INSONTIA
247
solo
dentium
contactu,
mox
tartarus
in¬
duresceret.
Insigni
quoque
scientia
tar¬
tarus
polleret,
quod
nondum
per
plantam
assumtus
vagatur,
nec
etiam
dum
à
bruto
masticatus
conteritur;
sed
penes
solum
ho¬
minem
in
tartarum
formaretur,
alibi
ve¬
rò
coagulari
nolit
aut
nesciat.
Equidem
si
in
fructibus,
tartarus
suas
non
sequatur
destinationes:
sed
prius
tantum
in
homi¬
ne;
vix
credam,
hoc
mandatum
ipsi
di¬
vinitus
injungi,
dum
cibo
tenus
in
nos
in¬
trat.
Sed
potius,
si
quicquam
ciborum,
à
proscripto
consueti
in
natura
intus
de¬
generet,
id
vitium
nostrum
esto:
non
re¬
rum
tartaro
gravidarum.
Sin
autem
in
re¬
bus
tartarus
lateret,
error
esset
in
Archeo,
ex
inscitia
legum
naturae
suae.
(12)
Absurdum
id
esto.
Negare
videlicet
per
digestio¬
nem
posse
digestum
atque
transmutatum
à
pristino
vultu
&
propensione
sui
semi¬
nis
mutari
in
naturam
digerentis.
Enim¬
verò
ex
unico
&
homogeneo
succo
qua¬
dringentae
herbae
ac
totidem
diversae
ar¬
bores
opiparè
nutriuntur.
Non
quidem
quod
ex
similari
illo
succo
pro
ligno
se¬
paretur
id,
quod
plus
resinae
&
fortioris
coaguli
continet,
totidemque
ex
eodem
succo
terrae
separationes
fiant,
quot
di¬
versitates
in
praesatis
plantis.
Absit.
In¬
dignum
id
Archeo,
qui
plenariè
novit
minus
vitae
suae
mediaque
sortitus
est
ad
perficiendum
quae
sibi
sunt
agenda
in
materia
sibi
substrata.
Etenim
ex
semi¬
nibus
nil
quicquam
separatur
pro
radi¬
ce,
caudice,
solio,
carne,
osse,
cere¬
brove.
Diversitas
membrorum
non
tra¬
hitur
ex
veritate
univoci
liquoris.
Non
enim.
Archeus
indigus
est
pauculae
&
imperceptibilis
diversitatis
illius
in
semi¬
nibus,
penes
quem
pendet
omnis
alteritas,
&
cujus
videlicet
praeexsistentis
disposi¬
tionis
ipse
Archeus
principalis
&
unicus
faber
est.
Ab
eodem
scilicet
Vulcano
dimanant
rerum
diversitates,
non
minus
quam
diversitatum
proprietates.
Alias
namque
Archeus
non
esset
transmutator:
sed
tantum
maturator
&
coquus.
Non¬
nè
enim
lignum
fuit
succus
in
sui
initio?
adeoque
merus
herbaceus
liquor
induru¬
it
vi
seminali?
non
autem
praeexsistente
duritie
in
materia.
(13)
Absurdum
quoque
istud
Paracelsi,
quod
etsi
non
actualiter
exsistant
materiales
dispositiones
mem¬
brorum
heterogeneorum
causae,
saltem
insit
spiritualis
idea
humana
pani,
sine
qua
cibus
non
verteretur
in
alimoniam.
Hanc¬
que
ideam
vocat
anatomiam
essatam,
eamque
arte
visibilem
jactitat.
Arbitror
in
eodem
pane
sic
una
fore,
ideam
passe¬
ris,
carpionis,
suis,
bovis,
canis,
equi,
simiae,
&c.
Quae
ideae
penetrarent
huma¬
nam
in
eadem
buccella
panis,
adeò
ut
Pa¬
racelsus
non
ostenderet
ideam
humanam
semper,
quin
subindè
suillam
offerret:
ni¬
si
spiritualis
separator
adesset,
qui
ideas
caeteras
ab
humana
quoties
vult,
remove¬
ret,
qui
nempe
se
visibilem
in
idea
huma¬
na,
quibus
vult,
patefacit.
Apage
cum
seriis
nugis
in
Medendo.
Porro
fabâ
satâ
sub
lucem
mox
prodit
faba,
nec
amisit
par¬
tes
heterogeneas
in
radicem,
caulem,
germen
&
folia
propagandas.
Sed
dato
quod
in
rerum
seminibus
fieret
separato,
iuxta
constituendarum
partium
varieta¬
tes,
quanto
ergo
curiosius
Archeus
invigi¬
lavit
separandis
Tartaris
è
cibo?
(14)
Verumta¬
men
si
detur
Tartarus
aliquis
in
cibo,
il¬
le
sanè
nunquam
in
venas
intromittetur,
nisi
dum
in
verum
chylum
fuerit
conver¬
sus,
Id
est,
Postquam
desierit
esse
Tarta¬
rus.
Ideoque
sublata
coagulatione
non
est
amplius
materia
tartarea:
alioqui
to¬
tus
universus
nil
nisi
Tartarus
esset.
(15)
Ado¬
lescens
enim
quidam
nobiscum
Caleto
solvens,
dies
octodecim
integros
navi¬
gavit
Bilbaum
usque,
atque
indies
non
minus
edebat
quantum
sex
diebus
in
ter¬
ra
comedisset:
semel
autem
nono,
at¬
que
iterum
decimo
octavo,
ad
exoneran¬
dam
alvum
secessit:
excrementum
autem
vix
superabat
duorum
ovorum
magnitu¬
dinem.
Vnde
infero
tantum
ciborum
molem
mutatam,
&
consumtam
in
suc¬
cum:
Mox
alendo
difflabilem.
Si
itaque
cibi
Ii