250
ALIMENTA
TARTARI.
morsu
à
cibis
separatus,
poterit
affigi
mor¬
dendo,
si
dentes
mordendo
sese
abster¬
gant
&
madent?
Imo
Tartarus
iste
omni¬
um
dentibus
aequaliter
absque
exceptione
adnasceretur,
eo
quod
concurrant
aequa¬
liter
omnia;
dentes,
nimirum,
cibus
&
masticatio.
Atqui
plures
etiam
incurri
suos
dentes
ab
isto
lapide
immunes
ha¬
bent,
Etenim
praeter
aethiopes,
quorum
gingivae
desinunt
in
acutum
cuspidem
su¬
per
dentem,
hi
inprimis
non
facilè
lap¬
dem
dentibus
affigunt.
Contra
verò,
qui¬
bus
gingivae
tument
cruentae
in
obtusum
finiunt,
&
malè
dentibus
associantur,
iis
frequens
coacervatur
ejusmodi
lapis,
Princeps
Radzivilius
narrat
millenas
mandibulas
in
Aegypto
observasse
cada¬
verùm
iam
à
bis
mille
annis
balsamo
mu¬
miali
conditorum.
Et
nullam
reperisse
cui
dens
defecerit,
cariosus
aut
denique
ater
esset.
Ea
est
nempe
climatis
bonitas
prodentibus
&
nitore
eorum:
quae
sanè
luit
aliunde.
Quoniam
ibidem
vix
tertius
hominum
caret
lippitudine
aut
notabili
oculorum
vitio.
Denique
si
dentium
ea
esset
proprietas,
ut
Tartarum
ejusmodi
à
cibis
segregaret.
Iam
omnium
prorsus
dentes
aequaliter
foetido
tartaro
obsiti
es¬
sent.
Itemque
si
aliqua
series
dentium
concatenata,
&
manu
detenta
per
cibos
contusos
duceretur,
vel
cibi
cum
illa
se
rie,
velut
pistillo
contunderentur,
ablue¬
returque
series
tantundem,
quantum
uni¬
cus
haustus,
ex
professo
sumtus,
nobis
dentes
eluit,
non
tamen
unquam
ullus
la¬
pis
istis
dentibus
adnasceretur,
multoque
minus,
qui
foeteret
instar
lapidis
dentalis
quippe
qui
anhelitum
cadaverizat.
Fe¬
bricitanti
dein,
qui
quatriduo
nil
edit
aut
masticat,
non
deest
sua
proin
dentibus
mucilago
tandem
lapidescens.
Imo
ipsi
copiosior
est,
quam
benevalenti.
Patet
ergò
quomodo
mucilago
lapidescens
primum
circa
radices
dentium,
qua
extera
gingivam
emicant,
non
sit
Tartarus
cibo¬
rum.
Deinde
quod
merus
potus
etiam
causaret
in
propinquo
eandem
duritiem,
quam
fingit
propriam
Tartaro
ciborum.
alius
demum
edens
nihil,
bibensque
per
cannam
ob
defectum
oris,
palati,
linguae,
faucium
etc.
masticans
ergo
nihil,
adeoque
nequicquam
alimenti
suis
attingens
den¬
tibus:
attamen
quotidiè
lapidem
denti¬
bus
affigit,
non
alias,
quam
comedens.
Item
à
singulo
pastu,
tametsi
os
atque
dentes
exquisitè
abluantur,
tamen
manè
nova
lapidescens
mucilago
foetensque
cir¬
ca
dentes
versatur,
quae
saltem
ex
cibo
re¬
mansisse
nequivit:
quaeque
si
Tartarus
ciborum
esset,
toties
hic
etiam
diversus
esset,
quot
sunt
ciborum
alteritates.
Quem
Carthusiani
eundem
&
aequè
oli¬
dum
habent,
ac
carnivori:
Item
qui
sim¬
plici
pane
&
pomis
vescuntur,
non
alias
quam
qui
caseum
saltem,
atque
panem
e¬
dunt.
Vel
Hyberni
illi,
qui
trifolio
(quod
Ciambroch
vocant)
loco
panis
&
aqua
vivunt,
cum
Norvegiis,
crudo
siccatoque
pisce
contentis.
In
eodem
lapide
conve¬
niunt
omnes.
Exceptis
paucis
felicioris
dispositionis.
(21)
Frivolum
ergo
inventio¬
nem
Tartari
pro
morbis
fundasse
ex
Tar¬
taro
ciborum,
propter
lapidem
odonta¬
lem.
Qui
certe
inprimis
non
ex
microco¬
smica
somniata
proprietate
defluxit,
quod
Macrocosmus
nuspiam
foetentem
lapi¬
dem
suis
masticando
dentibus
adfixerit.
Si
itaque
non
ex
Tartaro
ciborum
lapis
sit,
nec
certè
etiam
ex
Tartaro
potuum
erit,
quippe
qui
rarò
dentes
attingit,
celeriter
transfluit
citiusque
Tartarum
eundem
ab¬
lueret
quam
apponeret.
Dicam
ergo
un¬
de
Lithodontos
materiam
&
efficientem
habeat.
Utpote
exinde
adhuc
constabit
rationes
Tartari
esse
vanas.
(22)
Indubium
est
ergo
linguam
tunica
fimbriosa,
instar
Ho¬
loferici
vestitam
esse;
&
si
quid
de
cibo
aut
potu
in
ore
commaduerit,
hoc
intra
fimbrias
istas
obtineri
donec
eodem
ma¬
dore
sint
repletae.
Non
est
attamen
istud
ciborum
ullus,
aut
potuum
Tartarus,
tan¬
quam
esset
separatum
coagulabile,
à
non
coagulabili:
sed
est
tota
in
solidum
sub¬
stantia
cibi,
quae
per
salivam
forte
com¬
madu¬