INSONTIA
253
duritiem,
ex
vi
seminis
proprii.
Hic
enim,
saepe
mistus
rei
non
petrescenti,
in
im¬
mensum
durescit.
Puta.
Farina
fecalitia,
non
lapidescit:
sed
tandem
resoluta
in¬
fimum,
cariem
aut
vermem
fatiscit.
Ve¬
runtamen
si
calci,
quae
suae
est
arenae
conjungata,
jungatur,
lapideum,
&
non
periturum
caementum
praebet.
Sic
pariter
vesica,
sub
calculo
hospite,
plorans
sui
ali¬
menti
muccaginem,
eamque
lapidifico
lotii
succo
commiscet,
durum
dat
vesicae
calculum,
longè
à
renum
lithiasi
secre¬
tum.
(28)
Quapropter
&
renes
diutino
calcu¬
lo
vexati,
non
amplius
subrusum
&
sabu¬
losum
calculum
proferunt:
sed
subalbi¬
dum
atque
durum.
Cum
nempè
absum¬
ta
renum
parenchymatis
superficie,
partes
fibrosae
&
stamina
spermatica,
consimi¬
lem
albam
muccaginem,
de
succo
sper¬
matico
alimentario
suppeditant.
In
quo
non
minus
erratum
hactenus,
quam
si
fa¬
rinam
secalitiam
per
se
lapideam
dixeris.
Quae
ab
adjuncto
mutuat,
quod
ex
se
non
habebat.
Mucilago
ergo
in
calculo
non
pituita
est;
sed
alimentum
spermaticum,
sub
onere
secretum,
non
per
se
petrifica¬
bile:
at
solum
ex
adjuncto.
Sic
nempe
causas
per
se,
à
causis
per
accidens,
suffi¬
cientes
à
coadiuvantibus,
primitivas
à
transplantatis
distinguendo,
devenitur
ad
cognitionem
rei.
(29)
Plerumque
enim
Para¬
celsus,
corporum
duritiem
fictis
Tartaris
adscribit,
alibi
verò
duritiem
omnem
ex
sale
esse,
sive
ex
uno
de
tribus.
Vtrumque
simul
ut
stare
nequit
(cum
unum
de
tri¬
bus
primis
non
subsistat
ut
initium,
nec
absque
igne.
Etiam
si
subsisteret,
differret
à
Tartaro,
tanquam
causa
principians
ma¬
terialis,
ab
effectu
formali,
ita
neutrum
verum
esse,
iam
sat
superque
probavi.
Ne¬
scitum
est
enim
hactenus,
omnia
corpora
materialiter
ex
sola
aqua
esse.
(30)
Viderat
quidem
Paracelsus
metalla,
&
ligna
lapi¬
descere,
&
immediatè
in
salem
reduci:
Nescivit
tamen
duritiem
rerum,
ut
&
ea¬
rundem
soliditatem
compactionem,
at¬
que
pondus,
non
esse
ex
natura
edocto¬
rum
principiorum
(quippe
quae
sunt
non¬
entia
demonstrata
in
natura
principian¬
di)
ut
neque
ex
virtute
elementaliter
mate¬
riali:
sed
ex
sola
seminum
destinatione.
Duo
colligo
ergo.
Unum,
quod
sibi
sit
in¬
constans
Paracelsus
de
coagulo
corpo¬
rum
&
Tartaris.
Alterum
verò,
quod
axioma
Aristotelis
cadat.
Nec
perpetuo
verum:
"Propter
quod
unumquodque
est
tale,
illud
ipsum
esse
magis
tale."
Non
enim
etsi
durities
proveniat
è
semine,
&
destinatio¬
nibus
ejus,
semina
proindè
duriora
esse
debeant,
rebus
constitutis.
Non
enim
Ar¬
cheus,
qui
ossa
ad
sui
duritiem
disponit,
ossibus
proinde
durior
est;
Imo
nec
me¬
dia
ad
finem
directa
duriora,
solidiora,
aut
compactiora
sunt
rebus
constitutis.
Aristoteles
enim
proclivis
in
axiomata,
ab
artificialibus,
traduxit
suas
experien¬
tias,
in
naturam.
Proinde
in
natura
ubi¬
que
lapsus
est,
quia
totus
naturae
ignarus,
miser
rixatur.
TARTARUS
NON
IN
POTU.
1.
Aliquot
suppositiones
antea
probatae.
2.
Rebus
constitutis
non
inesse
Tartaros.
3.
Tres
Monar¬
chiae
rerum,
unde
lapis
triplex.
4.
Longè
distat
à
Tar¬
taro
vini.
5.
Duelech
ex
errore:
non
autem
ex
inten¬
tione
naturae
fit.
6.
Non
valet
argumentum
à
simili.
7.
Argumenta
aliquot
tollentia
Tartarum
è
potu.
8.
Argumentum
oppositum.
9.
Inaduertentia
Schola¬
rum.
10.
Historie
duae.
11.
Jactantiae
Paracelsi.
12.
Strumae
non
ex
Tartaro.
13.
Vinum
insons
Tar¬
tari
humani.
14.
An
aquae
petrosae
contineant
Tarta¬
rum.
15.
Vnde
strumae
in
collo
humine,
&
non
bru¬
torum.
16.
Remedium.
contra
strumas.
17.
Reme¬
dium
contea
scirros
&
Botia.
18.
Praeoccupatio.
19.
Distinctio
per
axioma.
Quaecunque
tollunt
Tartarum.
è
cibis,
sint
praemissarum
in¬
star,
hoc
loco.
(1.)
Sed
cum
a¬
quae
immediatè
lapidescant,
fortiori
ariete,
propositio
con¬