre
nunquam
potuit?
Sibi
enim
in
cunctis
credi
vult
qui
microcosmi
entia,
&
proprietates
o¬
mnes,
perfectissimè
novit.
Sed
cur
Tar¬
tarum
iam
vocat
ens
non
coagulabile
!
nisi
ut
omnes
morbi
velint
nolint,
suo
obediant
Tartari
figmento?
Etenim
som¬
nia
microcosmica,
non
potui
christianus
admittere,
ut
à
Paracelso
tradita
sunt.
Id
est
literaliter,
&
non
metaphoricè
intel¬
licendo,
qui
sensus
à
rerum
naturalium
historia
semper
exulat.
Nec
Tartaros
ejus
tolero:
sed
iuxta
eundem
Paracelsum
di¬
cam,
"Nemini
credendum,
quod
per
ignem
probare
non
potest."
Ideoque
calcem,
in
no¬
bis
non
consentiam
cremari,
ut
neque
in
nobis
Tartarum
nasci,
qui
non
nisi
in
li¬
quoribus
vinosis,
Tartarum
agnosci:
Ma¬
teriam
autem
Tartari
permanere
de
ge¬
neratione
in
generationem,
per
digestio¬
num
officinas
ceu
fabulam
rejicio.
ALIMEN¬
H
3